Ad Valvas 1997-1998 - pagina 13

AD VALVAS 25 AUGUSTUS 1997

éte

OP KAMERS

PAGINA 13

kamer Hoofd studentenzaken Pijpers­Drenth:

t v^Haten van het ouderlijk irl( ven in iiet huis van haar n e»n ander had dankzij een eeiß'»te dag in Amsterdam /on peipark. IVIaar ook de ladi n in buitenwijken en een i Pc ppot passeren de revue, nte ikamer van het hoofd , d(! kamerbeheerder, de Idbecommissie, de oud­ ers letse rector magnificus.

>rst

'i een kc ken'

t

niet ch ïf

zijn beurt studenten van de Utrechtse uni­ versiteit op kamers. Zo'n student kan 's avonds niet, zoals Diepenhorst vroeger, dagelijks aan tafel aanschuiven. Hij moet zijn eigen maaltijd bereiden. Wel heeft hij de mogelijkheid om 's avonds vanaf acht uur televisie te komen kijken in de huiska­ mer van Diepenhorst. Diepenhorst pro­ beert om, net als zijn oom en tante inder­ tijd, belangstellend over te komen. "Ik hoop dat de studenten het bij mij ook prettig vinden", zegt hij. (MZ)

^Vier bij twee meter was voor mij goed genoeg' "Je kunt wel een tijdje bij ons k o m e n w o n e n " , zei een oudere broer van drs. Florence P i j ­ p e r s ­ D r e n t h , hoofd van de dienst s t u d e n t e n ­ zaken aan de VU, t o e n ze in 1966 uit Leeuwar­ den vertrok o m aan de Vrije Universiteit p s y ­ chologie te gaan studeren. "Het voorstel van m ' n broer en z'n vrouw sprak me wel aan, want het is nu eenmaal lastig vanuit Leeuwarden naar een kamer te zoeken. Bovendien kom ik uit een groot gezin met zes kinderen en wat gezelligheid om me heen leek me wel wat", vertelt Pijpers­Drenth. Eigenlijk kende ze haar broer niet eens zo goed. "Hij was de een na oudste en ik de jongste. Ik zat nog niet eens op de lagere school toen hij het huis uitging om in Amsterdam te gaan studeren. Hij kwam hooguit één keer per maand in het weekend thuis." Pieter Drenth, inmiddels hoogleraar psychologie aan de vu, was al afgestu­ deerd, getrouwd en vader toen Florence een klein kamertje betrok in zijn huis in Buitenveldert. "Ik weet echt niet meer hoe groot het precies was. Iets van vier bij twee meter denk ik. Er paste een bed, een tafeltje en een kastje in. Maar dat was voor mij goed genoeg. Thuis had ik nooit een eigen kamer gehad. Die moest ik altijd delen met m ' n zusje. Bovendien draaide ik met eten en dat soort dmgen gewoon met het gezin van m ' n broer mee. 's A­ vonds en in het weekend kon ik in de huiskamer televisie kijken als ik dat wilde. Het was een heel makkelijk huishouden. Het leven daar beviel me zo goed dat ik er het hele eerste jaar ben gebleven." Erg vaak was ze niet op haar kamertje. "Vanaf het begin van m ' n studie vond ik het een geweldige tijd. Het was een aaneenschakeling van gebeurte­ nissen. Ik had zoveel te doen dat ik niet veel thuis was. Zo was ik lid van de Vereniging Vrouwelijke Studenten aan de Vrije Universiteit en mijn dis­ puut vroeg zeker twee avonden in de week tijd. Ik ging ook veel naar de film en de schouwburg. Het was een ware inhaalslag. Ik was erg blij dat de v u in Amsterdam en niet in. Kampen stond." Haar broer belemmerde haar niet in haar vrijheid. "Hij had zelf ook gestudeerd, dus hij wist wel hoe het er aan toeging. Bovendien bleef hij 's nachts vaak lang op. Het gebeurde nogal eens dat ik na een avond uit te zijn geweest, thuiskwam en met hem nog van alles besprak wat er die dag gebeurd

Drs. Florence Pijpers­Drenth tijdens haar eerste studiejaar: 'ik had zoveei te doen dat ik niet vaak thuis was.' Archief F. Pijpers­Drenth was. In die tijd heb ik hem eigenlijk pas echt goed leren kennen. Mijn ouders vonden het wel een geruststellende gedachte dat ik bij m ' n grote broer inwoonde." N a een jaar kwam er een einde aan het familiaire samenwonen, want de afspraak was nu eenmaal dat het alleen voor de beginperiode zou zijn. "Toen vertrok ik naar een kamertje bij een hospita in de Rivierenbuurt. Het was een lieve vrouw, maar ze werd steeds opdringeriger. Ze wilde me echt verzorgen. In het begin bood ze me zo nu en dan een warme maaltijd aan omdat ze 'per onge­ luk' te veel had gekookt. Het eind van het liedje was dat ze boos werd als ik niet van tevoren meld­ de dat ik niet thuis kwam eten. Dat ging me te ver en ik ben naar een kamer in D e Pijp vertrokken." Pijpers­Drenth heeft er nooit spijt van gehad dat ze op kamers is gegaan. "Natuurlijk heb je geen keus

als je uit Leeuwarden komt. Maar ook als m ' n ouders bij wijze van spreken in Amsterdam hadden gewoond, had ik op kamers gewild. Voor m ' n gevoel was ik daar aan toe. Niet omdat er thuis grote problemen of conflicten waren. Ik had er behoefte aan uit te proberen hoe het is om op ' eigen benen te staan. Op kamers wonen is een goede manier om zelfstandig te worden en voor jezelf te leren zorgen. Wat dat betreft raad ik het iedereen die gaat studeren aan. Maar wat mij betreft dan liever niet in zo'n studentenwijk als Uilenstede. Door in de stad te wonen heb ik het leven van een hoop gewone mensen meegemaakt en dat heeft me een ervaring rijker gemaakt. Er zijn ook mensen die met een pakje brood achterop de fiets naar hun werk gaan, zo tegen de tijd dat je als student uit de sociëteit komt." (DdH)

Rector magnificus prof.dr. T. Sminia:

'Geiuliliig mociit er tliuis veei' Prof.dr. T. S m i n i a (51), p e r 1 s e p t e m b e r rector magnificus van de v u , w o o n d e zijn hele studietijd bij zijn vader en m o e d e r . P a s toen hij ging trouwen, verliet hij het ouderlijk h u i s .

aan iet Niet er­ den, ld ;n­ aar te

aar het op

Prof .dr. I.A. Diepenliorst in 1 9 3 9 als rector van het VU­Corps: 'ik heb nooit de ongezeiligheid gehad van het op kamers wonen.' Archief IVMBO

Geboren en getogen in Amsterdam was er voor de zeventienjarige Sminia geen noodzaak om zijn ouderlijk huis te verlaten op het moment dat hij aan de vu ging studeren. Bovendien telde het gezin negen kinderen en de Smi­ nia's hadden per kind niet veel te besteden. De student biologie heeft er nooit een punt van gemaakt. Gelukkig mocht er thuis veel. Zelfs de keren dat hij 's ochtends om negen uur thuiskwam, werd dat voor lief genomen. " D e eerste keer dat ik dat deed had ik natuurlijk wel wat uit te leggen, maar daarna werd het geaccepteerd." Alleen dronken thuis­ komen was er niet bij. Als een van de ouderen van het gezin en de eerste die aan de universiteit ging stiideren, had hij een voorbeeldfunctie. Niette­ min kwam het wel eens voor dat hij dronken was, bekent hij. Als lid van de christelijke studentenvereniging SSRA sloeg hij niet veel activiteiten over. O m problemen te vermijden, bleef hij dan wel eens een nacht weg. Al met al had de student Sminia het goed naar zijn zin te midden van zijn ouders en zijn broers en zussen. Hij was ook niet de enige die nog thuis woonde. Vrijwel iedereen die in Amsterdam het ouderlijk huis had staan, woonde nog thuis. Dat was

zo'n 10 procent van zijn studiegeno­ ten, schat Sminia. Studenten die bui­ ten Amsterdam waren opgegroeid, woonden stuk voor stuk op kamers. Pas in een latere fase van zijn studie dacht hij wel eens: 'Zat ik maar op kamers'. "De drempel om mensen mee naar je kamer te nemen is hoger", verklaart hij. O m zijn slapen­ de zussen en broers niet wakker te maken, n a m Sminia 's avonds geen vrienden mee naar huis. Vier weken voor hij afstudeerde, trouwde hij op 23­jarige leeftijd met een studente uit Arnhem die hij via de studentenver­ eniging had leren kennen. "Ik ben wat dat betreft nogal traditioneel", geeft hij toe. Sminia en zijn echtge­ note hebben h u n twee studerende dochters wel gestimuleerd om op kamers te gaan wonen. Dat studen­ ten steeds vaker op en neer reizen tussen h u n woonplaats en de vu, vindt de aankomend rector­magnifi­ cus jammer. "Dan ben je namelijk geneigd alleen maar de lessen te vol­ gen en het studentenleven met op te pakken. Je leeft in feite in twee werel­ den. Ik denk dat het goed is om die nieuwe periode heel bewust te mar­ keren. Het is een groot goed dat je je ten volle geeft aan zo'n nieuw leven." Het studentenleven kun je niet goed oppakken als je steeds op je horloge moet kijken om de laatste trein niet te missen, vindt Sminia. "Ik zeg altijd: probeer in Amsterdam te wonen, zodat je aan alle activiteiten kunt meedoen. Daar heb je best tijd voor." Sminia doelt niet alleen op het

Rector magnificus Sminia voor het ouderlijk huis: 'Als je het op kamers gaan uitstelt, wordt het studentenleven nog korter.' Archief Sminia lidmaatschap van een studentenver­ eniging maar ook op sociale, culture­ le en sportieve activiteiten. "Die zijn denk ik niet alleen voor je algemene vorming van belang, maar ook cruci­ aal voor het welslagen van de studie. Het is zwaarder als je het allemaal in je eentje moet doen. Als je veel samen met anderen onderneemt, kunnen die anderen je meetrekken als het even niet meezit." Het spijt hem dat veel studenten er

tegenwoordig voor kiezen eerst de propedeuse te halen en dan pas op kamers te gaan. "Je zou het eigenlijk meteen moeten doen. De studie is al zo kort. Als je het op kamers gaan uitstelt, wordt het studentenleven nog korter. Ik denk dat het heel sti­ mulerend is om je er meteen in te werpen. Juist in het begin kim je te maken krijgen met aanpassingspro­ blemen en die kun je met elkaar beter dragen dan in je eentje." (MZ)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen