Ad Valvas 1996-1997 - pagina 658

AD VALVAS 19 JUNI 1997

PAGINA 20

Bereikbare mannen

Bram de Hollander

Ronald Jan Heijn: 'De kennis van vandaag is morgen verouderd, maar wijsheid draag je altijd bij je.'

'Op mijn 26ste volgde ik mijn gevoel' De VU brengt niet de minsten der aarde voort. Ad Valvas maaltt een rondgang langs beroemdheden die geschoold werden aan de Vrije Universiteit. Deze week: Ronald Jan Heijn. Hij is eigenaar en directeur van New-Agecentrum Oibibio. Marianne Hoek van Dijke

Hij heeft inmiddels alle tentamens gehaald, maar moet nog afstuderen als cultureel antropoloog aan de vu. Ronald Jan Heijn (37) deed deze avond' studie niet vanwege de verre volken, al vond hij de verhalen daarover wel heel boeiend. "Het is leuk om te beseffen dat de westerse manier van kijken maar één van de brillen is die er bestaan. Maar ik zou niet weten wat ik voor veldonderzoek had moeten

Geslaagd doen. Het heeft geen nut voor mijn pad", aldus de directeur van NewAgecentrum Oibibio in Amsterdam. Heijn had al een doctoraal bedrijfskunde op Nijenrode gehaald en een aantal jaren als managementtrainee bij Ikea gewerkt, toen hij in 1986 ruimte wilde maken voor een nieuwe periode in z'n leven. Hij stopte een half jaar met werken en beëindigde ook z'n carrière als hockey-intemationaal. "Ik zie alles in het verlengde van m'n eigen persoonlijke ontwikkeling, dat is de rode draad in m'n leven", legt hij uit. "Als iets geen meerwaarde meer heeft, kan ik er net zo goed mee stoppen. Voor m'n gevoel had ik alles uit hockey gehaald wat er in zat. Ik zeg trouwens niet dat mensen die lang met iets doorgaan verkeerd bezig zijn. Iedereen heeft een eigen pad en dit is het mijne." In 1991 stopte hij, na vijfjaar avondstudie en een baan bij een organisatieadviesbureau, weer met werken om z'n scriptie te schrijven en om Oibibio op te richten. "Ik wilde het eigenlijk fiftyfifty gaan doen, maar Oibibio kwam al snel in zo'n stroomversnelling dat het niet te combineren was. Ik heb m'n onderwerp bepaald en er verder niets meer aan kunnen doen. Ik wilde onderzoeken hoe de denkmodellen van de parapsychologie de culturele antropologie kunnen ondersteunen. Ik ga de studie nog wel een keer

afmaken, maar dan met een scriptie die meer m het verlengde van m'n werk ligt, want m'n tijd is veel te kostbaar geworden." Hij besloot aan de vu te gaan studeren, omdat het studie-aanbod hem hier het meest aansprak. Een opvallende keus voor iemand met interesse in het esoterische. "Ik ben niet religieus opgevoed en heb er dus geen trauma's aan overgehouden. Ik heb wemig van een gereformeerde cultuur gemerkt aan de vu. Sfeer wordt door veel dingen bepaald, onder meer door mensen. Ik had heel leuke medestudenten en docenten. Ook was deze studie helemaal een keuze van mezelf. Ik heb geen spijt van bedrijfskunde, maar op je achttiende maak je toch meer de keuze van de maatschappij: wat is een handige studie. Op mijn 26ste volgde ik mijn gevoel." Heijn koos culturele antropologie, om met zijn ideeën op het gebied van spintualiteit op een "fundamentele, officiële manier bezig te zijn". "Ik wist van tevoren al dat ik het met veel wetenschappelijke ideeën met eens zou zijn. Culturele antropologie daagde me uit om stelling te nemen en maakte me nog bewuster van wat ik zelf van dingen vind. Idealen betekenen niets. Als ze geen voeten hebben, niet realistisch zijn, waar ben je dan mee bezig? De wetenschap gaat uit van de ratio. Het was goed om het proces van kritisch, helder vragen stellen weer mee te maken. Maar het vormt tegelijkertijd het probleem van de wetenschap. Ze gaat uit van de ratio en met ratio bewijs je uiteindelijk altijd je eigen gelijk, altijd. Vraag me om iets te bewijzen en ik hou een sluitend betoog", zegt hij stellig. "Vraag me om iets af te kraken, Oibibio bijvoorbeeld... Dat is trouwens niet zo moeilijk, die argumenten ken ik wel." Volgens Heijn ligt 'waarheid' op een ander niveau. "De werkelijkheid bestaat uit drie lagen: de fysieke laag bepaalt hoe de wereld eruit ziet, de mentale laag bepaalt je denken en de spirituele laag, je ziel, zegt wie je werkelijk bent. Die laatste laag kun je niet zien, maar die zit wel overal in en is dus eigenlijk belangrijker dan de fysieke werkelijkheid. De wetenschap heeft ons veel gebracht, maar belemmert

ons nu om verder te groeien. Deze tijd daagt ons uit om weer in ons gevoel te gaan staan en onze intuïtie te volgen." Zittend m de collegebanken verbaasde Heijn zich over het gebouw van de vu. "Als je Oibibio kent, snap je dat ik daar wel wat over te zeggen had. En dat is een understatement", glimlacht hij. "Het IS een typisch product van z'n tijd, eigenlijk een vreselijk gebouw, een erger gebouw bestaat met. Het is gemaakt van staal en een soort gasbeton. Dat vormt een electro-magnetische spoel en sluit energetisch enorm af. Ik dacht als ik daar zat vaak: dat zou heel anders kunnen." Een gebouw is belangrijk voor het welzijn van mensen, meent Heijn. "In Oibibio hebben we bijvoorbeeld leem op de muren. Dat kun je er na dertig jaar afhalen en er weer bloemen in planten. Het is organisch en heeft dezelfde energiefrequentie als de mens. Daardoor ontstaat een wisselwerking, het communiceert met elkaar." Heijn

zou een universiteitsgebouw daarom orgamscher bouwen, met meer ronde hoeken, afgewogen kleurgebruik, licht en water. "En intieme plekken voor studenten, waar het prettig toeven is. Binnentuinen bijvoorbeeld." Ziet hij mogelijkheden voor bruggetjes tussen Oibibio en de universiteit? "Zeker, er is juist bij mensen van rond de 25 veel interesse voor spiritualiteit. Wat je m je leven meemaakt is niet relevant, wel wat je er mee doet. Het is daarom belangrijker dat mensen leren te leven dan dat ze leren te leren. De kennis van vandaag is morgen verouderd, maar wijsheid draag je altijd bij je." Concreet ziet hij nog niet voor zich hoe dat op bijvoorbeeld de vu zou kunnen plaatsvinden. "Maar misschien is dit een aanleiding om me daar eens mee bezig te houden, want de wetenschap blijft belangnjk, omdat die de voeten van de samenleving vormt."

Vroeger moest je er nog fUnk wat moeite voor doen om in contact te komen met die ene jongen met zijn glanzend zwarte krullen en dat kuiltje in zijn wang. En maar posten bij de collegezaal waar hij eigenlijk had moeten zijn, hangen in de kroegen waar hij wat had moeten drinken en drentelen in de buurt waar hij pas nog gesignaleerd was. Tegenwoordig is er geen kunst meer aan, want ze zijn allemaal mobiel bereikbaar. Ook onder studenten is het zaktoestel in opmars, blijkt uit het laatste nummer van het economiebulletin Avenir. Daarin associeert ene Marcel vrijheid niet met een weids vergezicht noch met een middag op een zonovergoten terras, maar met zijn mobiele telefoon. "Ik vind het prachtig dat die er is. Hij geeft je veel vrijheid terwijl je toch op noodzakelijke momenten bereikbaar bent", zo geeft hij uiting aan zijn vreugde. Ook Patrick behoort tot de uitverkorenen op aarde die altijd bereikbaar zijn, vanwege zijn bijbaan. Ene mabr@dds.nl houdt van deze echte mobiele mannen. Want zo rond het voorjaar ergert mabr@dds.nl zich steeds weer groen en geel aan al die vakantiedagen waarop niemand bereikbaar is. "In blijde afwachting van technische vooruitgang verwelkom ik de virtuele wereld. Nooit feest, altijd open." Alleen Michel is een buitenbeentje. Hij sleept zich door het leven zonder de hulp van een zaktelefoon en is niet gecharmeerd van een Message Watch, een buzzer of een Travel Text. Soms is hij zelfs totaal onbereikbaar. "Ik vind de telefoon een inbreidi: op mijn privacy. Ik zit bijvoorbeeld lekker te eten en dan belt het NIPO voor een

onderzoek van tien minuten. Daar zit ik niet op te wachten." Wat zal hij populair zijn. Als een onbereikbare droomprins zetelt Michel op zijn kamertje, onwetend van de horden smachtende vrouwen die emails sturen die niet aankomen, faxen zenden die hem niet bereiken en tevergeefs telefoonnummers draaien. Want wie wdl er nou een man die gemakkelijk bereikbaar is? BLADLUIS

SONNET Theodor Holman Ich am une Europeaan Ik had ai eerder grenzen zien vervagen, iets waarvoor vroeger nog gevochten werd. We hangen aan een ketting van verdragen. Men schenkt ons als cadeau een fluitconcert. Ik zie de gulden in het niets verdwijnen. Dit hebben wij misschien ook wel verdiend. Ik zie onze democratie verkwijnen. Zo gaandeweg wordt men meer nietsontziend. Het lijkt zo mooi: De Fransen, Duitsers, Britten, beloven dat hun vriendschap wordt verzegeld. Ik vrees dat ik straks nog meer wordt gekort. Straks wil men ook nog aan mijn taal gaan zitten. Worden mijn woorden in een pact geregeld, een uitruil waardoor ik onmondig word.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen