Ad Valvas 1996-1997 - pagina 437

AD VALVAS 13 MAART 1997

PAGINA 7

Marktmeester moet Internethandelaars vertrouwen geven

Als de afstudeerfestivitelten achter de rug zijn, slaat de paniek bij veel doctorandi toe. Wat kunnen ze eigenlijk, en hoe vinden ze een baan? Hadewych Hazelzet, ex-studente politicologie, doet verslag van haar bevindingen op de arbeidsmarkt. Deze week deel tien: op je sloffen. Hadewych Hazelzet

Hoogleraar tele-informatica voert in oratie pleidooi voor virtuele handel De handel via Internet zou flink kunnen groeien als er marktmeesters zouden komen die de consument het vertrouwen geven dat nodig is om geld uit te geven via de elektronische snelweg. Ook voor informatiemakelaars, die klant en aanbieder aan elkaar weten te koppelen, ligt een mooie toekomst in het verschiet, voorspelt prof.dr. René Wagenaar in de oratie die hij vrijdag 14 maart uitspreekt.

De ontwikkelingen op de elektronische snelweg gaan razendsnel, maar echt veel handel is er op Internet nog niet te vinden. Oké, de Nederlander bestelt massaal cd's uit Amerika, en ook spijkerbroeken en boeken weten inmiddels via het wereldwijde computernetwerk hun weg naar de consument te vinden. Maar daar blijft het voorlopig bij. De oorzaak daarvan is niet alleen dat de methoden om geld via het net over te maken nog verre van waterdicht zijn, constateert prof.dr. René Wagenaar, die vrijdag 14 maart als hoogleraar tele-informatica zijn oratie uitspreekt onder de titel 'De virtuele koopman: fictie of werkelijkheid?'. "Mijn stelling is: alle aandacht gaat nu naar de veiligheid van betalen, en dat is ook wel een heel belangrijk punt, maar daarmee zijn we er nog lang niet. Er is ook vertrouwen nodig. En dat is er nu nog niet of nauwelijks." Wanneer je als consument iets koopt op Internet, kun je het product niet vasthouden en dus weet je niet of wat je koopt ook is wat je wilt heb-

ben. Je weet zelfs niet of je überhaupt iets krijgt en of je het wel terug kunt sturen als het niet bevalt. Als producent ben je er ook niet altijd zeker van dat je je geld krijgt. Alleen gevestigde, bekende bedrijven kunnen derhalve rekenen op klandizie via Internet. Het midden- en kleinbedrijf heeft het een stuk moeilijker. Wagenaar oppert in zijn oratie dan ook het idee van trusted third parties, derden die een stempel van vertrouwen kunnen geven aan bepaalde handelaars, oftewel "een soort betrouwbare marktmeesters". "Internet kent via de nieuwsgroepen wel een soort sociale controle", legt de hoogleraar aan de economische faculteit uit. "Maar die controle is altijd achteraf, pas als mensen klagen. En als er nu veel van dit soort klachten komen, dan daalt het vertrouwen en lijden de bonafide handelaars eronder." De leerstoel van Wagenaar op de vu wordt betaald door KPN, het bedrijf waar hij vier dagen in de week als strategisch adviseur werkzaam is. Zijn taak is daar om nieuwe ontwikkelingen te signaleren, waar de afdeling research development kermis

over op dient te bouwen. Het onderwerp van zijn oratie is in dat licht weinig verwonderlijk. KPN heeft alle belang bij het goed reguleren van de handelsstromen op het net. "Er is een duidelijke markt voor marktmeesters op Internet", is Wagenaars stellige overtuiging. "Net zoals er op conventionele markten mensen zijn die ervoor zorgen dat je vertrouwt wat je koopt." Ook ziet de hoogleraar een enorm potentieel voor wat hij noemt cybermediairies, informatiemakelaars die de wensen van de klant moeten zien te koppelen aan het aanbod van de producenten. Door zelf over het net te surfen, loop je als consument het risico aanbieders te missen of erg veel tijd kwijt te zijn voor je gevonden hebt wat je zocht. Geholpen door een cybermediairy kun je dat voorkomen. "De cybermediairy kan dienen als sticker op de brievenbus die informatie voor je selecteert", verklaart Wagenaar. "Als consument ben ik persoonlijk best bereid iets te betalen voor overzicht over de markt en de garantie dat ik iets goeds koop. De transactiekosten in het traditionele kanaal zijn erg hoog, tussen

Ingezonden Mededeling

Feiten over Ijburg (lo)

IJburg wordt een inspirerende stadswijic, gebouwd in een Amsterdamse traditie. De nieuwe stadswijk IJburg, die een tiiuis gaat bieden aan 45.000 Amsterdammers, wordt een bijzondere wijk. Er worden zes eilanden langs de kust van liet IJmeer aangelegd, met elk hun eigen karakter. Daarmee wordt een eeuwenoude Amsterdamse traditie van bouwen in het water voortgezet; denk maar aan Uilenburg, Rapenburg en Zeeburg. IJburg wordt een stedelijke wijk met veel respect voor de natuur. Niet alleen een geweldige plek voor bewoners, maar voor alle Amsterdammers. Zo komen er jachthavens, een haven voor de bruine vloot en een strand. Dat is goed nieuws voor alle Amsterdammers. En in het bijzonder voor de ruim 100.000 woningzoekenden natuurlijk.

Amsterdammers willen Amsterdams mronen. Stem bij het referendum op 19 maart In met het besluit van uw gemeenteraad om nieuwe woningen voor 45.000 Amsterdammers te bouwen. Zeg Ja! tegen wonen, stem vóór IJburg. Informatie: Projectbureau IJburg, tel. 020 621 4176.

fabrikant en detaillist zit gemiddeld zo'n 50 procent aan marge. Daarom is Internet, als je het goed weet te gebruiken, een heel interessante markt." Toch is het nog lang niet zover dat de meeste handel elektronisch kan verlopen. Voorlopig zijn er nog te veel drempels te overwinnen, constateert Wagenaar. De veiligheid van het betalen is er één van, maar ook de onzekerheid of berichten wel aankomen en de toegang tot en snelheid van het netwerk kunnen nog verbeteren. Daarnaast bestaan er nog te weinig regels om de privacy van de consument te waarborgen, en is het heffen van btw op via het Internet verkochte goederen en diensten een schier uitzichtloze zaak. Ten slotte zijn er ook nog bedrijfseconomische redenen die een massale uitwisseling van goederen en diensten via Internet tegengaan. Zo is nagenoeg onbekend of de consument wel bereid is voor informatie op Internet te betalen, en is ook nog steeds onduidelijk of er copyright betaald moet worden over datgeen er van het net gehaald wordt. De conclusie dat "de virtuele koopman" daarmee tot fictie verworden is, noemt Wagenaar echter "te voorbarig". Er is een grote toekomst voor het drijven van handel langs de elektronische snelweg, stelt hij, mits het aantal gebruikers van de snelweg verder toeneemt en er marktmeesters opstaan die de aanbieders bij de consument vertrouwen geven. Ook voor de overheid ziet Wagenaar een taak in het verschiet. "Ik zie voor de overheid een tweeledige rol. In de eerste plaats moet zij een wettelijk beschermend kader stellen, waarbinnen de markt haar werk kan doen, het liefst in EU-verband. Maar de overheid moet zelf ook de infrastructuur helpen stimuleren. Als het de overheid ernst is met de digitale economie, dan mogen we toch op z'n minst verwachten dat zij de grote sommen geld die zij zal verwerven uit de telecommarkt in de vorm van belastingopbrengsten, op zinvolle wijze teruginvesteert in deze sector. De overheid doet wel zo trots over de voortrekkersrol die Nederland zou spelen, maar ondertussen verstrijken de jaren zonder dat er veel gebeurt." Ook van de kant van de universiteiten mag van Wagenaar meer verwacht worden. "Met alle respect, hoor, maar ik merk op de vu toch wel een gereserveerde houding als het aankomt op onderzoek naar de elektronische handel. En dat terwijl de informaticafaculteit hier erg goed is, en de economische faculteit goede contacten heeft met de financiële wereld. Daar ligt mijns inziens dan ook nog een grote uitdaging open."

Kwart voor zeven. De sleutel klinkt in het slot. "Hij is er, we kunnen aan tafel", roept mijn moeder. Hoewel, daar sluipen de voetstappen eerst de trap op. Vanochtend in alle vroegte is hij al vertrokken. Zijn schoenen gepoetst, zijn baard gekamd. Opnieuw de trap op gestuurd. Verkeerde stropdas om. Maar dan, tiptop, snelt hij voor de file uit. Eenmaal thuis is het eerste wat hij doet: pak uit, strop af, schoenen uit, lekkere trui. Mijn moeder heeft nog niet eens die tijd genomen. In haar strakke rokje gooit ze wat ingrediënten in een pan. Hoewel, ze heeft mij wel eerst omhoog gestuurd om d'r sloffen te halen. Als ik later groot ben doe ik het allemaal anders. Mooi in het pak zal ik zaken doen. Fris zal ik thuiskomen. Vol energie zal ik na m'n werk boeken lezen, met vrienden en familie eten en kletsen, naar conferenties gaan, stukken schrijven. Ook op vrijdagavond. Het weekend is voor de leuke dingen. Het zal mij niet gebeirren dat ik dan onderuit zak op de bank in een oude trui. Murw. Leeg. Nog net genoeg energie om op de afstandsbediening te drukken. Mijn eerste baan. Voortvarend ga ik van start. Tijdens mijn studententijd maakte ik ook weken van meer dan veertig uur en deed ik daarnaast altijd nog van alles, dus ik ben wel wat gewend. Als ik me 's avonds uit de trein pers, fiets ik door naar het sportcentrum. Thuis de post, de telefoon, eten koken. Dan met een boek op de bank, nog even wat berichten de cyberspace insturen, me voorbereiden op het seminar van de volgende dag. Even met vrienden de kroeg in op z'n tijd. Vrijdagavond salsa. Na de luttele uren slaap die me resten, ren ik weer het perron op, de krant onder m'n arm. Na enkele weken wiebel ik nog meer op m'n hakken dan in het begin. De kringen onder m'n ogen doen m'n baas in zichzelf lachen dat-ie toch maar boft met zo'n hardwerkende junior. Dus hij rekt voortdurend de grenzen op. Nog maar af en toe vergezel ik hem naar een klant. "Ga maar alleen, dat kun je wel. O, ik heb bedacht dat jij wel projectleider kunt worden voor die ene klus, koud kunstje. Trouwens, volgende week heb ik tien organisaties uitgenodigd voor een workshop. Dat leek je toch zo leuk? Zou jij trouwens die nieuwe stagiaire willen begeleiden? Ik kijk wel over je schouder mee, maar ik ben te vaak op pad om me er te veel mee te bemoeien. Heb je er nog aan gedacht om die en die te bellen? Enneh, dat projectvoorstel moet wel morgen af, daar vertrouw ik op." Wat was ik ook al weer gewend uit mijn studententijd? Ik studeerde voor mezelf, las al die boeken voor mezelf, streste voor tentamens. Daarnaast spande ik me in voor studentenzaken en goede doelen. Allemaal heel gewichtig. Toch hjkt dat alles een speeltuin in vergelijking met nu. Het harde leven is begonnen. De verantwoordelijkheid is anders. Niet alleen omdat ik ervoor betaald word. Ik zit de hele dag in de plooi. Ren van hot naar haar. De klant is koning. De vrede met de collega's heilig. De concurrentie ligt voortdurend op de loer. Nu ben ik de zogenaamde deskundige. De klant wil in zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk waar voor z'n geld en hangt aan de telefoon als de deadline nadert. En anders doet mijn baas dat wel. De stagiaire kijkt naar mij als ze even niets te doen heeft. Met een kater zaken doen kan ik me niet permitteren. Als ik eindelijk thuiskom, is het eerste wat ik doe mijn schoenen in een hoek schoppen en in mijn sloffen stappen. Het enige waar ik naar verlang is onderuitzakken. Het antwoordapparaat blijft aan. Doodmoe prik ik in mijn thuismenu. Als mijn moeder langskomt, vindt ze me met hoofdpijn op de bank. Jammer. Ze wilde me meenemen naar een conferentie ter ere van internationale vrouwendag. Mijn vader heeft ze net op het vliegveld naar Milaan gezet. Inhalen wat ze al die jaren van hard werken hebben moeten missen. Van hen geen medelijden. Een kwestie van weimen aan het arbeidsritme. Wees blij dat je een baan hebt en het nog leuk vindt ook. Kom op meid, carrière maak je niet op je sloffen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen