Ad Valvas 1996-1997 - pagina 71

AD VALVAS 19 SEPTEMBER 1996

PAGINA 13

PERSONEELSKATERN

'Beeldschermwerk lijkt zo onschuldig' Bedrijfsgezondheidsdienst wil iedereen '^o'ed achter z'n computer hebben De gemiddelde vu-werknemer brengt een groot/deel van zijn dag achter de computer door. Dat is niet altijd even ongevaarlijk. Behalve van oog- en rugklachten hebben de laatste tijd ook steeds meer mensen last 'an handen en polsen. De Bedrijfsgezondheidsdienst van de vu acht het de hoogste tijd om iedereen goed achter zijn computer te krijgen. Peter Boerman Het is één van de meest gevreesde beroepsziekten van dit moment: RSI, ofwel repetitive stram injury, een verzamelterm voor klachten aan handen, polsen, armen, de schouders of de nek die ontstaan door steeds dezelfde beweging te maken. D e klachten lijken eerst vaak onschuldig, maar kunnen permanent worden en zelfs leiden tot krachtverlies in de h a n d e n . In Nederland lopen maar liefst twee miljoen mensen het risico RSi op te lopen, vooral mensen die lange dagen maken achter een beeldscherm. T y p e n en werken met de muis zijn de voornaamste repeterende bewegingen die RSI veroorzaken. "Toch is het werken aan beeldschermen niet per se ongezond", stelt de Bedrijfsgezondheidsdienst van de vu

( B G D ) . "Als

je het

Illustratie Berend Vonk

meubilair,

beeldscherm en toetsenbord maar goed mstelt, kunnen veel klachten worden voorkomen." De BGD is deze maand een waar voorlichtingsoffensief begonnen om iedere medewerker van de vtJ goed achter de computer te krijgen. Aanleiding daarvoor zijn onder meer het Besluit Beeldschermwerk en de Kaderrichtlijn Europese Unie, waarin staat dat de werkplek van iedereen die dagelijks meer dan twee uur per dag achter de computer zit, aan bepaalde normen moet voldoen. Een andere aanleiding is de regen aan vragen en klachten die hierover de laatste tijd de BGD bereiken. "We verwachten dat dit zeker de moeite loont", denkt dan ook M . Klontje, een van de twee bedrijfsverpleegkundigen die het komend jaar de voorlichting gaat verzorgen. "Al is het ook voor ons nog een verrassing hoeveel tijd we er precies aan kwijt zijn." Een folder met tips hoe klachten te voorkomen was er al sinds begin dit jaar. N u komen er ook posters m de computerzalen te hangen met eenzelf-

FAST OP V0ORZW£V£NI>E POLSEN l de boodschap. Bovendien komt de BGD bij iedereen die aangeeft daar behoefte aan te hebben langs om voorlichting te geven. De BGD hoopt deze voorlichting 'op maat' te kunnen verstrekken. Dat betekent dat in de twee belrondes die in oktober worden gehouden eerst wordt geïnventariseerd hoe de problematiek op een afdeling is. Daarna wordt óf volstaan met een instructievideo óf de bedrijfsverpleegkundige komt zelf langs om uitleg te geven. "We willen n i e m a n d iets opdringen", aldus bednjfsverpleegkundige H . Wijers. "Maar we zullen wel aandringen als iemand zegt dat er op zijn afdeling niets aan de hand is. Want dat geloven we niet zomaar." Klontje vult aan: "Als jij lekker zit op een keukenkruk, mag je daar wat ons betreft op blijven zitten. Maar we zeggen wel:

probeer eens iets anders. Zodat je over een half jaar met alsnog bij ons terecht komt." Veel van de tips die de bedrijfsgezondheidsdienst levert, zijn ook met een beetje gezond verstand wel te bedenken. Zo adviseert de BGD niet langer dan twee uur aan een stuk en niet langer dan zes uur per dag achter de computer te werken. "Maar wij weten ook wel dat het werk dat niet altijd toelaat", vertelt Klontje. "En als je je werk met afkrijgt, raak je daar weer van in de stress. Daar schiet je dus ook niets mee op. Het gaat ons dan ook vooral om een stukje bewustwording." O m de kans op RSI te verkleinen, wordt aangeraden de werkzaamheden af te wisselen en ook af en toe de werkhouding te veranderen. Ook de manier

waarop getjrpt wordt, is belangrijk. Tegenwoordig zijn veel middelen in de handel die het typen met 'zwevende' polsen tegen kunnen gaan. Daarnaast is de juiste hoogte van het scherm van belang. Daartoe zijn speciale kastjes te koop, maar ook een stapel telefoonboeken kan uitkomst bieden. " D e meeste dingen die je kunt doen om klachten te voorkomen, zijn niet echt moeilijk", beaamt Klontje. "Je moet het alleen even doen. Beeldschermwerk lijkt zo onschuldig. Als je gaat tillen, weet je dat je op je rug moet letten. En als je dat niet doet, dan voel je het ook gelijk. Maar bij beeldschermwerk merk je het pas veel later als je iets verkeerd doet. Ander probleem met beeldschermwerk is dat het zo moeilijk objectiveerbaar is. Er komen veel klachten voor, maar het is niet altijd

makkelijk die toe te schrijven aan het werk. Vaak gaat het toch om een combinatie van factoren die de klachten veroorzaken." Dat er inderdaad veel geklaagd wordt over het werken met beeldschermen, leert een rondje bellen snel. De systeembeheerder bij informatica is het stelligst. "Het is hier zeker een probleem. Op heel veel bureaus staan wel verhogingen en we weten ook allemaal dat we onze armen horizontaal moeten h o u d e n , net alsof we pianospelen. M a a r niemand h o u d t zich aan de regels. We hebben hier 450 werkplekken, iedereen gaat gewoon zitten en begint meteen te werken. Voor de meeste studenten is dat ook niet zo erg. Die gaan na een uurtje toch weer weg. Maar medewerkers zitten soms wel acht uur per dag achter de computer." De beheerder heeft zelf een tijd lang last van zijn schouders gehad. N u heeft hij zijn houding achter de computer veranderd en zijn de klachten weggetrokken. Het heeft hem wel extra alert gemaakt. "We nemen het werk met computers serieus. We bezuinigen bijvoorbeeld niet op beeldschermen. We hebben hier allemaal schermen van drieduizend gulden. We vmden dat onze ogen dat wel waard zijn. Voor een goede houding achter de computer kan ik echter veel mmder doen. Er is zo'n grote variatie in studenten en werknemers hier: van klein tot groot. En sommigen zijn zo gehaast, die doen niet eens hun jas uit als ze hier aan het werk gaan. Die beginnen gelijk te typen. Hoe kan ik hen zo ver knjgen dat ze erop letten dat ze wel goed zitten, dat htm stoel wel goed staat afgesteld?" Niet alle netwerkbeheerders zijn zich echter even goed bewust van de risico's van computers. "Op onze eigen afdeling is er geen specifieke aandacht voor dit soort dingen", vertelt de netwerkbeheerder van Geneesktmde. "In de wandelgangen wordt er wel eens iets over gezegd, maar het heeft nog nooit op de agenda gestaan. Alleen de verlichting houden we wel een beetje in de gaten." Op de vraag of er dan wel behoefte zou bestaan aan een voorlichtingsbijeenkomst van de BGD, reageert hij verschrikt. "Goh, hoeveel tijd gaat ons dat kosten?"

'Niet bang om uit te glijden' f^^ Wi

In de meeste hotels bestaat kamer dertien niet. De VU is minder bijgelovig. Ad Valvas onthult wie er schuilgaan achter dit geheimzinnige kamernummer. Deze maand: Cor Reinieren, medebewoner van kamer 5A-13 In het Hoofdgebouw.

Cor Reinieren: 'Soms hebben we tranen in de ogen van het lachen.'

Peter Boerman Dat Cor Reinieren op kamer dertien werkt, had hij zich nog niet gerealiseerd. Hij wordt er ook niet bang van. "Ik heb niet het gevoel steeds met m ' n voet tussen de deur te komen of vaker uit te glijden nu ik hier werk." Reinieren werkt vier dagen m de week op het studiesecretariaat van Rechten. Hij houdt zich daar bezig met studenten die voor h u n doctoraalexamen staan. Als zij h u n bul aanvragen, checkt Reinieren of ze wel alle vakken gehaald hebben. "We werken met een nieuw programma, waar nog wel wat klemigheidjes aan schorten. Bij de laatste examenuitreiking moesten we zelfs tijdens de zitting nog dingen nalopen. Maar het is allemaal goed gekomen, hoor. Niemand is zijn diploma misgelopen." Reinieren is bijna een schoolvoorbeeld van een flex-worker. Al tijdens zijn studie begon hij aan de vu als portier bij het cultureel centrum, het ACC. Dat werk doet hij nog steeds, zo'n tien uur in de week, op vrijdagavond en zaterdag. Daarna volgde een baantje bij de gebouwendienst, waar hij zich bezighield met de registratie van de

hij zich kon herinneren. "Laatst was er hier een meisje dat zo blij was dat ze haar tentamens gehaald had, dat ze me bijna om de hals vloog. Daar was ik wel even beduusd van. Dan merk je pas hoe blij je iemand kimt maken, zonder

Peter Wolters AVCAU

zaalreserveringen. Ook werkte hij korte tijd bij Geneeskunde. Momenteel heeft hij voor een jaar een baantje van een dag in de week bij de dienst studentenzaken. Op het juridische studiesecretariaat werkt hij als uitzendkracht via Randstad, ter vervanging van iemand die met zwangerschapsverlof is. In de meeste baantjes die hij heeft, is hij met computers bezig. Een opleiding heeft hij daar niet voor gevolgd. "Ik ben een self-made man", zegt hij. "Het is ook wel een soort hobby van me. Ik zit thuis ook wel te prutsen. De computer gaat niet meteen aan als ik thuis

kom, zo erg is het ook weer niet. Maar de kans dat hij eens aangaat is wel groot." Reinieren komt oorspronkelijk uit Breda, maar vertrok voor studie ooit naar Eindhoven. T o e n dat niet zo succesvol verliep als gehoopt, besloot hij, na een tijdje in de bouw gewerkt te hebben, politicologie te gaan doen aan de vu. Aan die studie gaf hij vrij snel de brui, maar niet aan de universiteit. Op de plek waar hij nu zit, heeft hij het uitstekend naar z'n zin. "Met m ' n directe collega kan ik het heel goed vinden. Soms hebben we tranen in de ogen van

het lachen. Dat is ook wel eens lastig. Gisteren belde een deeltijder op, die zijn punt wilde weten. Normaal geven we dat niet, maar voor deeltijders maken we een uitzondering. T o e n we lachend de telefoon opnamen, bleek die jongen een 3,5 te hebben. Gelukkig had hij dat wel verwacht, en kon hij er zelf ook om lachen." Reinieren zit op een plek waar hij vaak slecht nieuws moet brengen. Maar ook het tegenovergestelde komt voor. Daar kan hij van genieten. Hij hoeft niet lang na te denken over de vraag wat het leukste moment was dat

k|^^ dat je er zelf veel moeite voor hoeft te doen. Prachtig, toch?" Naast z'n drie banen aan de vu vindt Reinieren ook nog tijd voor z'n grootste hobby: de muziek. Reinieren vult een groot deel van zijn vrije tijd als geluidstechnicus bij twee bands. Omdat de activiteiten van één band momenteel stilliggen, kost het werk hem wel mmder tijd dan een paar jaar geleden. T o e n was het elk weekend raak, nu ongeveer eens in de maand. Even, geeft hij toe, heeft hij overwogen van dit werk zijn vak te maken. Maar hij is nu blij dat hij die stap niet heeft gezet. "Mensen die het voor hun vak doen, hebben een sociaal leven van niks. Die staan altijd als een zombie achter een mengpaneel omdat ze nooit het daglicht zien. Ik vind het leuk om het als hobby erbij te doen. Dan is het altijd feest. Gratis eten en drinken en nog geld toe ook."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen