Ad Valvas 1996-1997 - pagina 590

AD VALVAS 22 MEI 1997

PAGINA 20

Maria in Costa Rica

» i

Marius Ernsting: 'Ik had er na al dat bezig zijn met hogere dingen behoefte aan om een tijdje met m'n voeten in de modder te staan.' Bram de Hollander

'Carrière was buiten de orde' De VU brengt niet de minsten der aarde voort. Ad Vaivas maaUt een rondgang langs beroemdheden die ooit geschoold werden aan de Vrije Universiteit. Deze weelc Marius Ernsting. hl ij zat tijdens zijn studie voor Amsterdam Kabouterstad in de Amsterdamse gemeenteraad, later voor de CPN in de Tweede Kamer en is tegenwoordig directeur van Humanitas. Marianne Hoek van Dijke Zijn broers Piet en Ger werken nog steeds op de vu, respectievelijk als studentendecaan en universitair docent biologie. Marius Emstmg (49) heeft zijn maatschappelijke carrière buiten de universiteit gezocht. Maar ook tijdens zijn studie pohticologie was hij er niet altijd te vinden. Vooral toen hij voor de kabouterbeweging in de Amsterdamse gemeenteraad zat. "Het was meer een cultuur dan echte politiek. Califomië was de broedplaats

Geslaagd van de hippiebeweging, maar Amsterdam was een goeie tweede. Er hoorde muziek bij, enorme wolken marihuana, popfestival Kralingen. Heel veel mensen, heel veel lol, weinig belangstelling voor productiviteit en carrière was al helemaal buiten de orde." In 1965 ging Ernsting aan de vu studeren. Afkomstig uit een gereformeerd nest lag dat toentertijd voor de hand. Maar het feit dat zijn broer Piet er al studeerde legde ook gewicht in de schaal. "Het was handig dat ik al iemand kende, want ik wilde per se niet bij het studentencorps. Ik had daar een heel negatief beeld van: upperdass studenten die bier zuipen en bekakt praten. Daar was ik helemaal niet van. Van dat bier zuipen nog wel, trouwens. In het kielzog van mijn broer ben ik lid geworden van de Studentenvakbewegmg." Het kleinschalige van de v u sprak hem aan, maar was soms ook benauwend. "In een dorp is het ook gezellig wonen, maar je moet niet buiten de boot vallen. En dat deed de Studentenvakbeweging wel. Wij hadden wel wat appeltjes te schillen met de bestuurders en dat zat de hooggeleerden niet lekker. Die dachten dat we het allemaal zo gezellig met elkaar hadden." Die appeltjes gingen vaak over de democratisering van de universiteit, maar de onderliggende vraagstukken waren volgens Ernsting eigenlijk veel belangrijker. "Democratisering van de

universiteiten was voor ons een middel om invloed uit te oefenen op de perverse rol van wetenschap in de samenleving. In die tijd werd er bijvoorbeeld psychologisch onderzoek gedaan naar de berichtgeving over Viemam: hoeveel doden kan de Amerikaanse publieke opinie aan voor de bevolking te hoop loopt tegen de oorlog? Leuk van de v u was dat die morele kwesties meer aan de orde kwamen dan op de UVA. Daar ging het alleen over concrete dingen als mensapnjzen en studieloon." Ernsting herinnert zich nog dat hij actie voerde tegen de honderd-procentsfinanciering van de vu door het ministene van onderwijs. "We vonden dat de vu daarmee haar laatste restje autonomie zou opgeven en net die extra bandbreedte zou kwijtraken waarin de maatschappelijke vragen aan de orde kwamen." Eind 1969 raakte Ernsting betrokken bij Amsterdam Kabouterstad. "De democratisering aan de universiteiten was nogal bureaucratisch aan het worden. D e teleurstelling daarover leidde tot heftige ideologische debatten en ik ben niet zo'n geweldige theoreticus. De gedachte van Amsterdam Kabouterstad dat je een nieuwe samenleving bmnen de bestaande op zou kunnen bouwen was natuurlijk illusoir, maar bood voldoende aanknopingspunten om te kunnen laten zien wat we voor ogen hadden." Dus dook Ernsting onder in een beweging met eigen departementen voor bijvoorbeeld ouderenzorg en volkshuisvesting. Er was een eigen lijst van woningzoekenden die geplaatst werden m panden die meer dan een jaar leeg stonden en gekraakt werden. Boven de tamelijk autonome departementen stond natuurlijk geen regering maar een volksvergadering. "Dat was elke donderdagavond feest", hennnert Ernsting zich. "Soms waren er wel driehonderd mensen. De ene keer werd er chaotisch gediscussieerd, de andere keer zeiden we: kom, we gaan wat doen en bedachten ter plekke een actie." Zo besloten ze een keer met z'n allen naar Hotel de 1'Europe te gaan. "Want dat was een bolwerk van rijke stinkerds, vonden we. De portier belde de politie en zei dat er minstens driehonderd intellectuelen m de lobby zaten. De bedrijfsleider kon niets an-

ders bedenken dan ons een flesje fris aanbieden en hopen dat we snel weer weg zouden gaan. Dat deden we na een uurtje ook, want we hadden voor die avond nog twee andere bezettingen gepland." T o e n Amsterdam Kabouterstad bij de gemeenteraadsverkiezingen in 1970 opeens vijf zetels kreeg, loste Ernsting een jaar later een partijgenoot af in de raad. Eind 1972 stopte hij met dit werk, omdat hij moest opschieten met z'n studie om z'n beurs niet kwijt te raken. Hij deed dat onder meer in een project voor bewoners van oude wijken dat hij met een aantal medestudenten had opgezet tijdens de stadsvemieuwmg in Amsterdam. "Het leuke was dat de v u volop haar medewerking verleende. We kregen een medewerker toegewezen om ons te begeleiden en het project telde mee voor ons doctoraal. Het is de beste leerschool in mijn studietijd geweest." Nog tijdens zijn studie vroegen mensen die hij had leren kennen via het project Ernsting om buurthuiswerker

te worden. "Dat deed ik graag, want ik had er na al dat bezig zijn met hogere dingen behoefte aan om een tijdje met m ' n voeten in de modder te staan." Een paar jaar later werd hij medewerker van de Verenigmg van Nederlandse Gemeenten en daarna directeur van een koepel van jongerencentra. Hij zat drie jaar in de Tweede Kamer voor de CPN en begon na de dramatische verkiezingsnederlaag van 1986 een succesvol beleidsadviesbureau op het gebied van welzijn en sociale vernieuwing. Smds vorig jaar september is hij directeur van Humanitas, vereniging voor maatschappelijke dienstverlening en samenlevingsopbouw. "Als je het zo op een rijtje zet is het een mooie loopbaan, maar er heeft nooit iets gepJands in gezeten. D e constante in mijn leven is, hoop ik tenminste, betrokkenheid op het sociale aspect van de samenleving, ook toen dat geen mode was. En wat de toekomst brenge moge? 'Mij geleidt des Heren hand' heet dat toch?"

Welke student wil het niet? Voor de studie naar een ver, vreemd land om andere talen en culturen te bestuderen? De zesdejaars theologiestudent Hette Domburg mocht naar Costa Rica en doet in het faculteitsblad Kabats verslag van zijn ervaringen. De eerste weken besteedde hij aan het leren van Spaans. Zijn docente vertelde hem dat er in een naburig dorp onlangs een Mariaverschijnmg was geweest. Samen gingen ze op pad en na enig zoeken vonden ze de plek. "Door een steegje dat flink met planten was begroeid, kwamen we in een donker kamertje terecht. Aan de m u u r hing een groot stuk hout", schrijft hij. "Ervoor stond een tafel met een rood kleed. Daarop een tiental brandende kaarsen. Het was een eerbiedig tafereel." Het stuk hout was tot voor kort de keukendeur van het huisje geweest, maar op een dag ontdekte de eigenaar een gezicht op de deur dat nu nog te zien was. "Een heel fijn gezicht met ietwat droeve ogen, zwart haar en een bruin-rode teint op de wangen, fijne wimpers en een kleine enigszins rode m o n d " , aldus Domburg. De dagen nadat het gezicht op de deur was verschenen, kwamen er steeds meer figuren op te staan. Meestal door het afbladderen van de witte verf ontstonden onder anderen een Christusfiguur en een bisschop met een kruis. Op de vraag hoe die figuren waren ontstaan, antwoordde de eigenaar: "Ik weet het niet, ik kan helemaal niet tekenen. Ik heb alleen wat kleur aangebracht op de wangen en op het haar met lippenstift. Voor de rest niets." Maar de student bleef piekeren of God zoiets zou doen. Was het niet gewoon boerenbedrog? 's Avonds uitte hij zijn twijfels tegenover zijn docente Spaans. "Pobres Europeos", arme Europeanen, was haar reactie op zijn filosofische getob.

SONNET Theodor Holman Draag Nederlandse waar Dan helpen wij elkaar "Zeg vrouw, d'armoedegrens is nu bereikt. Onze beurs is leeg, net als onze buik. Dat orgaan brengt mij op een nieuw gebruik: Als jij dat nou eens met een kind verrijkt... Nee, niet van ons, maar jij draagt voor een ander. En daarvoor laten wij ons goed betalen. Jij schenkt het leven, dat kost kapitalen. Wij worden rijk; kijk, dat noem ik nu schrander. Goed voor dat kind als jij de moeder bent. Leuk voor de moeder die jij niet echt kent. Fijn voor de vader - die hoeft niets te doen. Een 'Draagma' afgekort: Drama, ben jij.. Ach lieve schat, doe dat nou voor mij. Baar nu voor ons - straks een zeer fraai pensioen.'

BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen