Ad Valvas 1996-1997 - pagina 376

AD VALVAS 13 FEBRUARI 1997

" PAGINA 16

Misgeschoten

Paul Hinnen: 'Ik ben heel geconcentreerd als ik aan het werk ben.'

Bram de Hollander

'Een pilsje na het werk zit er hier niet in' Terwijl het gros van de VU-studenten en -medewerkers geniet van zijn welverdiende rust, schiet een enkeling in de kleren en gaat op pad. Omdat er niets anders opzit of uit vrije wil. Deze week: Paul Hinnen (28). Hij doet als aio 's nachts metingen Jbij atoomfysica. Marianne Hoek van Dijke Voor de meesten van ons bestaat de nachtelijke hemel uit sterren met daartussen het eindeloze niets. Natuurkundig bekeken blijkt dit niet te kloppen: er bevmden zich ijle wolken met moleculen tussen de sterren. Deze moleculen absorberen licht. Inmiddels zijn deze absorpties grotendeels in kaart gebracht, maar een kleine hoeveelheid vormt al zeventig jaar een mysterie. Toen er tijdens zijn aioperiode een artikel verscheen over een model waarmee de oorsprong van die absorpties te verklaren zou zijn, dook Paul Hinnen (28) daar meteen bovenop. "Ik werk op een speciale machine waaruit een kleur licht kan komen die heel moeilijk te maken is. In een laboratoriumsituatie kan dat namelijk alleen in een vacuüm. Door de lichtabsorptie van moleculen te meten, zou-

den we volgens het model uit dat artikel kunnen vaststellen wat het onbekende molecuul in de ruimte is." Aangezien het maken van de juiste opstelhng voor zo'n meting al gauw een hele ochtend in beslag neemt, werkt Paul tijdens zijn meetperiodes vaak door tot een uur 's nachts. "Een meting duurt soms drie of vier uur. Het is zonde om de boel om vijf uur 's middags uit te zetten als je er zo lang over gedaan hebt om alles op te bouwen. Maar het laboratorium is verduisterd, er staat een laser die tien keer per seconde flitst en er draaien een aantal pompen om het vacuüm op peil te houden. Je ogen en oren worden daardoor op den duur heel moe. Ik kan het drie tot vier weken achter elkaar volhouden om tot een uur 's nachts te meten, maar dan heb ik een rustperiode nodig." Gelukkig moet er

ook regelmatig een andere aio op dezelfde machine metingen verrichten. Dat geeft Paul de gelegenheid om de resultaten van z'n werk te bestuderen in een wat normaler dagritme. Hij is niet de enige die 's nachts op het lab in het Wis- en Natuurkundegebouw te vinden is "Er hangt wel een grappige sfeer. Als een meting eenmaal bezig is, hoef ik er niet constant op te letten. Dan loop ik wel eens bij anderen binnen. We vertellen elkaar hoe het werk gaat en verder het normale koffiepauzegeleuter. Maar meestal log ik in op een tweede computer om alvast de resultaten van m'n vorige meting te bekijken. Ik ben heel geconcentreerd als ik aan het werk ben." Die concentratie heeft er wel eens toe geleid dat hij afspraken in de avonduren vergat. Een vnend was niet zo lang geleden alweer onverrichterzake naar huis teruggegaan toen Paul zich herinnerde dat hij een eetafspraak met hem had. "Maar hij weet wat voor onderzoek ik doe en begreep wel dat ik wilde blijven meten. Als mensen van buiten de stad bij me komen eten, zet ik alles stil, maar anders bel ik een afspraak nog wel eens af of kom later," Dat Paul geen relatie heeft, geeft hem ook de vrijheid om 's avonds te werken wanneer hem dat uitkomt. Nachtelijke uitspattingen op het lab of zelfs maar een gezamenlijk pilsje na het werk zitten er met zijn huidige collega's niet in. Jammer vindt Paul dat. "Ik heb in Nijmegen gestudeerd. Als daar een meting was geslaagd of als je een mooi resultaat had bereikt, gingen we met onze begeleider de kroeg in." Maar Paul zou ook niet zo goed weten welke kroeg hij in de buurt van de vu in zou moeten duiken. "Het Gelderlandplein is het dichtstbij, maar dat vind ik nou niet zo'n gezellige buurt. En de Pijp is weer zo ver fietsen." Dus zapt Paul 's nachts nog wat voor de tv of zet een cd'tje op om bij te komen van een lange werkdag. Toen hij in de Mamixstraat woonde, bleef hij 's zomers nog wel eens hangen op het Leidseplein. "Daar staan dan mensen te jongleren of zo. Dan bleef ik wel eens kijken. Ook ging ik in de Jordaan vaak nog een uurtje de kroeg in. Daar zitten altijd wel men-

sen en ik maak makkelijk contact." Paul vindt de sfeer in de stad 's nachts anders dan overdag. "Ik vind de lichtjes aan de bruggen en de verlichting van de gebouwen mooi. Ik weet niet of het aan de lichtval ligt, maar mensen zijn 's avonds in een andere stemming. Overdag heeft iedereen haast, haast, haast, 's avonds slenteren ze langs een terrasje." Het is niet zo dat de geheimzinnige moleculen die Paul onderzoekt 's nachts op de fiets onder de sterrenhemel leiden tot diepe overpeinzingen. "Ik kan het steelpannetje vinden. En er is één ster waar de metingen waarmee ik werk aan gerelateerd zijn. Die heb ik een keer in een boek opgezocht. Maar een laboratoriumopstelling lijkt niet op wat er echt in de ruimte gebeurt. De processen daar zijn zo complex, dat je er alleen maar kleine stukjes uit kunt pikken om te onderzoeken."

Nu Paul bijna aan het einde van z'n aio-periode zit, weet hij dat hij het mysterie van de moleculen niet zal kunnen oplossen. "We hebben het model op waterstof getest. Dat kan heel goed het juiste molecuul zijn, maar dat kunnen we op dit moment met eenduidig vaststellen." Jammer van de eeuwige roem, maar Paul kan goed relativeren. "Het is leuk als je zo'n mysterie kunt oplossen, maar wie zit daar op te wachten? Hooguit een handjevol mensen uit de natuurkundige wereld." Paul wil daarom na z'n promotie eerst een of twee jaar ontwikkelingswerk gaan doen. "Ik wil graag proberen om met mijn kennis iets te doen waar anderen ook wat aan hebben. Ik ben me aan het oriënteren op een organisatie om me bij aan te melden. Natuurkunde is een brede opleiding, dus ik zie wel waar ik terecht kan."

Sporters lijken elkaar het leven niet alleen op het veld zuur te maken, maar ook steeds vaker de rechtszaal als arena uit te kiezen. Op het gebied van sport en recht gebeurt zelfs zoveel dat dezer dagen aan de vu daarvoor een speciaal kwartaaltijdschrift, Sportzaken, is gepresenteerd. Dat de vu deze eer te beurt viel, komt door de unieke aanwezigheid van hoogleraar sportrecht prof.mr. Heiko van Staveren, die in z'n eentje de redactieraad van het blad vormt dat door twee oud-studenten van hem op poten is gezet. Het eerste nummer bevat veel oud en redelijk uitgekauwd nieuws. Maar voor de ware geïnteresseerde staan er toch interessante zaken in, zoals de rubriek Jurisprudentie. Wie kent bijvoorbeeld de zaak Dunant versus de Koninklijke Nederlandse Schutters Associatie die 30 september 1996 voorkwam bij de commissie gelijke behandeling? De eiseres, mevrouw Dunant, eist erkenning van het Nederlandse record geweerschieten klein kaliber honderd meter dat ze vestigde tijdens de door haar gewonnen Nederlandse kampioenschappen 1995. Er was echter één klein probleem. Mevrouw Dunant bezit de Britse nationaliteit en volgens de schuttersbond kunnen alleen Nederlanders een nationaal record vestigen. Door een omissie, de betrefende regel zou tijdens het drukken van de statuten zijn weggevallen, mogen buitenlanders echter wel deelnemen aan nationale kampioenschappen. Deze dubbelzinnigheid pikt Dunant echter niet en de commissie gelijke behandeling geeft haar gelijk. Volgens de wet mogen niet-Nederlanders wel van bepaalde wedstrijden, zoals nationale kampioenschappen, worden uitgesloten, maar eenmaal deelgenomen is er geen wetsgrond meer om een behaald resultaat niet toe te kennen, aldus de commissie. Of de Britse echt raakgeschoten heeft, valt nog te bezien. De commissie raadt de bond namelijk aan zich op de statuten te bezinnen. De schutters zullen ongetwijfeld rap besluiten alles wat Brits en voos is van volgende kampioenschappen te weren.

SONNET Theodor Holman

'Oink oink' Hondsdolheid geeft het hondje dat ons bijt. Aap heeft de aids onder de mens verbreid. Eet haren van een kat en je gaat dood. De meelworm zorgt voor ziekte in ons brood. Een vis vol lood wordt nogal duur betaald. Eet haring en't is of je wordt bestraald. Je bent een rund als je nog koeien eet Omdat het vlees daarvan jouw hersens vreet. En voor het beetje mens dat ons nog rest. Komt nu de laatste stroomstoot: varkenspest. Het vlees van big of zeug, zelfs haute cuisine Zorgt dat je er als varken uit gaat zien. Goed koosjer en echt rein, dat moet u weten: Dat is de mens. Ik wens u 'smaak'lijk eten."

BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen