Ad Valvas 1996-1997 - pagina 94

AD VALVAS 26 SEPTEMBER 1996

PAGINA 12

Eerste Kamer

Peter Wolters (links): 'De eerste jaren van onze samenwerking waren een regelrechte ramp.'

Bram „ „

o i„ ider

'Het is een gedwongen huweUjk' Onafscheidelijk zijn ze, in liun werk, iiun studie of in hun vrije tijd: de duo's van de Vrije Universiteit. Deze week: Peter Wolters (50) en Sidney Vervuurt (52). Zij vormen de afdeling algemene fotografie van het Audiovisueel centrum (AVC). Marianne Hoek van Dijke Acht jaar geleden gingen de audiovisuele afdelingen van de vu en het vuziekenhuis samen. Sindsdien vormen Peter en Sidney de afdeling algemene fotografie van het AVC. Niet uit liefde, zoals beide heren direct duidelijk maken. Peter. "Het is een moetje, een gedwongen huwelijk. We hebben totaal verschillende karakters." Sidney: "Als fotograaf ben je per definitie individualistisch. Je gaat alleen naar een locatie, )e neemt alleen de beslissingen. Je bent met jouw vertaling van het onderwerp bezig." Peter. "Vaak is er wel een plan of maak je een foto bij een verhaal, maar ter plekke is er geen overleg." Al hebben ze samen een telefoon en maken ze afspraken voor elkaar in h u n gezamenlijke agenda, vanuit him respectievelijke achtergronden hebben ze beiden htm eigen terrein afgebakend. Afgesplitst zelfs, volgens Sidney, die 27 jaar geleden als fotograaf bij het vu-ziekenhuis in dienst kwam en

DUO nog steeds de meeste foto's in en voor het ziekenhuis maakt. Peter, die sinds zeventien jaar in opdracht van de v u fotografeert, kent de imiversitaire wereld beter. Alleen als het echt moet, komen ze op eikaars terrein. Sidney: "De ziekenhuiswereld is voor mij lekker vertrouwd. Ik ken de cultuur en de mensen. Daardoor knjg ik dingen voor elkaar die anderen niet lukken. Toegang tot gesloten afdelingen en operatiekamers, bijvoorbeeld. Het element van zorgen, actief bezig zijn, spreekt mij aan in het ziekenhuis. Op de universiteit zie ik in eerste instantie wetenschappers, die bezig zijn met leren en theoretiseren." Peter. "Ik ben beslist geen zorgend

type. Bij veel van die witjassen in het ziekenhuis denk ik: maak je toch niet zo druk. Ze vinden zichzelf zo belangrijk. Ik vind de universiteit, met al die verschillende disciplines, veel universeler. Intellectueel denken spreekt mij aan en ik ben een cultuurliefhebber. Warmeer ik in de bibliotheek zit met iemand die vertelt over mooie boeken, leef ik helemaal op. Ook de verscheidenheid vind ik leuk. Tijdens de introductie voel ik me altijd ook een beetje student." Als fotograaf moeten Peter en Sidney in staat zijn zich snel een beeld van mensen te vormen, zowel letterijk als figuurlijk. Vaak willen mensen maar weinig tijd uittrekken om te poseren en moet de foto dezelfde dag nog klaar zijn. Een praatje over het werk dat h u n modellen doen, breekt het ijs meestal wel. Peter. "Mensen staan niet te springen om op de foto te komen. Wanneer ze in eerste instantie niet willen, probeer ik ze te overreden. Vaak weigeren mensen om zichzelf een beetje belangrijk te maken. Dan zeggen ze dat h u n haar net die dag niet goed zit, of zo. Het helpt dan wel eens om een complimentje te maken. Een stukje ijdelheid speelt vaak mee." Sidney: "Het is een spel. Sommige mensen zeggen in eerste instantie nee, maar vragen als ik wegga meteen of ze een afdruk van de foto mogen hebben. Wanneer mensen echt niet willen, merk je dat heel snel. JDan dring ik niet aan." Peter. "In het ziekenhuis heb je daar meer mee te maken. Mensen liggen daar vaak niet in optimale omstandigheden. Ik zou ook niet in pyjama, met 26 wallen onder m ' n ogen en vol met slangen op de foto willen." Naast de foto's die ze maken voor de diverse bladen die door de vu en het vu-ziekenhuis worden uitgebracht, werken ze ook mee aan exposities, brochures en jaarverslagen. Die grotere projecten, waarbij ze samenwerken met vormgevers en opdrachtgevers, zijn voor hen beiden de krenten m de pap. Ze hebben nooit echt iets met z'n tweeën gedaan. Een paar jaar geleden fotografeerden ze voor een project van kunstgeschiedenis allerlei gebouwen in Amsterdam. Maar verder dan het verdelen van het lijstje te bezoeken adressen ging die samenwerking niet. Ze vinden h u n karakterverschillen zo

groot, dat ze onnodig contact zoveel mogelijk vermijden. Peter. "Sidney gaat gemakkelijker met mensen om. Ik ben in eerste instantie stugger. Maar ik ga weer langer door in het technisch uitpeuteren van een foto. H I J IS meer een sociaal dier, ik zet liever een flinke boom op. Als ik een foto van Sidney moest maken, zou dat zijn terwijl hij aan het werk is. In een groep mensen, tijdens een afscheidsborrel of zo, met z'n flitsertje omhoog en kijkend door de lens. Daar heeft hij een heel eigen stijl in." Sidney: "Peter is over het algemeen opvliegender van aard. Hij is sterk aan stemmingen onderhevig en kan van het ene op het andere moment exploderen. Daar heb ik moeite mee. Ik waardeer wat hij met vormgeving doet. En hij stelt zich vaak wat superieur op. Ik hou meer van sociaal con- . tact op gelijk niveau." Peter. "Ja, naar buiten toe ben ik ontzettend overtuigd van mezelf, al ben ik van binnen een twijfelkont."

Sidney: "Wanneer ik een foto van Peter zou moeten maken, zou dat hangend aan de griffioen aan het Hoofdgebouw zijn, gefotografeerd met eem enorme groothoeklens." Volgens Peter is dat omdat Sidney de klussen waar hoogtevrees een rol bij speelt liever uitbesteedt aan anderen. Ze denken met dat ze elkaar nog zullen zien wanneer ze geen collega's meer zijn. Zoals ze ook nu buiten het werk geen contact met elkaar hebben. Peter. "De eerste jaren van onze samenwerking waren een regelrechte ramp. Maar we zijn allebei redelijk verstandige mensen en we moeten het met elkaar doen. Door onze taken goed af te bakenen, beperken we het risico van botsingen." Sidney: "Onze eerste verantwoordelijkheid is dat we ons werk goed doen. Je kunt elkaar wel tegen de muur zetten, maar daar schiet je uiteindelijk niets mee op. Collega's heb je nu eenmaal met voor het uitkiezen."

Eindelijk dacht Bladluis weer eens een vers blaadje g e v o n den te h e b b e n , m a a r helaas bleek het periodiek van A l g e m e n e Letteren slechts in e e n nieuw jasje m e t e e n nieuwe n a a m gestoken te zijn: ALthans veranderde in HeelAL. Voor wie leeft van krantenpapier is dat e e n beetje een t e leurstelling, m a a r h o n g e r maakt rauwe b o n e n zoet. HeelAL m a a k t duidelijk wat letterenstudenten bezighoudt: het buitenland inclusief Texel. In m i n of m e e r literaire bewoordingen k o m e n Italië, Spanje, Engeland, A m e r i ka (2x) en ons grootste w a d deneiland aan de orde. M a a r dicht bij huis voelen de AL'ers z i c h blijkbaar m i n d e r thuis. "Het faculteitsbestuur is de eindverantwoordelijke, e e n soort 'Eerste K a m e r ' d u s " , schrijft HeelAL. N u staat N e derland wel bekend als e e n d e m o c r a t i e , m a a r dat vnl niet z e g g e n dat het p a r l e m e n t alles te vertellen heeft. Vraag W i m Kok m a a r . Ook elders r o e p e n gemaakte vergelijkingen in het blad vraagtekens o p . Waar m e n s e n dertig jaar geleden vanwege de leuze 'Johnson Moordenaar' enige dagen in de cel b e l a n d d e n , m o e t het uitschelden van Clinton voor fascist toch wel op een paar jaar m a a t s c h a p pelijke dienstverlening k o m e n te staan. HeelAL bedoelt het vast zo kwaad niet. Zo tekende Saskia een lieflijk hondje op de o m s l a g en vertelt letje een sprookje over de h e r k o m s t van het ei. Volgens het blad k a m p e n de AL'ers m e t een probleempje. Ze h e b b e n een ingewikkeld studierooster en o m dat bij te h o u d e n m o e t je wel het een en ander d o e n . "Houd alle m e delingenborden van AL, van je kernvak, van je m o d e r n e v r e e m d e taal, van de andere vakken die je volgt zelf goed in de g a t e n . " Ze kijken h u n ogen uit, die a r m e studenten.

SONNET Theo(Jor Holman Een brief van Frits B. Commissaris van MSD Leest u even mee? "Brief: 'Mevrouw de minister, beste Els," Zou jij misschien voor mij wat kunnen doen? Het valt helaas net buiten goed fatsoen. Dus kijk uit voor die luizen in de pels. Legaliseer wat drugs van mijn fabriek,^ Zo tussendoor - je krijgt van mij een zoen En ik mijn commissariatenpoen. Iedereen wordt beter - de pers wordt ziek. Verwacht je kamervragen van Wallage? Die durft niks, koestert slechts de onderlagen. Misschien zegt hij: dit moeten we niet pikken. Ik laat hem mijn bittere pillen slikken, 'k Zend hem mijn vreemdelingenlegioen' En 'k geef hem mijn lekkerste negerzoen.'" 1 De iiond die moet bijten in deze worst IS natuurlijk minister Elsje Borst 2 De farmaceutische fabriek Merck Sharp Dohme Ontwikkelde het piUetie Cozaar Tegen ziekte m het algemeen, tegen allerlei symptomen Bijsluiter. "Slechts WD'eis reageren raar."

3 Bolkestems leus luidt mteger: "Is Nederland vol' Maak het door vreemdelingen leger"

BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen