Ad Valvas 1996-1997 - pagina 541

AD VALVAS 1 MEI 1997

PAGINA 7

En nu dan een baan Als de afstudeerfestiviteiten achter de rug zijn, slaat de paniek bij veel doctorandi toe. Wat kunnen ze eigenlijk, en hoe vinden ze een baan? Hadewych Hazelzet, ex-studente politicologie, doet verslag van haar bevindingen op de arbeidsmarkt. Deze week deel dertien: Nu ik groot ben. Hadewych Hazelzet

De huidige en toeltomstige studentbestuurders in de universiteitsraad: van links naar rechts Kune Burgers, Miriam Koomen, Francetta Schoe en Jeroen van Spijk. Geheel links gespreksleider Dirk de Hoog. Peter woiters - AVC/VU

'Desnoods bidden voor studenteninspraak' Verontrusting tijdens lijsttrekkersdebat Van polarisatie tussen de twee fracties in de universiteitsraad is geen sprake meer nu liun gemeenschappelijke doel zo duidelijk is: behoud van studenteninspraak op de VU. Terwijl het misschien volgend jaar wel gedaan is met hun inspraak, blijven de studentbestuurders zich inzetten voor betere toegang tot Internet en dubbelzijdig kopiërende machines, zo bleek op het lijsttrekkersdebat op 2 4 april. Elsbeth Vernout Zal het lijsttrekkersdebat op donderdag 24 april de geschiedenis ingaan als het laatste op de vu? Het lijkt niet geheel door te dringen tot het vijftigtal toeschouwers dat het na dit jaar gedaan kan zijn met de studenteninspraak in de universiteitsraad. De MUB, de wet die de nieuwe bestuursvorm regelt waarin studenten en personeel nauwelijks zeggenschap meer hebben op de universiteit, hangt als een donkere schaduw over de universiteitsraad heen. Maar op het jaarlijkse lijsttrekkersdebat komen vooral zaken ter sprake als te weinig computers, te dure mensamaaltijden en behoefte aan Internetfaciliteiten. De door de wol geverfde lijsttrekker van de progressieve PKV, Jeroen van Spijk, lijkt als enige te beseffen dat de verkiezingsbijeenkomst wel eens de laatste kan zijn. "Het komende jaar wordt een zwaar jaar, we moeten redden wat er te redden valt. Er staat veel op het spel", aldus Van Spijk, Zijn opvolgster, derdejaars rechtenstudente Francetta Schoe, lijkt klaar om de strijdbijl over te nemen. "Inspraak van studenten moet blijven, we blijven ons verzetten tegen de MUB. Als het nodig is ben ik voor actievoeren, ludiek of serieus." De toekomstige lijsttrekker van de Vuso/vu-Corpsfraclie Miriam Koomen is niet direct voor actievoeren als de inspraak van studenten wordt ingedamd. "Ik zou het eerst in de universiteitsraad willen aankaarten", is haar gematigde commentaar. Net als de PKV-kandidate is Koomen 21 jaar oud en derdejaars rechtenstudente. Wat is dat toch met die rechtenstudenten die de studentenpolitiek ingaan, vraagt gespreksleider en Ad Vahas-redacteur Dirk de Hoog zich af "Blijkbaar voelen rechtenstudenten zich zeer betrokken bij de gang van zaken op de universiteit", meent Koomen. "Wij moeten altijd al veel papier doorwerken, dus we zijn wel

wat gewend", meent PKv'ster Schoe. Voordat de zaal vragen op de vier studentbestuurders mag afvuren, worden ze in korte interviews ondervraagd over hun plannen in de universiteitsraad. Leverde het verkiezingsdebat vorig jaar nog enig vuurwerk op door polarisatie tussen de beide fracties, dit jaar overheerst de consensus. Het gemeenschappelijke doel van de studenten, behoud van studenteninspraak op de vu, stijgt boven de andere programmapunten uit. Volgens Van Spijk heeft de PKV, die vier van de vi)f zetels m de raad bezet, het afgelopen jaar hard gestreden tegen het indammen van studenteninspraak. "We hebben bereikt dat er twee studentleden in de commissie-Soeteman zijn gekomen, die gaat bekijken hoe de bestuursstructuur op de vu in de toekomst wordt ingericht. Verder houden we de discussie daarover in de universiteitsraad op gang. Andere speerpunten dit jaar waren meer computers per faculteit en meer studieplaatsen voor studenten", somt Van Spijk op. Na zijn uiteenzetting is het de beurt aan Kune Burgers, die onlangs met een ingezonden brief aan minister Ritzen in Ad Valvas de woede wekte van collegevoorzitter Noomen. Burgers suggereerde dat de vu zich, als het zo uitkomt, lukraak beroept op het eigen karakter en dat minister Ritzen gerust een greep uit de vu-kas kan doen omdat de universiteit goed in de slappe was zit. Het gevolg: Burgers moet bij Noomen verantwoording afleggen voor het epistel. Als de affaire ter sprake komt, grapt Burgers: "Wat ik vind van de nieuwe collegevoorzitter? Nou, onze relatie is zo goed dat ik met hem ga praten. Alleen moet ik wel mijn advocaat meenemen." Na een korte stilte: "Verder ga ik er niet op in. Dan snijd ik mezelf in de vingers, mijn leven is me lief. Maar serieus: ik heb het idee dat Noomen iets toe-

schietelijker is naar studenten toe in de raad." Toch laat Burgers, wiens wangen steeds roder kleuren, zich tijdens het openbare interview verleiden tot enkele uitspraken over het voorval. "Ik heb de eigen aard van de vu aan de kaak gesteld in mijn ingezonden brief. Ik vraag me af hoe je een bestuursstructuur zonder inspraak van studenten kunt aanhangen, met een beroep op het eigen karakter van de vu. Hoe kun je dat verantwoorden? Maar hier wil het college niet op antwoorden. Als je nou zegt: we willen alleen gereformeerde studenten in de raad, dan kan ik de redenatie van het college snappen." En: "Ik vind de vu te spaarzaam. Bijvoorbeeld het afstudeerfonds, daar zitten miljoenen in, maar er worden heel weinig bestuursbeurzen uitgedeeld. Wat heb je aan geld als je er niets mee doet?" Het betoog van Burgers levert applaus op uit de zaal.

E-mail Dan komt Francetta Schoe aan het woord, de lijsttrekker voor de PKV bij de komende verkiezingen voor de universiteitsraad. Ze zegt in de universiteitsraad te willen omdat ze het belangrijk vindt dat studenten iets inbrengen m bestuurlijke zaken. "Mijn persoonlijke belangstelling speelt ook mee. Ik zit in het bestuur van de faculteitsvereniging en wil het hogerop zoeken." Schoe tovert een brede lach tevoorschijn. Als zij de tachtig miljoen van minister Ritzen mocht besteden op de vu, waar zou het geld dan heengaan? "Ik zou geld beschikbaar stellen voor de faculteiten om het onderwijs te verbeteren. Daarbij moeten zij zich wel beter presenteren aan de studenten met betere faciliteiten." Schoe wil een uitbreiding van de mogelijkheden om stage te lopen en ze pleit voor meer studieplaatsen op de vu. Daarnaast noemt de PKV'ster het belang van goede studiebegeleiding, goede faciliteiten zoals Internet en e-mail voor studenten en meer kopieermachines die ook dubbelzijdig kopiëren. En passant zet Schoe de misser van het vorige verkiezingsprogramma van de PKV nog even recht. "We besteden dit jaar ook aandacht aan de deeltijdstudenten." En hoe denkt de PKV campagne te gaan voeren? "Daar laat ik me niet over uit", is haar politiek correcte antwoord. Miriam Koomen van de VusoA^Corpsfractie is van plan zich door haar raadswerk "als persoon te ont-

wikkelen en met een maatschappijkritische blik de vu te verlaten". Ze vindt, net als haar PKV-coUega, dat de vu achterblijft bij ontwikkelingen op het gebied van e-mail en Internet. Dit soort faciliteiten moeten volgens haar veel meer in het onderwijs geïntegreerd worden. "Internet voor alle studenten!", is haar motto. Het is een slechte zaak dat er zo weinig plaats is voor ontwikkeling van vaardigheden op de vu, meent ze, en ze pleit dan ook voor meer onderwijs in de vorm van werkcolleges. Koomen juicht de komst van een chipkaart voor studenten toe, als deze tenminste ruime mogelijkheden biedt. Over de lijstverbinding tussen Vuso en VU-Corps van vorig jaar zegt ze tevreden te zijn, ondanks geluiden dat het VUCorps wel erg dominant in de fractie aanwezig is. "Het voordeel is dat we twee verschillende achterbannen hebben met verschillende ideeën. Daarom wordt de discussie breder gevoerd." In de vragenronde blijkt dat er nog wel enig verschil van mening bestaat tussen beide fracties. De invulling van het studentenstatuut moet volgens de PKV'ers tot in detail geregeld worden. In het statuut moet bijvoorbeeld staan dat docenten een tentamen na vier weken nagekeken moeten hebben. Maar Koomen van de VusoA^Corpsfractie is het hier niet mee eens. "Wij zijn voor een realistische visie. Zo'n gedetailleerd studentenstatuut is niet haalbaar", meent Koomen. Maar over het algemeen overheerst gelijkgestemdheid bij de studentenfracties. De verkiezingsprogramma's zijn nagenoeg gelijk. Zo willen beide partijen goedkopere warme maaltijden in de mensa en vinden ze het absurd dat je bij verlies van de chipkaart zestig gulden moet betalen voor een nieuwe. Rest de taak aan PKv'er Jeroen van Spijk om de bijeenkomst met een dramatische oproep af te sluiten. Hij gaat er bij staan en maait met zijn armen: "We zijn hier nu bijeen met mensen die studenteninspraak aan het hart gaat. Ik wil desnoods op mijn knieën gaan, ik wil bidden en de bijbel lezen, maar zegt het voort: ga stemmen. Desnoods op het VUCorps."

Wat wil je worden als je groot bent? Het antwoord op die standaardvraag luidde voor mi) steevast: diplomaat. Ik las alles wat los en vast zat over de diplomatie. Tijdens mijn reizen bezocht ik de consuls. In Sao Paolo dronk ik thee met een oude verbitterde man die liever in Bonn had gezeten. In zijn residentie, een beveiligd bolwerk ver weg van de barre werkelijkheid, braken zijn kinderen zich het hoofd over de zoveelste vreemde taal. In Chicago keek de consul gapend naar buiten vanaf de 32ste verdieping, wachtend tot er eens iets spectaculairs zou gebeuren. De Volendammer kostuums hingen gesteven in de kast. In Kiev trakteerde de derde secretaris een groep uitgelaten politicologen van de vu in hun iKEA-modelflat op blokjes kaas met gember. In Parijs liet ik me het dineetje betaald door het rijk der Nederlanden goed smaken. Ondanks de bijsmaak die deze bezoeken nalieten, trok een diplomatenbestaan me nog steeds. Ik legde archieven aan en volgde de ontwikkelingen op de voet. Immers, iedereen weet dat wie tot 'het klasje van Clingendael' wil toetreden, een strenge selectie tegemoet kan zien. De eerste ronde: uitgebreide vragenformulieren en referentiebrieven, vergezeld van een 'representatieve' foto. De tweede ronde: een gesprek over cultuur, economie en geschiedenis afwisselend in het Frans, Engels en Nederlands. Hoeveel inwoners heeft Indonesië? Kunt u de geschiedenis van Europa van O tot nu uiteenzetten in twee minuten? Wat zijn de vijf criteria van Maastricht? Wie niet huilend de kamer verliet mocht door naar de derde ronde: intelligentietests en het schrijven van twee essays. Vijf maanden verder zouden met de laatste paar uitverkorenen uit de aanvankelijke paar duizend gegadigden nog gesprekken volgen met experts en psychologen. Over die selectie konden de heren die ik ontmoet had in den vreemde niet meepraten. In hun tijd was een briefje aan minister Luns genoeg. Maar zij blijven voorlopig zitten waar * ze zitten. Immers, niet zozeer talenten maar staat van dienst bepalen de loopbaan. Eerst derde secretaris in een land dat vooral niet op je voorkeurslijstje voorkomt, dan als je je best doet na tien jaar consul in Jemen, en voor wie niet te eigenzinnig is ligt een ambassadeurschap in Finland in het verschiet. Wie altijd keurig in de plooi is gebleven en op de sympathie van de koningin kan rekenen, kan op zijn oude dag op het pluche in Washington of Brussel neerstrijken. Voor vrouwelijke diplomaten ligt het iets anders. Momenteel heeft Nederland slechts vijf ambassadrices. Dat schijnt te gaan veranderen. Sinds 1994 halen meer dames dan heren het klasje. "Vrouwen die weten wat ze willen." Hoewel men zegt zoveel mogelijk rekenmg te houden met je wensen is het nog . steeds zo dat je vandaag te horen kunt krijgen dat je de komende drie jaar in Iran moet doorbrengen of de Nederlandse handelsbelangen in China moet gaan behartigen. Men vist de eigenzinnige, intelligente, communicatieve en bereisde goudvissen uit de kweekvijver. Vervolgens moet je dansen naar de pijpen van de ministers en het beleid uitvoeren in plaats van gestalte geven. Dit overwegend zat ik mijn levensverhaal te schrijven voor de derde ronde. Lievelingsboeken? Ik somde een stel feministische schrijfsters op. Delete. Iets diplomatieker. Zo'n inkomen en baan voor mijn leven krijg ik nergens meer. Herstel. Als ik nu al begin water bij de wijn te doen ben ik straks een grijze muis in het keurslijf van Clingendael. Daags voor de volgende ronde werd ik aangenomen voor een promotieplaats in Florence. Wow, een kans om mijn internationale carrière zelfstandig vorm te geven en kritisch en autonoom te blijven, zelf te beslissen of ik de komende drie jaar naar Afghanistan of New York wil, me inhoudelijk te bemoeien met het beleid... Relaxed liep ik de volgende dag het zweetkamertje in bij BZ. Met mij vijftig anderen. Keurig jasje-dasje. In de pauze rende iemand met de Midden-Oostenmap onder de arm alsof zijn leven ervan afhing. Nog één blik op de reeds geoefende essays. Ogenschijnlijk overal op voorbereid, maar met black-outs van de zenuwen. De recentelijk gevolgde intensieve cursus Frans ver weggezakt. Ik dacht aan de bruisende en vrije Europese universiteit in Italië, en aan de oude, hiërarchische en corporale herenclubs in den vreemde. Opeens wist ik beter dan ooit wat ik wil worden. Nu ik groot ben, is het de hoogste tijd om mijn kinderdromen bij te stellen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen