Ad Valvas 1996-1997 - pagina 110

AD VALVAS 3 OKTOBER 1996

PAGINA 16

De Bolk

Frits Kroon (links): 'Ik mag hier niet roken, maar ik moet wel naar zijn muziek luisteren. Zo gaat dat tussen ons.'

Bram de Hollander

'Onze karakters staan haaks op elkaar Onafscheidelijk zijn ze, in hun werli, liun studie of in liun vrije tijd: de duo's van de Vrije Universiteit. Deze weelt: Frits Verltoeff (55) en Frits Kroon (56). Zij zijn de pedellen van de VU. Marianne Hoek van Dijke Frits Verhoeff werkt al dertig jaar fulltime op de 'pedellerie'. Sinds vier jaar assisteert Frits Kroon hem voor halve dagen. De rest van de tijd is hij 'medewerker servicepunt' bij de gebouwendienst, waar hij zowel met kofïïeen theeaanvrageUj als met de signalering van een verstopt toilet te maken krijgt. Kroon: "Ik rook en Frits luistert naar klassieke muziek. Ik mag hier niet roken, maar ik moet wel naar zijn muziek luisteren. Zo gaat dat tussen ons." D e pedel is de academische ceremoniemeester bij promoties, oraties en afscheidsbijeenkomsten. Kroon: "De belangrijkste taak van de pedel vind ik het op h u n gemak stellen van de promovendi. Ik maak nog even een praatje voor we beginnen. Het lukt niet altijd om contact te krijgen. Sommigen zijn zo gefixeerd op hun promotie, dat er niets meer tot hen doordringt. Vooral wanneer ik in toga binnenkom, worden ze opeens heel klein."

DUO Verhoeff: "Ik zie ze van tevoren al een keer, bij h e t inleidende gesprek over het protocol. Dan sein ik Frits wel eens in over mensen die hij een beetje in de gaten moet houden." H u n bekendste taak is het uitspreken van het 'hora est', ter beëindigmg van de verdediging van een proefschrift, maar er komt geen stopwatch aan te pas om te bepalen wanneer het daarvoor beschikbare uur om is. Kroon: "Ongeveer twee minuten van tevoren gaan wij achterin de zaal staan. We hebben een soort stilzwijgende afspraak met de voorzitter. Via oogcontact en signalen krijgen wij een seintje. Bij Geneeskunde is er eentje die door z'n haar wrijft. Er zijn er ook

die op h u n hand leunen en bijvoorbeeld drie vingers opsteken. Dat betekent dat ze nog drie minuten nodig denken te hebben." Verhoeff: "Wij geven er de voorkeur aan de promovendus het laatste woord te geven. Ook al stelt een heel belangrijke opponent uit Zuid-Afrika juist op dat moment een vraag, dan geven wij de promovendus nog even de tijd, al is het maar voor twee woorden." Kroon: "En we proberen altijd een ludiek moment uit te kiezen. Vorige week was er bij de faculteit rechten een promotie over een proefschrift rond verbods- en gebodsbepalmgen. D e laatste vraag was wat de promovendus vond van de bordjes 'verboden te roken' in het Hoofdgebouw. N e t toen die had gezegd dat hij de opponent wel eens zou vertellen wat er zou gebeuren als die op dat moment een sigaar op zou steken, zei ik 'hora est'. Dan heb je de hele zaal plat. Zelf moet je met een uitgestreken gezicht blijven staan. Dat vind ik wel eens moeilijk." Verhoeff: "Nou, ik heb daar geen moeite mee. Omstanders proberen je wel eens uit je tent te lokken, maar dat is bij mij nog nooit gelukt." Een pedel wordt meestal niet via een advertentie in de krant gevonden, maar intern gezocht en benaderd. Frits Verhoeff heeft z'n assistent op die manier gevonden. Verhoeff: "Hij was toen chef van het centraal magazijn en de goederenontvangst. Dus ik schatte zo in dat hij organisatorisch wel van wanten zou weten. En als pedel moet je representatief zijn, zowel naar buiten toe als naar de promovendi. Je vertegenwoordigt de universiteit. Ik verwachtte dat Frits dat aan zou kunnen." Kroon: "Ik wist niet dat ze mij op het oog hadden. Op een dag riep m ' n chef m e bij zich en vertelde dat de vraag was gekomen of ik plaatsvervangend pedel wilde worden. Ik ben me- . teen naar Frits toegelopen. Die lag in een deuk. Hij vond het wel wat voor mij, zei hij." Omdat hij slechts halve dagen op het bureau werkt, heeft Kroon mmder taken dan Verhoeff. Beiden doen dienst als pedel, maar Verhoeff houdt de gesprekken met de promovendi, waarin ze te horen krijgen waar ze allemaal aan moeten denken en hoe het protocol in elkaar zit. Ook organisatorische zaken liggen meer op zijn bord-

je. En omdat hij er hele dagen zit, is hij ook meer verantwoordelijk voor het bureau. Verhoeff: "Frits is van nature wat makkelijker. Ik ben erg consciëntieus, soms te erg. Frits doet een promotie gewoon, klaar. Ik ga van tevoren altijd kijken of alles goed staat en ik vind het belangrijk dat er geen fouten worden gemaakt. Als de voorzitter iets vergeet, is dat met erg, maar als het mij niet opvalt wel." Kroon: "Ik werp soms wel eens een blik in de zaal, maar meestal ga ik ervan uit dat het wel goed zal zijn. Onze karakters staan haaks op elkaar. HIJ IS een waterman en ik ben een steenbok. Steenbokken zijn makkelijk. Ik zie de zonnige kant van dingen, hij de sombere kant." Verhoeff. "Dat is niet waar. Ik ben ook een levensgenieter, net als jij. Maar ik zie meer de zorgende kant. En dat hoeft natuurlijk niet negatief te zijn. Ik ben ook vrolijk." Kroon: "Niet altijd."

Verhoeff: ','Wat leuk dat jij dat zegt. D e laatste weken niet zo, inderdaad." Kroon: "En je maakt je wel eens te veel zorgen, als je het mij vraagt. Wanneer jij een fout hebt gemaakt, kun je een nacht niet slapen. Laat ik het zo zeggen, je kunt werken om te leven en leven om te werken." Verhoeff. "Als erbij staat dat die uitspraak van jou afkomstig is, ga ik akkoord. Onder de gegeven omstandigheden vind ik dat we het goed samen kunnen vinden. Door alle bezuinigingen is de rek eruit. Waar met, trouwens. Dat geeft stressvorming. Aan de mensen laat je dat niet merken, maar Frits merkt het wel. Ik leer van Frits trouwens wel om me een beetje makkelijker op te stellen in bepaalde zaken." Kroon: "En ik probeer om wat serieuzer te worden. Maar dat is moeilijk." Verhoeff. "Ha, ha, dat kan ik bijna niet geloven. D a t zit er niet echt in bij jou."

E v e n leefde de gedachte dat het blad Avenir van de e c o n o m i s c h e faculteit vorige week ongekend actueel w a s . H e t blad lag open op het bureau en de kop " O p p o r t u n i s m e in de politiek, het geval Bolkestein" sprong er uit. "Al enige tijd waait er in D e n H a a g een n i e u w e , frisse wind. Hij is h e l der, duidelijk, zegt waar het op staat en durft ook dingen te z e g g e n die h e t volk wel vindt, m a a r die de andere h e r e n l i e ver doodzwijgen. Zijn n a a m : Frits Bolkestein", opent het artikel van de h a n d v a n M a chiel Hoek. Helaas blijkt het e e n politieke biografie van "de m e e s t geliefde politicus onder studenten", die dateert v a n voor de pillenafifaire. "Hij is geen standaardpoliticus; hij spreekt de taal van het volk. Hij zegt waar het op staat e n hij brengt taboes ter sprake", steekt de auteur Frits wat veren in de reet. M a a r uiteindelijk valt de Bolk in de ogen van de biograaf toch door de m a n d . "Zijn doorzichtige strategie is inmiddels wel bekend. Hij maakt een provocerende opmerking en sust vervolgens de g e m o e d e r e n dat het zo niet bedoeld w a s . Je z o u k u n n e n z e g g e n dat hij een m e d i a s p e l bedrijft", aldus M a c h i e l Hoek, die overigens ook n o g het i m a g o van Bolkestein als veelschrijvende intellectueel o n deruit haalt. Hij bedenkt n a melijk m e e s t a l alleen de o n derwerpen. " D e artikelen die in diverse m e d i a onder de n a a m m r . d r s . F . Bolkestein v e r s c h e n e n en verschijnen, zijn bijna allemaal het product van anderen: zijn persoonlijke assistenten." Ongeschikt als toekomstig p r e m i e r , is het eindoordeel van het e c o n o m e n b l a d . "Frits Bolkestein heeft opportunistische trekken; zijn tactiek o m aandacht in de m e d i a te krijgen is zowel als m e t h o d e als wat de i n h o u d b e treft niet zuiver. D e euforie rond zijn p e r s o o n en zijn werkwijze is wat misplaatst, evenals de positie als t o e k o m stig p r e m i e r die s o m m i g e n h e m toekennen." BLADLUIS

SONNET Theodor Holman Weggeblazen in de vi^ind^ - oftewel: De Nobelprijs voor Bob Dylan. 'Hoevele wegen heeft een man te gaan Voordat hij echt zijn mannetje kan staan.'^ Regels die diep in je binnenste trillen Bij hen die voor Bob de Nobelprijs willen. Ja, 'de tijden zijn aan het veranderen.'' 'Ben je goed, stenigt hem', zeggen anderen. Bob pakte voortvarend zijn Volksgitaar: Hij werd des tijdgeests gevoelige snaar. En nur doorgetript, onverstaanbaar, slecht. Een eenzame die tegen zichzelf vecht. Een schaduwscherf van de man die hij was. Ik hoorde hem liever dan ik hem las. En ik zing hem liever dan ik hem lees: Zonder muziek: toch een zak met clichés. 1 Blowin' in the wind. 2 How many roads must a man walk down Before you can call him a man. (Blowin' in the wind.) Ik weet met of mijn vertaling origineel is; iedereen vertaalde deze regels destijds zo.

3 The times they are a changin' 4 They'll stone ya when ya tryin' to be so good (Rainy Day Women).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen