Ad Valvas 1996-1997 - pagina 509

AD VALVAS 17 APRIL 1997

PERSONEELSKATERN

PAGINA 1 1

Project hel|it tientallen wachtgelders aan nieuwe baan Samenwerking met uitzendbureaus levert VU half miljoen gulden op Wachtgelders van de VU kunnen sinds een Jaar intensief begeleid worden door Randstad en Manpower op zoek naar een tiieuwe baan. De resultaten zijn verbluffend: driekwart van de deelnemers vindt werk, bijna allemaal op hun eigen niveau. De VU wordt er ook nog eens een half miljoen rijker van. "Het enige waar we ons gen over maken is of er nog wel genoeg msen zijn die voor bemiddeling in nmerking komen." Peter Boerman Bert Huijzer (36) werkte bijna acht )aar bij Aardwetenschappen, eerst als 010, daarna als postdoc-onderzoeker. Juli vorig jaar liep zijn contract af. "Bij Aardwetenschappen zijn de perspectieven heel slecht", vertelt hij. "Wil je verder komen in je werk, dan zou je je eigenlijk internationaal moeten oriënteren. Maar makkelijk is dat niet. Mijn vrouw werkt ook en ik heb twee kinderen. Ik ben dus nogal gebonden." T o c h was Huijzer in november alweer voor z'n volgende baas aan de slag: als informatietechnoloog bij Randstad Automatisenngsdienst. "Ik vond het leuk om die kant op te gaan. En bovendien is er veel vraag naar iT'ers." Spijt dat hij de deur van de universiteit achter zich heeft dichtgetrokken, heeft hij nog geen moment. "Ik had geen zin o m elke dag dingen te doen die ik de dag ervoor ook al deed. N u weet ik vandaag nog absoluut niet wat de dag van morgen brengt." Huijzer dankt z'n snelle overstap van vu naar bedrijfsleven aan VURAMA, een samenwerkingsproject tussen de vu en de uitzendbureaus Randstad en Manpower om mensen die nog een lange wachtgeldperiode voor de boeg hebben via intensieve begeleiding snel aan het werk te krijgen. N a een jaar heeft het project z'n succes bewezen. In totaal werden 35 mensen, die allemaal nog meer dan anderhalf jaar uitzicht op een uitkering hadden, begeleid en bemiddeld. Driekwart van hen heeft nu weer een vaste baan, 95 procent zelfs op z'n eigen niveau. Drie mensen zijn naar een andere universiteit vertrokken, drie a vier hebben zich laten omscholen tot automatiseringsdeskundige en ook de rest heeft werk

Illustratie: Berend Vonk

gevonden in de profitsector. Degenen die in de drie tot zes maanden dat het individuele traject duurt geen nieuwe werkplek vonden, waren, zoals het uitzendbureau het noemt, "moeilijk bemiddelbaar". "Twee zaten er bijvoorbeeld net voor h u n zwangerschapsverlof', licht Jacqueline Hasbi, consultant bij iVIanpower, toe. " D a n is het moeilijk iets nieuws te vinden." Hoewel vooraf de inschatting was jaarlijks vijfüg tot zestig mensen te begeleiden, valt het uiteindelijke aantal positieve verhalen Bart Verboog, hoofd van de afdeling uitkeringen bij Personeelszaken, zeer mee. "We hadden nooit gedacht zoveel mensen zo snel aan een baan te kimnen helpen." Het vuRAMA-project heeft de v u zo'n 2,5 ton gekost. De besparing op de uitkeringen die daar tegenover staat is

bijna een miljoen. Als de v u niets had gedaan, waren er natuiu'lijk ook wachtgelders geweest die een andere baan gevonden hadden, maar dat had, zo schat Verboog, hooguit een besparing van tussen de drie en vier ton opgeleverd. Een alleszins rendabele investering dus. Het project, dat door andere universiteiten met argusogen wordt gevolgd, wordt dankzij het succes met een jaar verlengd. "Het enige waar we ons zorgen over hoeven te maken, is of er nog wel voldoende mensen zijn die voor bemiddeling in aanmerking komen." In het vuRAMA-project werken de twee marktleiders in de uitzendbranche, die bekend staan als een slangenkuil, voor het eerst zo intensief met elkaar samen. D e stap van concurrent naar collega is voor de uitzendbureaus

wel even wennen geweest, geven zij toe, maar nu verloopt de samenwerking vlekkeloos. Randstadmanager Andrea van de Velde: "Samen sta je toch sterker. Je netwerk is ineens veel groter." Ook Jacqueline Hasbi, consultant bij Manpower, erkent in het begin "koudwatervrees" gehad te hebben. "Het is uniek o m in eikaars keuken te mogen kijken. Maar we hebben er uiteindelijk beiden veel baat bij." D e vuRAMA-activiteiten hebben niets te maken met uitzendwerk, het normale terrein van de uitzendbureaus, al maken zij wel gebruik van bestaande contacten. D e v u heeft er niets aan als mensen in een tijdelijke uitzendbaan terechtkomen, omdat dan meestal de rechten op wachtgeld blijven bestaan. D e bedoeling is om een nieuwe vaste werkplek te vinden. Vandaar dat de

uitzendbureaus gespecialiseerde afdelingen met het project belast hebben. "Deze mensen moeten specifieke aandacht krijgen", aldus Van de Velde. "Dit begeleidingstraject is tijdsintensiever dan de ad-hocuitzending. Wij verzorgen én de begeleiding én de nieuwe baan." In principe is het de bedoeling dat alleen mensen die aangeven mee te willen doen daartoe de kans krijgen. Logisch, want de uitzendbureaus willen zich alleen voor mensen die gemotiveerd zijn het vuur uit de sloffen lopen. Een voorgesprek bij Personeelszaken moet die bereidwilligheid duidelijk maken. Kandidaten moeten daarnaast mmder dan driekwart jaar werkloos zijn, minimaal op HBO-niveau zitten en minimaal drie dagen per week beschikbaar zijn. D e gemiddelde looptijd vanaf intakegesprek tot uitplaatsing blijkt kort: binnen dertien weken heeft men een nieuwe werkplek. "Een prima manier om aan een andere baan te komen", ondervond Elise van Leeuwen. Zij deed op de v u promotieonderzoek bij Geneeskunde en kon dankzij VURAMA nog voor haar daadwerkelijke promotie aan de slag bi) het European Cancer Centre, een stichting die het oncologisch onderzoek in het AMC, het vu-ziekenhuis en het Kankerinstituut coördineert. Ze werd aangetrokken als office manager, maar kan sinds haar baas is vertrokken steeds meer taken naar zich toetrekken. "Achteraf bleek dat mijn cv al bij het centrum in de kast lag. Maar op het moment dat ze een office manager zochten, vonden ze me te zwaar. Dankzij de bemiddeling van VURAMA ben ik er toch terechtgekomen. Gelukkig maar." "Het is een perfecte constructie, zeker als je weet wat je wilt", oordeelt ook Huijzer. "Ik heb denk ik maar een keer of vier, vijf met de medewerkers van het project gesproken, maar had op een gegeven moment wel zes a zeven ijzers in het vuur. Ik heb nu een heel afwisselende baan in de detachering en zit elke twee maanden in een andere werkkring. Ook voor mijn eigen ontwikkeling is dat fantastisch." " H e t is een win-winsituatie", concludeert Randstadmanager Van de Velde. "Voor ons is het commercieel interessant, voor de v u ook. Maar vooral de werkzoekende is er erg bij gebaat."

'Nog geen dag met tegenzin naar m'n werk gegaan' ting van de medische faculteit aangezwengeld, en hebben bijvoorbeeld ook alle gehandicaptenvoorzieningen in het Hoofdgebouw gefinancierd. E n voor het Ronald McDonaldhuis, dat bij het ziekenhuis moet komen, hebben de vrouwen al ongeveer 3,5 ton bijeengespaard. Dat is vnj uniek natuurlijk, daar mogen we best eens aandacht aan besteden."

In de meeste hotels bestaat kamer dertien niet. De VU is minder bijgelovig. Ad Valvas onthult wie er schuilgaan achter dit geheimzinnige kamernummer. Deze maand: de Verenigingskamer, kamer ld-13 in het Hoofdgebouw. '*.,-1 er Boerman Ooit zaten ze met z'n zevenen op een kamer. Tegenwoordig telt de kamer van de 'Vereniging' nog maar vier permanente bewoners: Gerry MeijersKattenpoel Oude Heerink, Ria KroesBerendsen, Leny Jacobs-van Rath en de enige man in het gezelschap, Fedde Oldenziel. Er staat nog een vijfde bureau in de ruime kamer, maar of daaraan ooit weer iemand komt te zitten is op dit moment nog onduideli)k Oldenziel is al vanaf januari 1983 administrateur van de Vereniging voor Chnstelijk Wetenschappelijk Onderwijs, de hoogste baas van de vu. Hij is belast met de hele financiële gang van zaken. "Veel mensen binnen de vu hebben geen idee wat de Vereniging is en wat ze doet, maar officieel is iedereen wel in dienst van de Vereniging", legt hij uit. "Intern merk je er verder ook niet zoveel van, maar m het land is de Vereniging behoorlijk bekend, hoor." Meijers werkt vanaf oktober 1988 op de vu. Eerst was ze verantwoordelijk voor het adressenbestand van Vrouwen vu-hulp, de 'vrouwelijke tak' van de Vereniging, daarna heeft ze een poosje voor het college van bestuur gewerkt, en sinds ze het praktijkdiploma boekhouden heeft behaald, is ze de rechterhand van

Drie van de vier bewoners van icamer l d 1 3 in liet Hoofdgebouw: v.l.n.r. Ria Kroes, Fedde Oldenziel en Gerry Meijers.

m^'

Peter Welters AVC/VU

Oldenziel. Daarnaast coördineert ze de Vusa-lezingen, de lezingen die de Vereniging door het hele land organiseert. Kroes is het kortst werkzaam op de kamer. Ze werkt er pas een jaar en houdt zich, net als Jacobs, bezig met de administratie van de Vusa. Alle adressenbestanden van de Vereniging zijn daarmee op deze kamer te vinden. "Het is hier het zenuwcentrum van de Vereniging", stelt Oldenziel vast. "Het is ook een vrij dynamisch gebeuren. D e ledenaantallen van de Vereniging mogen dan door vergrijzing wat terug-

lopen, dat wordt ruimschoots gecompenseerd door het aantal activiteiten dat er georganiseerd wordt." D e Veremgmg geeft het blad w c s uit, organiseert de VUSA-Iezingen, cursussen en een keer per jaar de themadag en is bovendien verantwoordelijk voor Dialoog, een project om de samenwerking tussen de universiteit en maatschappelijke organisaties te verbeteren. "We hebben allemaal een vrij drukke baan", aldus Oldenziel. "Zelfs in de zomermaanden", vult Meijers aan. "Dan liggen in principe de meeste activiteiten stil, maar hebben we

eindelijk de tijd om de dingen die zijn blijven liggen m te halen en voor te bereiden wat er na de zomer gaat gebeuren." Dit jaar staat er nog een extra activiteit op stapel: Vrouwen vu-hulp bestaat 65 jaar en daarvoor moet een feestje georganiseerd worden. "Wat we ermee gaan doen, is nog steeds niet rond, maar dat we iets doen is wel zeker. N o g steeds zijn zeventienduizend vrouwen lid van de WH. Jaarlijks brengen die zo'n drie ton op. Daarmee gebeurt heel wat. D e vrouwen hebben in het verleden de oprich-

D e drukte op de kamer heeft nog nooit tot problemen geleid, benadrukt Oldenziel. "Integendeel zelfs, de samenwerking verloopt vlekkeloos. D e sfeer bij de Vereniging is heel goed, de onderlinge band heel sterk. Iedereen die ik ken bevestigt dat. Je ziet hier ook heel weinig verloop, dat wil ook wel iets zeggen." En Meijers: "De sfeer hier is ongedwongen. Als je staat voor je werk, kun je hier veel maken." Ook Kroes is enthousiast. "Het werk IS afwisselend, je hebt veel contacten en iedereen is bereid om elkaar bij pieken te helpen." Oldenziel: "Dat klinkt allemaal wel heel positief, hè? Maar ja, zo ervaar ik het ook. Ik ben in die veertien jaar dat ik hier werk nog geen dag met tegenzin naar m ' n werk gegaan." Kan hij dan niets vervelends verzinnen? "Iets noemenswaardigs negatiefs? Nee, daar zou ik heel hard over na moeten denken." Meijers: "Er is hier alleen niet zoveel zon."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen