Ad Valvas 1996-1997 - pagina 229

AD VALVAS 28 NOVEMBER 1996

PAGINA 7

En nu nog een baan! Als de afstudeerfestivlteiten achter de rug zijn, slaat de paniek bij veel doctorandi toe. Wat kunnen ze eigenlijk, en hoe vinden ze een baan? Hadewych Hazelzet, exstudente politicologie, doet verslag van haar bevindingen op de arbeidsmarkt. Oeze week deel vier: een cursus 'character building'. Hadewych Hazelzet

Regelmatig activiteiten ondernemen houdt dementerenden beter bij deze tijd.

Peter Wolters - AVC/VU

1k weet niet meer zo veel' Ondersteuning door buurtcentra houdt dementen langer uit verpleeghuizen Als thuiswonende dementen en hun verzorgers vanuit een buurt- of wijl<centrum geregeld praktische, sociale en emotionele ondersteuning krijgen, houden niet alleen de verzorgers het beter vol, maar zijn de dementen ook beter ' af. Dat blijkt uit het onderzoeksproject Amsterdamse Ontmoetingscentra, dat de vakgroep psychiatrie van de VU op 26 november officieel heeft afgerond.

Caroline Buddingh' Woensdagochtend. Twaalf deelnemers aan het project Amsterdamse Ontmoetingscentra in buurthuis Quelli]n in stadsdeel De Pijp hebben een uitje op het programma staan. Bestemming is het pannenkoekenhuis op de hoek. Op weg daar naar toe zegt een man van in de veertig dat ik zijn jas aan heb. Hij voelt even en weet het dan zeker. Hij is 'm namelijk al een tijdje kwijt, moet ik weten. Zo zeker was hij er in het buurtcentrum ook al van geweest dat zijn buurman zijn jas aan had. Als een kind had deze zich toen omgedraaid en was weggelopen. Ik kan hem ook met echt overtuigen, maar na vijf minuten lijkt hij zijn beschuldiging vergeten en keuvelen we over langlaufen in de Pyreneeën. Dat heeft hij vroeger veel gedaan, maar nu kan dat met meer. In het restaurant praten twee oudere vrouwen over dementie. "We noemen het vergeetachtigheid, maar het IS echt vendelend. Ik weet niet meer zo veel", vertelt de ene vrouw. Een man van in de veertig knikt instemmend Hij kent het probleem. Niet van zichzelf, maar van zijn vrouw die al tien jaar aan het dementeren is. "We kwamen erachter toen ik met een gebroken been thuis lag. Toen bleek dat ze niet meer wist waar het winkelcentrum was." De vrouw naast tmj luistert aandachtig en vertelt dan dat ze vandaag jarig is. Er is voor haar gezongen en ze heeft bloemen gekregen. "Die meneer zoende mij op de wangen", fluistert ze, "Maar ik ken hem helemaal niet." De deelnemers aan het project Amsterdamse Ontmoetingscentra ontmoeten elkaar regelmatig in buurthuis Quellijn en hebben het meestal erg naar hun zin. Drie dagen in de week zijn er activiteiten voor

dementerenden. De activiteitenbegeleidster begint die dagen met het voorlezen van krantenberichten, waar vervolgens Over wordt gepraat. Daarna wordt er de ene keer geknutseld en de andere keer een spelletje gedaan, er wordt regelmatig gegymd en altijd gezellig koffie gedronken. En zo nu en dan staat er een uitje op het programma. Binnen het project is daarnaast veel aandacht voor de verzorgers van de dementerenden. Om de week is er een gespreksgroep waar de verzorgers hun ervarmgen kunnen uitwisselen en er worden een half jaar lang om de week themabijeenkomsten gehouden over onder meer dementie, hulpverlenmgsmogelijkheden, medicijngebruik en woonvormen. Eén keer m de maand wordt gesproken over het project en kunnen de deelnemers laten weten of ze behoefte hebben aan veranderingen. Bovendien kunnen verzorgers en dementerenden tijdens het spreekuur terecht met vragen en problemen.

hebben daar wel hulp bij nodig. Zorgen voor een dementerend persoon is namelijk een zware taak. Niet alleen omdat dementerenden veel aandacht nodig hebben, maar ook omdat de verzorgers met hun neus hard op het feit worden gedrukt dat hun partner of ouder ernstig aan het aftakelen is." Volgens Droes zoeken deze mensen hun heil niet graag bij instellingen binnen de gezondheidszorg, aangezien ze juist opname zo lang mogelijk willen uitstellen. "Afgezien van dagbehandeling en enkele uren thuiszorg per week is er niet zo veel, dus staan deze mensen er vaak behoorlijk alleen voor. Dat is haast niet te doen. Het gevolg is dat hun partner of ouder uiteindelijk toch nog vrij snel naar een verpleeghuis moet, omdat thuis de zorg niet meer kan worden geboden." Het project Amsterdamse Ontmoetingscentra moest uitkomst bieden en

'Juist door te verzwijgen dat er iets aan de hand is, gaan dementerenden sneller achteruit'

Zware taak Over het project, waarmee in twee buurthuizen wordt geëxperimenteerd, is een videoband gemaakt. Daarin zegt onder anderen mevrouw Grégoire dat ze zonder de hulp die binnen het project wordt aangeboden haar dementerende man al lang had moeten wegbrengen naar een verpleeghuis. "En hoe erg ik dit ook vind, ik wil hem toch zo lang mogelijk bij mij houden", vertelt ze. "Dat was ook de aanleidmg om dit unieke project te starten", legt dr. RoseMane Droes uit. Ze is projectleidster en verbonden aan de vakgroep psychiatrie van de vu die onder meer samenwerkt met de Valeriuskliniek. "De meeste mensen willen hun dementerende partner of ouder graag zo lang mogelijk thuishouden, maar

dat doet het ook. De onderzoeksresultaten liegen er in ieder geval met om. De afgelopen jaren hebben zestig dementerende mensen meegedaan aan het project, die werden vergeleken met een groep dementerende mensen die reguliere ondersteuning kreeg. "Daaruit bleek dat de dementerenden die meededen aan dit project minder gedragsproblemen hebben en in gezelschappen beter functioneren. Ze lijken bijvoorbeeld blij als familieleden op bezoek komen en nemen nog deel aan allerlei activiteiten. Dat is voor een dementerende heel wat. Vooral omdat de hersendegeneratie wel gewoon doorgaat. Uit ons project blijkt dus dat dementerenden zich in sociaal opzicht langer goed houden als ze door hun omge-

ving hiertoe worden gestimuleerd." En dat verhoogt volgens Droes de kwaliteit van het leven van deze mensen en geeft ze de mogelijkheid langer thuis te wonen, aangezien de verzorgers het zo beter volhouden. Dementerenden biimen de experimentele groep blijven dan ook langer thuis. Gemiddeld doen ze 51 weken mee aan het project. Dat is een groot verschil met de dementerenden binnen de reguliere ondersteuningsprogramma's, die gemiddeld na 25 weken al worden opgenomen in een verpleeghuis. "We winnen dus een half jaar uitstel met dit project en dat is echt heel veel", legt Droes uit. "Vooral als je ziet dat na zeven maanden al 30 procent van de dementen uit de reguliere groep is opgenomen en nog geen 8 procent van de experimentele groep." De projectleidster geeft aan dat deze getallen belangrijk zijn om anderen te overtuigen van deze aanpak, maar voor haar hebben de reacties van de dementerenden en hun verzorgers veel meer waarde. "Met deze cijfers kunnen we het nut hard maken, maar de reacties van onze deelnemers hebben ons overtuigd. De verzorgers geven allemaal aan dat ze het thuis beter aankunnen als ze zo nu en dan over hun problemen kunnen praten met deskundigen en lotgenoten. Ook de dementerenden zijn positief. Binnen onze projectgroep worden ze er helemaal bij betrokken en praten we over hun dementie waar ze bij zijn. Je ziet dat ze daardoor gemakkelijker praten over hun achteruitgang. Ze vragen bijvoorbeeld aan elkaar: 'Ben jij ook zo vergeetachtig?' Dat is een goede zaak. Juist door te ontkennen of te verzwijgen dat er iets aan de hand is, kruipen dementerenden in hun schulp en gaan ze sneller achteruit." Vanwege de positieve resultaten zullen de projecten in de beide Amsterdamse buurtcentra worden voortgezet. Maar ook andere instellmgen hebben interesse getoond voor het project en zelfs m het buitenland blijkt er belangstelling voor te zijn. "Je kunt er ook wemig aan afdoen", zegt Droes. "Het is kostenbesparend en mensvriendelijker. Wat wil je nog meer?"

"Op onze vacature kregen wij meer dan zevenhonderd reacties. Wij hebben vooral gelet op kandidaten die qua ervarmg en kennisniveau nauw aansloten bij ons profiel. Bedankt voor de getoonde interesse." "Uw sollicitatie is in goed orde ontvangen. U heeft ontvangstnummer 1564. Na de sluitingtermijn berichten wij u nader." "Wij hebben uw brief met interesse gelezen. Helaas komt u niet in aanmerking voor de vacature aangezien de functie reeds vervuld is." "U bent geselecteerd uit de 180 brieven die wij binnen kregen. Wij verwachten u maandag op ons hoofdkantoor. Voor de duidelijkheid herinneren wij u eraan dat het om een éénjange functie voor zes dagen in de week gaat tegen het minimumloon." Een greep uit de verzameling brieven die wekelijks op de deurmat valt. Welcome to the real world. De arbeidsmarkt IS zo krap dat werkgevers precies dat schaap met vijf poten eruit kunnen plukken. Vaak blijken de vacatures echter lege hulzen te zijn. Men is verplicht formeel bekend te maken dat er een functie vrijkomt, want dat is eerlijker. Soms betreft het puur een knipoog naar de concurrent dat de firma alweer aan uitbreiding toe is. De echte openingen zijn veelal allang binnenshuis vergeven, met een beetje geluk aan een voormalige stagiaire. Ondertussen schrijven honderden mensen zich suf, zich afvragend waarom ze nooit getraind zijn in het verkopen van zichzelf. Hoe krijg je wel een voet tussen de deur? Op het arbeidsbureau, waar een enkeling uit wanhoop een cursus solliciteren volgt om het stempel 'onbemiddelbaar' af te schudden, vertelt men dat slechts een miniem percentage aan de bak komt via een vacature in de krant. Het gros rolt 'via via' ergens in. Via via. Een duidelijker richtlijn kim je je niet wensen. Aan het netwerken geslagen dus. Conferenties aflopen in je vakgebied, je overal naar binnen lullen, in het openbaar spreken, visitekaartjes laten drukken op het centraal station, en vervolgens achter iedereen aanbellen en afspraken proberen te maken. Af en toe je scriptie opsturen en artikelen schrijven. Gemaakte kosten voor kopieën, trein en panty's kun je als je eenmaal geslaagd bent op de belasting verhalen. Ondertussen toch maar de keuze maken of je al je tijd en energie laat opslurpen door de soUicitatiebusmess, gevoed door een uitkering, of via een uitzendbureau aan de slag gaat. Tussendoor vnj nemen voor hier en daar een gesprek. Vereerd door de uitverkiezing boven al die anderen trotseer je vol goede moed de regen. Men lacht je toe, daagt je uit, knikt instemmend, en je doet er een schepje bovenop "Voor u geen goed bencht, we denken dat u niet m ons team past, u bent té uitgesproken en assertief." De keer daarop hou je je in, op het griize-muizige af. "Helaas, wij hadden gehoopt op meer lef en daadkracht." Of je bent zo internationaal georiënteerd dat ze bang zijn dat hun standplaats je bmncn de kortste keren te klem wordt. De ene keer heb je te weinig ervaring, dan weer ben je zowaar overgekwahficeerd: "U steekt met kop en schouders boven de rest van het team uit, dat zou spanningen creëren." Ondertussen zit je thuis of schrijf je je vast m voor de kerstgourmet met de afdeling waar je op uitzendbasis werkt. Het valt je op dat naar je preciese studienchting nauwelijks gevraagd wordt. Het gaat puur om wie je bent. De vormmg krijg je niet tijdens je opleiding, maar door je nevenactiviteiten. Het Ritzenkeurslijf is echter strak en niet iedereen kiest voor een foetusbehandeling bij het Corps. De tempotwintigers die over één jaar de arbeidsmarkt overspoelen zullen een nieuwe strategie moeten bedenken. Maar vreest niet: sollicitatiecommissies en de ene afwijzingsbrief na de andere zijn de beste leerschool voor character building.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen