Ad Valvas 1996-1997 - pagina 598

PAGINA 8

AD VALVAS 29 MEI 1997

^Als ik de hele dag les heb, qo Het halleven in een dag ledereen heeft wel een mening over de centrale hal in het Hoofdgebouw, die volgend jaar wordt verbouwd. Donl^er, somber en grijs zijn enkele van de treurig stemmende trefwoorden die steeds weer terugkomen. Een dag in de hal leert dat het vooral de mensen zijn die de grauwe ruimte kleur geven. De klok rond met het meisje van de rolschaatsen, broodjesverkoopster Carla, een fanatieke student rechten en een kersverse oma in het Exposorium. Tekst: Elsbeth Vernout

10 : 00 Het is druk aan de balie van receptioniste Mirjam Hendriks. Een studente vraagt zich af waar het tentamen 'sexuality and gender' wordt gehouden en een jongen met verhit gezicht vraagt hoe hi) naar het Provisormm moet komen. Hendriks wijst ze rustig de weg. Ze studeerde voorlichting aan de Hogeschool Holland in Diemen en

07

:00

Het is stil m de centrale hal in het Hoofdgebouw. Zonder de vertrouwde geluiden lijkt de veel beklaagde ruimte zo mogelijk nog bruiner, killer en somberder dan normaal. Gelukkig

doorbreken de voetstappen van eerstejaars rechtenstudent Jurgen Tulkens de stilte op dit vroege uur. Hij stevent af op een telefooncel, een vumok in zijn hand geklemd. Is deze student per ongeluk ingesloten of bestaat het echt, studenten die voor dag en dauw opstaan om te gaan studeren? "Het is een noodgreep, ik heb morgen een belangrijk tentamen", verklaart de eenzame ziel zijn vroege

Foto's: Peter Wolters - AVO/VU werkt sinds twee jaar parttime op de vu. 's Middags zorgt ze voor haar dochtertje van bijna een jaar. Gastvrij als ze is, nodigt ze een langskomende vriendin en de verslaggeefster uit voor een kop thee achter de schermen. Maar ze heeft het te druk om de genodigden te woord te staan. De man van de beveiliging vertelt daarom maar over zijn vakantie naar Kreta. Kreta, wat is daar nou aan, vmdt een collega. "Er is geen bal te doen."

actie. "Ik zit hier al voor de derde dag om zeven uur 's ochtends in de studieruimte. Ik heb afgesproken met een vriend die hetzelfde tentamen moet doen. Je moet er veel tijd in stoppen. Ik baal alleen dat de koffieautomaten pas om acht uur open gaan, dus nu drink ik water. En die vriend is er nog niet, die kon zeker niet uit zijn bed komen vanochtend."

08 : 00 Een schoonmaker met kaal hoofd en een baardje loopt langs met een ratelende kar vol poetsmiddelen. Zijn collega, die al vijf jaar op de vu werkt, veegt met een zeem van enorme afmetmgen de rommel op van de vorige dag. Zo ontstaan hoopjes plastic bekers, stof en sigarettenpeuken die hij één voor één zorgvuldig opveegt met stoffer en blik. Ja, vu-studenten maken veel rommel, knikt hij. Toch neuriet hij een exotisch wijsje als hij door de knieën gaat om de troep op te vegen.

09 : 00 De lucht van natte regenjassen vult de hal. Studenten en medewerkers zijn gehuld in lange regenjassen, vu-regenjassen in blauw/groen, lakregenjassen en sommigen schudden hun kletsnatte paraplu uit op de net

11 : 00

schoongemaakte stenen vloer. Hier en daar klinkt een aarzelend 'goedemorgen' als twee bekenden elkaar passeren. "Die goede oude tijd, toen kon je nog eens buiten zitten", grapt een doorweekte student over het slechte meiweer. Maar de meeste mensen hebben geen tijd voor een praatje. Ze hebben haast, de hal is slechts hun doorgangsroute naar collegebank of werkkamer.

"Verse broodjes, lekkere verse broodjes!", zul je kantinedame Carla Veerhuis niet zo snel horen roepen door de hal. "Ik ga niet staan schreeuwen hoor, ze moeten maar naar mij toe komen", vindt ze. Veerhuis, die al twintig jaar op de vu werkt, verkoopt sinds vijf weken zo'n honderd broodjes per ochtend bij haar ouderwetse broodkar bij de ingang. Stokbroodjes, krentenbollen en croissants behoren tot haar assortiment, evenals glimmend opgewreven appels. Maar het initiatief gaat weer verdwijnen, hoorde

ze net. "Het is jammer als dit weggaat. De ontbijtservice is heel goed ontvangen, ik heb al vaste klanten. Ik verveel me hier niet, ik zie van alles voorbij komen." Voor de metamorfose van de hal heeft Veerhuis nog wel wat ideeèn. "Zet bomen neer, kleed het een beetje aan. Nu straalt de hal mets uit, het is alleen maar kil beton. Het valt me ook op dat studenten tegenwoordig veel minder oog hebben voor hun omgeving. Vroeger hadden studenten meer tijd. Ik ging met ze kaarten in de pauze en als je jarig was dan versierden ze de kantine voor je. Toen kende ik veel studenten bij naam, het was veel intiemer. Nu heeft iedereen haast."

^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen