Ad Valvas 1996-1997 - pagina 606

AD VALVAS 29 MEI 1997

PAGINA 16

Bureaula

Robin Linschoten: 'Studentenverenigingen vond il< een hoog oubolligheidsgehaite hebben.'

Bram de Hollander

*Wie vier jaar over z'n studie deed, was gek' De VU brengt niet de minsten der aarde voort. Ad Vaivas maal<t een rondgang langs beroemdheden die ooit gesclioold werden aan de Vrije Universiteit. Deze weel<: Ftobin Unsclioten. IHlij werd op z'n 25ste Tweede-Kamerlid voor de VVD en was staatssecretaris van sociale zaken en werkgelegenheid. Marianne Hoek van Dijke Momenteel laat hij zich als management consultant inhuren door bedrijven. Deze plaats "in de luwte van het bedrijfsleven" bevalt Robin Linschoten (40) wel. Hij studeerde vanaf 1976 rechten aan de vu, maar heeft alleen z'n kandidaatsdiploma op zak, omdat hij in 1982 totaal onverwacht in de Tweede Kamer belandde. "Mijn ambitie was advocaat worden. Uit interesse voor de politiek was ik tijdens

Geslaagd mijn studie fractiemedewerker van de WD in de Tweede Kamer geworden. Koos Rietkerk zei: 'Waarom stel je je niet kandidaat? Je komt toch niet in de Kamer, maar het is leuk en dan maak je dat ook 'ns mee.' Omdat de WD fors won, werd ik toen toch gekozen en verruilde van de ene op de andere dag de collegebanken voor de Kamerbankjes. Ik heb me teen voorgenomen om m ' n studie nog af te maken, maar dat was niet te combineren." Linschoten wilde eigenlijk in Groningen studeren omdat de meeste van zijn vrienden daarheen gingen, maar door de plaatsingscommissie werd die voorkeur niet gehonoreerd. Op de dag dat hij zich inschreef aan de vu besloot hij ook meteen maar achter een kamer aan te gaan. "Dat gedoe met studentenhuisvesting duurde me allemaal veel te lang, dus ben ik gewoon de straten langs gegaan en heb gevraagd of mensen een kamer te huur hadden. T o e n ik die middag in de trein naar huis stapte had ik er een gevonden, in de ChurchilUaan: drie hoog achter met eigen opgang voor 160 gulden per maand, ideaal voor een student." Het was meteen ook z'n laatste kamer in Amsterdam, want een paar jaar later verhuisde hij naar Dronten, waar z'n vriendin onderwijzeres was en de huren aanmerkelijk lager waren.

Zijn studie aan de v u herinnert hij zich vooral als een massaal gebeuren met grote collegezalen. "Maar dat komt misschien omdat ik geen lid ben geworden van een studentenvereniging. Die vond ik een hoog oubolligheidsgehaite hebben." In plaats daarvan blies Linschoten de JOVD in Amsterdam nieuw leven in en werd op de v u actief bij het kersverse v u s o , de tegenhanger van de linkse SRVU. Hij kwam ervoor in de universiteitsraad. "Dat was wel eens moeilijk, want we hadden weinig gezamenlijke standpunten, alleen dat we tegen al dat linkse gedoe waren. Het is misschien nostalgie, maar ik heb het idee dat er in de universiteitsraad feller, steviger en harder werd gedebatteerd in die tijd. Ons hoofdpimt was: concentreer je op wat te maken heeft met het besturen van een universiteit en niet op het politieke debat. Over de voordelen van contacten met Zuid-Afrika, bijvoorbeeld. De SRVU probeerde de universiteit als een soort parlement te gebruiken." Al kan hij niet precies zeggen hoe, de bestuurservaring die hij opdeed op de VU heeft zeker bijgedragen aan zijn verdere loopbaan. Hij raadt dan ook iedere student aan om naast het studeren andere dingen te ondernemen. "Neem een baan in een bedrijf om te zien hoe het daar gaat of word lid van het bestuur van een vereniging. Ik heb meer geleerd van mijn bestuurswerk dan van al die saaie colleges. Ik hou me n u bezig met het adviseren van besturen van ondernemingen. Daarvoor put ik uit twintig, vijfentwintig jaar ervaring. Als ik die niet had opgedaan had ik hier heel anders tegenover gestaan", aldus Linschoten, die tijdens z'n studie onder andere op het hoofdkantoor van de NMB werkte. Is zo'n advies nog reëel met het huidige studiefinancieringssysteem? "Beperkte studietijd is inderdaad een groot nadeel van het huidige systeem, maar als ik zie hoeveel tijd studenten in h u n studentenvereniging stoppen, denk ik: dat kun je ook ergens anders in stoppen", meent Linschoten, die zelf als student niet veel verder kwam dan een paar borrels na een jovD-vergadering. "Het aantal kroegentochteh in m ' n studententijd is op de vingers

van je handen te tellen. Je kunt op veel manieren een studentenleven hebben. Dat van mij speelde zich af in de politiek." Hij was daarom trouwens wel van plan om lang over z'n studie te doen. "Iedereen die toen vier jaar over z'n studie deed, was hartstikke gek. Als ik nu mensen tegenkom die gelijk met mij zijn gaan studeren en zie wat ze doen, bekruipt mij het gevoel: zie je, dat gebeurt er als je alleen studeert. Ze hebben zich gespecialiseerd en zich nooit verder ontplooid. N u zijn ze ongeveer veertig, net als ik, en wat nu?" Zelf werd hij in 1982 "door de feiten ingehaald", toen hij op z'n 25ste in de Tweede Kamer gekozen werd. Hij was het jongste kamerlid. "Ik weet niet of het verstandig is om op je 25ste in de Kamer te gaan zitten, maar als ik vandaag opnieuw voor de keuze gesteld zou worden, zou ik het meteen weer doen. Nadeel is dat je jong met verantwoordelijkheden geconfronteerd wordt die niet overeenkomen met je levenservaring. Je wordt

in een ander type rol gedwongen en je houdt daardoor snel op om lekker met je jeugd bezig te zijn. Voordeel is dat je de kans krijgt om snel te leren en meer ervaringen op te doen dan leeftijdgenoten." In 1994 werd hij staatssecretaris van sociale zaken en werkgelegenheid. T o e n daar door de CTSV-affaire een vroegtijdig einde aan kwam, betekende dat voor Linschoten een voorlopige afsluiting van zijn werk als politicus. "Ik ben eerst naar een reisbureau gegaan. T o e n ik een maand later weer thuis kwam, stond mijn antwoordapparaat vol en lag er zoveel post dat mijn agenda al snel weer gevuld was." Linschoten wil graag nog een paar jaar genieten van de luwte van het bedrijfsleven. "Ik hoop dat ik niet meteen in 1998 weer terug hoef, want ik signaleer dat Bolkestein roept dat ik dan weer in het kabinet moet. Maar de WD en ik hebben nog een jaar de tijd om daarover na te denken."

H e t d o e n van opdrachtonderzoek valt niet m e e . Natuurlijk, als opdrachtonderzoeker b e n je vrij en h o e f j e je opdrachtgever h e l e m a a l niet naar de m o n d te praten. H e t is je taak goed onderzoek te doen en daar e e n leesbaar rapportje over te publiceren, niet m e e r en niet m i n d e r . JMaar wat als je w e e t dat je rapport in de doofjpot zal eindigen als h e t indruist t e g e n de w e n s van je geldverstrekker? Michiel de Vries, universitair docent b e stuurskunde, betoogt in het laatste n u m m e r van het s o c i aal-wetenschappelijk tijdschrift Sociale Interventie dat de m e n i n g van de opdrachtgev e r over e e n b e p a a l d o n d e r zoek steeds m e e r wordt b e paald door h o e hij er in dat onderzoek zelf v a n a f k o m t . Blijkt uit de resultaten dat hij of zij het p r i m a doet? D a n is de conclusie simpel: goed o n derzoek, hulde. Maar blijkt uit het onderzoek dat het tijd wordt de organisatie t e h e r structureren, of dat het beleid van de laatste jaren van geen kant deugde? Tja, d a n kan het bijna niet anders of er m o e t iets aan de kwaliteit van de onderzoekers schorten. "Een onverkwikkelijke zaak", vindt D e Vries. "Op elk onderzoek is kritiek mogelijk", geeft hij toe. Maar dat die kritiek "niet altijd verband h o u d t m e t de inherente kwaliteit" n o e m t hij onaanvaardbaar. W a n t d e z e trend heeft niet alleen gevolgen voor het onderzoek, m a a r ook voor de doorwerking ervan. W a a r o m z o u je i m m e r s n o g onderzoek (laten) doen als je vooraf al w e e t wat je zelf wilt en dat je niets m e t h e t o n derzoek zult d o e n als het je n i e t welgezind is? D e Vries ziet wel een oplossing. "Het ware gewenst als er een onafhankelijke instantie z o u b e staan die elk relevant organisatie-, c o m m u n i c a t i e - o f b e leidsonderzoek op zijn m e r i t e s zou b e o o r d e l e n " , concludeert hij, "waarbij onafhankelijk het sleutelwoord i s " . M a a r z o u zo'n instituut ervoor kunnen zorgen dat onwelgevallige o n derzoeken niet m e e r in b u reauladen verdwijnen?

SONNET Theodor Holman Missis Hillary Ik zie Het Achterhuis van Anne Frank. (Want dat is bij mij even om de hoek.) Vandaag is weer het huis grondig bezet. Politie overal, en bodyguards. Sluipschutters posten w^eerbaar op de daken. Een rechercheur kruipt handig in zijn schulp. Ik zie een vrouw, klein van stuk, nogal blank en onmiskenbaar van zeer hoog bezoek. Ik merk, er wordt heel scherp op haar gelet. Ze buigt, de mensen krijgen iets verwards. 't Is Missis Clinton die men moet .bewaken. Hier ter herdenking van de Marshall-hulp. 'k Zie hoe ze bij Anne naar binnen gaat. En besef, die hulp kwam voor haar te laat.

BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen