Ad Valvas 1996-1997 - pagina 42

AD VALVAS 5 SEPTEMBER 1996

PAGINA 16

Pravda van de VU

Henk Niggebrugge (rechts): 'Als de tijd het toelaat, hebben we ook wel eens dolletjes.'

Bram de Hollander

*We bezwijken soms voor een chocomel' Onafscheidelijk zi|n ze, in hun werk, hun studie of in hun vrije tijd: de duo's van de Vrije Universiteit. Deze week: Henk Niggebrugge (29) en Robert van den Berg (23). Zij werken samen in de beveiliging van de VU. Marianne Hoek van Dijke Henk en Robert vormen meerdere malen per week het beveiligingsduo van de vu-gebouwen. H u n werk is voomameh)k preventief: mensen de weg wijzen, ruimtes afsluiten of juist deuren openmaken, waarschuwingen geven wanneer mensen hun auto bij een brandweeraansluiting parkeren, enzovoort. Zo nodig wijzen ze de politie en de brandweer de weg. Zoals die keer dat iemand op het randje van het dak van het hoofdgebouw stond. Dat liep gelukkig goed af. Service verlenen vinden ze het belangrijkst in hun werk. Zo vond Henk op een zaterdag bij het afsluiten een huilend meisje. Haar scriptie moest op maandag af en ze had computerproblemen. M e t nog een uurtje extra lukte het wel. Henk: "Dat geeft een goed gevoel. Er gebeuren wel meer dingen die niet gebruikelijk zijn. Die maken het werk juist leuk. Maar dat was wel een grote uitzondermg, hoor." Robert: "Normaal is vier uur ook echt vier uur."

DUO Omdat ze met vijf a zes gebouwen te maken hebben, zijn de taken verdeeld over surveillant één en surveillant twee. N u m m e r één controleert het Hoofdgebouw en het Provisorium, nummer twee heeft de andere gebouwen onder zijn hoede en loopt buiten een controleronde. Henk: "Op de een of andere manier doe ik altijd twee als ik met hem werk. Ik weet niet waarom. Ik denk dat het komt omdat ik hier al vier jaar werk en hij nog maar anderhalf jaar. Ik ken de weg buiten het Hoofdgebouw beter, dat is er langzaam ingeslopen." Robert: "Wanneer hij weg is, hebben we contact over de portofoon. Over

het werk praten we altijd heel serieus, maar als de tijd het toelaat hebben we ook wel eens dolletjes of vertellen anekdotes." Henk: "Hij heeft iets gestoords over zich. Vaak weet hij precies de goede opmerking te maken en dan is het ijs meteen gebroken." Robert: "Ik sta erom bekend, maar hij vult me daarin heel goed aan." Het leuke van hun werk vinden beide heren dat ze met allerlei soorten mensen in aanraking komen, van de directie tot de schoonmakers. Autoritair doen heeft geen zin, is h u n ervarmg. Mensen willen toch als mensen benaderd worden. Robert: "Studenten kijken toch al een beetje vreemd tegen ons aan: 'die loopt daar een beetje interessant te doen met een sleutelbos van een kilo of twee'." Henk: "Al heb ik met studenten in het algemeen nooit problemen. Dat had ik me heel anders voorgesteld. T o e n ik zelf achttien was, vond ik iemand in uniform maar een lulletje, maar zoiets hoor je hier nooit." Beiden hebben ook bij een rechtbank gewerkt en vinden dat het er daar heel anders aan toe gaat. Henk: "Ik vind de mensen aan de v u leuker. Ze staan meer m het normale leven. O m bij justitie te werken heb je bewakersbloed nodig. Ik ben dat in de loop der jaren een beetje overdreven gaan vinden. En bij justitie lopen een heleboel volwassen mensen rond, ook officieren van justitie en advocaten, die denken dat ze weten hoe ze met mensen om moeten gaan, maar het eigenlijk niet kunnen. Ik denk dan: daar heb je er weer eentje die op omgangscursus IS geweest. Studenten doen dat van nature beter." Robert: "Ik vond het werk daar wel afwisselender dan hier en je hebt daar met mensen van veel meer rassen te maken. Ik vind een beetje sensatie wel leuk. Maar misschien heb ik wel wat meer bewakersbloed." Ze vinden dat ze op elkaar lijken in h u n manier van werken. Niet meteen moeilijk doen, maar wie niet horen wil, moet voelen. Robert: "We houden van een geintje, maar als er gewerkt moet worden staan we er ook. Als ik mag kiezen, vind ik het prettig om met Henk samen te werken. Hij ligt m e . "

Henk: "Ja, we zitten op dezelfde frequentie." Robert: "Je mag het eerlijk zeggen, hoor." Henk: "TAya manier van werken bevalt me. En daarbij zijn we ook een beetje uitzonderingen bij de beveiliging, omdat we allebei niet roken en geen koffie drinken, al bezwijken we soms voor een chocomel. We zeggen altijd: echte kerels dnnken thee." Robert: "Alleen mijn Frans is beter. Pas stond er iemand aan de balie die in het Frans tegen Henk begon te praten. Dat heb ik toen overgenomen. Ik spreek goed Frans, want ik ben vroeger vaak in Frankrijk op vakantie geweest." Buiten het werk zien ze elkaar niet. Ze doen allebei veel aan sport, maar Robert voetbalt en Henk fitnest, en dat gaat moeilijk samen. Henk: "Maar we roepen wel steeds tegen elkaar dat we volgende week

samen naar Lloret de M a r in Spanje gaan. Handdoekje, korte broek en zwembroekje mee. Dat vinden we allebei de ideale vakantie." Robert: "In het halve jaar dat we nu samenwerken zijn we naar elkaar toegegroeid. Wie weet wat er in de toekomst nog allemaal gebeurt." Henk: "Ik wil nog iets zeggen over het weekend. Ik werk hier nu veertien jaar en heb zo m ' n eigen ideeén over werken ontwikkeld. In het weekend, als het rustig is, denk ik daar veel over na. Ik ga mijn ideeën nog niet vertellen, want daarover schrijf ik een boek." Robert: "En dan krijg ik het eerste gesigneerde exemplaar! Ik ben helemaal verbaasd, dit wist ik niet van hem. Ik dacht dat hij alleen werkte en sportte en z'n vrije uurtjes besteedde aan sociale contacten. Dit had ik niet achter hem gezocht."

"Nee, dank je, ik b e n geen c o m m u n i s t " , kreeg e e n van de medewerkers van het blaadje Ideale tijden tijdens de introductiedagen van een eerstejaars te h o r e n . Waar de redactie dit i m a g o aan te danken heeft, w e e t ze niet. "Zou het aan de rode T-shirts liggen waarin w e rondlopen?" T o c h schuilt er een kern van waarheid in het geuite v e r m o e d e n . "We zijn de Pravda van de vu", antwoordt Jasper S c h o u t e n op de vraag m e t hoeveel korrels zout de i n h o u d van het krantje g e n o m e n m o e t w o r d e n . Hij is hoofdredacteur van het alleen tijdens de introductie verschijnende krantje, dat grotendeels wordt volgeschreven door SRVU-activisten. Vorige jaargangen van de krant stonden vol roddel en achterklap. D i t jaar m o e t de luchtigheid k o m e n van een vierdelig 'bewaarverhaal' van D é s a n n e van Brederode over de innerlijke strijd van de v r o u welijke hoofdpersoon bij de keuze voor Ernst of J a m e s . D e rest van de A-viertjes zijn g e vuld m e t m i n of m e e r serieuze verslaglegging van de introductie. E é n van de m e e s t gestelde vragen blijkt "waar is de w c " te zijn. M o e t e n plassen kan inderdaad tot p r o b l e m e n leiden, o n dervond Anneke. N a een toiletbezoek bleek haar m e n t o r g r o e p spoorloos v e r d w e n e n . E n ook Stacey heeft een p r o b l e e m . Ze vindt de v u vergeleken m e t haar m i d d e l b a r e school e e n erg witte universiteit. "Ik val hier h e l e m a a l niet op m e t mijn blonde h a r e n . " E n natuurlijk speelt de rivaliteit tussen beide hoofdstedelijke universiteiten h o o g o p , zeker n u de Volkskrant de suggestie gewekt heeft dat studenten aan de v u g e e n feest k u n n n e n vieren. D a t "zootje linkse fossielen" blijkt slechts zestig fusten bier te h e b b e n ingeslagen voor de i n troductiedagen. "Alleen voor het slotfeest der gereformeerden w o r d e n er al zo'n zeventig fusten doorgejast", vermeldt Ideale Tijden vol trots m e t de toevoeging: "Prijst den H e e r . "

3ONNET Theodor Holman Opgedragen aan Professor Diekstra - hoogleraar psychologie te Leiden. I K I S C C n EnClCr

(Bekende uitspraak van de hoogleraar Diekstra.)

Ik vraag u lezers: geloof mij op mijn woord! Ik wil de depri steunen met mijn boeken^ Die weet soms niet waar of hij het moet zoeken, En reageert dan vaak totaal ontspoord. Ik zocht het bij een ander - en ik vond... Zo goed dat het van mij kon zijn - en werd. Ik gaf slechts door... En nu dit fluitconcert. Waarom raakt thans de wetenschap gewond?^ Ik ken des mensens ziel, hij heeft er twee. ^ De één bedenkt, de ander die schrijft mee. 'Ik' is een ander die S. Gordon heet. Ik schrijf slechts op, maar hij is wat ik weet. 'Het leven doet soms pijn '*, daarom een wenk. Doe als 'I' - Cried all the way to the bank.^ 1 Zoals gezegd tegen Paul Witteman in het programma Buitenhof op l-9-'96. 2 Diekstra begreep volgens het interview (zie vorige noot) zelf niet wat hi) fout deed. 3 'Twee zielen leven, ach, m mijn borst' - is een bekende dichterlijke mtspraak van de jonge Diekstra. 4 Bekende boektitel van R Diekstra, overgenomen door enkele Amenkaanse auteurs. 5 Bekende regel van Diekstra.

BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen