Ad Valvas 1996-1997 - pagina 13

AD VALVAS 29 AUGUSTUS 1996

PAGINA 13

'Sanne is er wel aan toe' Ouders niet verdrietig dat hun kind op kamers gaat Eerstejaars studenten hebben vaak al maanden uitgekeken naar het moment dat ze eindelijk op zichzelf gaan wonen. En de ouders? Zitten die zielig en eenzaam op de bank? Nou, nee. Ook vaders en moeders kunnen er naar uitkijken dat hun kind ^ op kamers gaat. "W e ^ liggen elkaar niet zo", onthult een moeder. En de vader van Jorit verklapt: "Mijn vrouw en ik gaan een weekje naar Rome. Om te vieren dat we na zoveel jaren weer met zijn tweetjes zijn."

Caroline Buddingh' Verdrietig is de vader van Leonie niet. T o c h vindt hij het wel "een beetje erg" dat zijn dochter sinds een dag op kamers woont. "W ant het is toch je dochter, hè? Die hou je het liefst dicht bij je in de buurt." Maar dat kan nu eenmaal met en daarom vmdt vader Flach het vooral spannend dat zijn dochter op zichzelf is gaan wonen. " N u moet blijken of ze voldoende zelfstandig is, of ze het in haar eentje kan rooien. Ik heb daar wel vertrou­ wen in, hoor. Mijn dochter zorgt goed voor zichzelf." Leome is het tweede kind uit het gezin Flach dat op kamers is gaan wonen. Vader en moeder zijn dus al een beetje gewend aan het idee dat de kinderen de deur uit gaan. Bovendien hebben ze zelf aan de v u gestudeerd en kennen ze dus het studentenleven maar al te goed. "Ik weet zelf hoe leuk de studententijd is", zegt vader Flach. "Nee, dat gun ik mijn dochter van harte. Ik ga gewoon met haar meege­ nieten." Ook moeder Van Tongeren gunt haar dochter de vrijheid. "Sanne is er wel aan toe. Maar ze heeft nog geen kamer, dus ik weet niet hoe ik m e voel

De ouders van Jorit: 'Nachtelijke escapades en rotzooi door liet hele huis z ijn verleden tijd' Bram de Hollander

als ze daadwerkelijk het huis uit is. Ik heb me daar ook niet echt op voorbe­ reid. Ik zie wel." Sanne is het eerste kind uit het gezm Van Tongeren dat de deur uitgaat. Alles is nog nieuw. T o c h bemoeit mevrouw Van Tongeren zich niet echt met de komende verhuizing. "Sanne is iemand die alles liever zelf uitzoekt. Ze staat met zo open voor onze advie­ zen. Ik beschouw me dan ook meer als toeschouwer. Ik kijk hoe ze zich voorbereidt op de komende verhui­ zing. Ik hoor het wel als ze hulp nodig heeft." Echt zorgen over de grote stad maakt moeder Van Tongeren zich niet. Ze heeft alle vertrouwen in haar dochter. "Sanne is niet iemand die uit de band springt of zich in het nachtleven stort. Ze IS een serieus meisje. Ik vind ook dat je er met al te moeilijk over moet doen. D e tijd is aangebroken dat ze op kamers gaat wonen en nu gaan we weer andere dingen met elkaar mee­ maken. Op bezoek bij haar in Amster­ dam, verhalen aanhoren over het stu­ dentenleven en over de studie. Ik geloof dat ik daar wel zin in h e b . " Geen huilende ouders dus. Ook het volgende telefoontje levert een enthousiast verhaal op: "W ij gaan een

week naar Rome om te vieren dat we weer met zijn tweetjes zijn", vertelt de vader van Jorit Smink. Zijn twee zonen zijn tegelijk het huis uit gegaan, maar hij is daar niet echt rouwig om. Dat komt ook omdat het ouderlijk huis in Amstelveen staat en het afscheid dus niet zo groot is. Maar toch, elke avond gezamenlijk eten is verleden tijd en ook de thee wordt nu met z'n tweetjes gedronken. "Dat klopt, maar er is ook geen herrie meer in huis en nachtelijke escapades en rotzooi door het hele huis en muziek die niet om aan te horen is, zijn ook verleden tijd. Op een gegeven moment hebben je kinderen een leef­ wereld gecreëerd die niet de jouwe is en dat is wel eens even slikken. Ik zal ze wel missen hoor, maar ik vind het ook prettig dat we nu weer ons eigen leven kunnen leiden." T o c h is vader Smink zich er het afge­ lopen jaar van bewust geweest dat ze met het laatste jaar samen bezig waren. "Dan waren we bijvoorbeeld ergens geweest, of hadden thuis iets ondernomen en dan dacht ik wel: ']a, Hans, dit is het laatste jaar, jongen. De tijd van opvoeden is binnenkort definitief voorbij.' Maar echt rouwig ben ik daar dus niet om. Er breekt n u

'Ik ga heel, heel hard werken' -'^-.'fülW

P

riscilla Stucken, die de eerste dag van de introductie haar achttiende verjaardag vier­ de, gaat Latijn en Grieks studeren. Net zoals haar moeder destijds, inmiddels lerares Latijn en Gneks op een middelbare school. Dat wil ik ook, dacht Priscilla al op jonge leeftijd. Nadat ze als vijfde klasser Rome had gezien, wist ze het zeker. De Vrije Universiteit heeft ze gekozen omdat die lekker klein en overzichtelijk is. Tijdens de voorlichtingsdagen bezocht ze de UVA, maar daar vond ze het nogal onpersoonlijk. "Ik kreeg meteen al de indruk dat daar een grote afstand is tussen docent en student." Dan presenteerde de v u zich beter. "Ik denk dat de docenten hier echt voor je klaarstaan als het met lukt." Dat de gebouwen van de vu bij elkaar staan, vindt Priscilla ook een pre. O p die manier ont­ moet ze tenminste studenten van andere stu­ dierichtingen. Ze komt uit Den Haag en daar blijft ze voorlo­ pig ook wonen. "Ik wil eerst een beetje op gang komen. Er is zoveel nieuw. Thuis hoef ik niet te wassen, te koken of boodschappen te doen. Ik denk dat ik nu al m ' n tijd moet gebruiken voor m ' n studie." Hoe ze zich haar studententijd voorstelt? "Heel, heel hard wer­ ken. Lange dagen, veel thuis doornemen." Dan, peinzend: "Plannen, dat is belangrijk, anders haal je de studie niet."(MZ)

Peter Wolters - AVC/VU

weer een nieuwe tijd aan. Ik zal een ander contact krijgen met mijn zonen. Meer als mannen onder elkaar met ze omgaan. Zal ik je wat zeggen? Dat lijkt m e best wel leuk." Vader en moeder Smink gaan zich niet bemoeien met het huishouden van h u n zonen. "Nee, ze wonen nu zelfstandig en zoeken het maar uit. Ik denk wel dat ze er even aan moeten wennen dat troep niet vanzelf ver­ dwijnt, dat schoenen niet vanzelf in een kast staan, dat boodschappen gedaan moeten worden en dat een pan met eten niet uit zichzelf op tafel staat. Maar dat komt wel goed, een paar dagen achter elkaar voor een dichte winkeldeur staan en dus nood­ gedwongen snacken en dan hou je dat ook wel voor gezien. En komen ze een keer weer thuis eten, dan zullen we daar extra van genieten." De moeder van Manje hoopt dat ook mee te gaan maken. "W ij liggen elkaar niet zo. Het botst nogal eens tussen ons. W e hebben hetzelfde karakter. Het is daarom een goede zaak dat ze zelfstandig is gaan wonen. Ik hoop dat de relatie tussen ons nu verbetert. Ik weet ook niet of ik haar vaak ga bel­ len. Maar ik vind het wel eng dat ze meteen naar zo'n grote stad wilde. W e

komen zelf uit een klein dorp. Ik hoop dat ze niet in zeven sloten tegelijk gaat lopen. Je hoort zulke rare verhalen over Amsterdam. Marije en ik hebben het daar wel over gehad. Ik heb gevraagd of ze voorzichtig vsal zijn en goed uitkijkt." T o c h heeft de moeder van Marije er al meer vertrouwen in dan toen haar zoon twee jaar geleden op kamers ging. "Ik ben er nu aan gewend en zie dat het goed gaat. Ik maak me er ook niet druk over dat ze met kan koken. Dat zoekt ze maar uit. Ik zal haar wel eens een pak koffie toestoppen en in de weekenden extra nasi maken, dan kan ze dat meenemen en 's maandags opwarmen. Dat scheelt dan alweer een dag. Als ik het zo uitspreek, merk ik dat ik hier ook makkelijker in ben geworden. Mijn zoon ging elk week­ end met een niet te tillen weekendtas weer naar zijn kamer. Dat zal ik nu niet doen. Het went snel dat je kinde­ ren niet meer thuis wonen. Daar groei je langzaam maar zeker wel naar toe."

'Wel lachen op schoor A

nnelies van de Berg (19) heeft voor een studie economie op de v u gekozen. "Dat vak vond ik altijd wel lachen op school. Dus leek me dat op de universiteit ook wel leuk."

De keus voor de vu was uiteindelijk niet al te moeilijk. "Ik wilde per se naar Amsterdam. Ik heb wel lang getwijfeld tussen de v u en de UVA. Maar over de UVA hoorde ik zoveel negatieve verhalen. Hier schijnt het allemaal beter geor­ ganiseerd te zijn. Dat geldt helemaal voor Eco­ nomie, heb ik begrepen. Plus dat ik hier al wat mensen kende." Annelies komt oorspronkelijk uit de buurt van Zutphen, maar verwacht geen cultuurschok nu ze de provincie voor het Amsterdamse verruilt. Ze heeft er zelfs wel zin m. "Al m ' n familie woont hier, of hier in de buurt. Mijn ouders hebben hier ook gestudeerd. Ik weet niet pre­ cies wat het IS waarom Amsterdam me zo aan­ trekt. Het IS het gevoel, denk ik." De econome m spe heeft al een kamer weten te vinden in de hoofdstad. Daar is ze zeer verguld mee, want ze hoopt haar studie­activiteiten zoveel mogelijk te combineren met "een lekker leven". Op de vraag of ze denkt haar studie binnen vier jaar af te kunnen ronden, ant­ woordt ze dan ook heel resoluut "nee". Voor de prestatiebeurs heeft ze geen goed woord over. Na een veelbetekenende glimlach: "Schrijf maar op: heel shit. Het is belachelijk gewoon." (PBJ

Peter Wolters - AVC/VU

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen