Ad Valvas 1997-1998 - pagina 374

A D VALVAS 2 9 JANUARI 1995

PAGINA 6

'Informatie op elke vlerkante centimeter' Collages van Martijn Hesseling in het VU-Exposorium drager gebruikt. In Tempietto (zie foto) wordt de symmetrie van het gebouw doorgevoerd in de steeds gespiegelde krantenkoppen en een advertentie van 's lands grootste kruidenier. D e collages op de tentoonstelling zi)n allemaal volgens hetzelfde procédé gemaakt: de voorstelling bestaat uit lagen krantenpapier, die op een transparante perspex drager zijn geplakt. Het resultaat is verrassend. Door sommige gedeelten van het perspex gewoon open te houden, wordt de lichtval in het gebouw geaccentueerd, wat de afbeelding een sterk driedimensionaal effect geeft. Ook doordat je door het schilderij heen kimt kijken,

In het voorbijgaan lijken het gewone afbeeldingen van klassieke gebouwen. Wie de moeite neemt het Exposorium binnen te lopen, ziet dat de schilderijen opgebouwd zijn uit lagen krantenpapier. De nieuwsgierige bezoeker ontcijfert onder meer een Bommel-strip en een advertentie van een grootgrutter. Dick Rooaenburg Vanaf deze week is in het Exposorium van de Vrije Universiteit de tentoonstelling Gezond Vlees te zien. De titel lijkt niets met de werken te maken hebben. Maar in het openbaar interview waarmee de expositie maandag opende, legde kunstenaar Martijn Hesseling uit: "'Gezond' en 'vlees' zijn woorden die ik de laatste tijd het meest in de kranten ben tegengekom e n . " De combinatie van beide woorden verwijst volgens Hesseling naar "de drang van de mensheid om zich onsterfelijk te maken". Op de vraag van interviewster Karin Feenstra of hij ook niet uit dwarsigheid een titel heeft gekozen die mensen op het verkeerde been zet, antwoordde hij: "Dat is mooi meegenomen." D e openbare interviews waarmee organisatrice Hendriekje Bosma haar tentoonstellingen in het Exposorium meestal opent, hebben iets van een eenakter voor twee personen. Daar is niets op tegen, zolang de gesprekspartners redelijke acteurs zijn. Net als bij een gewoon toneelstuk moet hetgeen op het podium gebeurt enige samenhang vertonen en voor het publiek onderhoudend zijn. Aan beide ontbreekt het tijdens de interviews wel eens. Soms blijkt de kunstenaar weinig genegen iets over zijn of haar werk te vertellen. Dat kan leiden tot Pinterof lonesco-achtige dialogen die op z'n tijd tenenkrommend vermakelijk zijn. Andere keren stelt de interviewer gewoon de verkeerde vragen, waarop de kunstenaar beleefd probeert te antwoorden, terwijl het publiek al snel naar de borrel na afloop verlangt. Dat laatste was afgelopen maandag

'Tempietto' (1977) van Martijn Hesseling

Cultuur

Walter Willems

het geval. Kunsthistorica Karin Feenstra slaagde er niet in om Martijn Hesseling opvallende uitspraken over zijn schilderijen te ontlokken. Dat kwam waarschijnlijk omdat ze - onder meer via een geforceerde vergelijking met Mondriaan - te veel probeerde het werk in een kunsthistorisch kader te plaatsen en te veel op zoek was naar de eventuele theorie achter dat werk. Zo ontaardde het interview m een schijndiscussie over het kunstwerk als utopische werkelijkheid en de tegenstelling tussen de persoonlijkheid van de kunstenaar en de gestructureerdheid van het schilderij. Hesseling hield het er eenvoudig op | dat hij met zijn werk iets [|3 aan de werkelijkheid probeert toe te voegen "waardoor mijn leven interessanter wordt". Hij streeft in zijn schilderijen een esthetiek na "om het publiek te verleiden, maar ook om zelf ergens naar toe te werken". D e vraag over zijn werkwijze kon Hesseling concreter beantwoorden: "Ik

wilde op elke vierkante centimeter van het schilderij informatie overbrengen. Zo kwam ik al gauw bij kranten terecht." De actuele vluchtige mformatie van het materiaal, het krantenpapier, staat tegenover de blijvende waarde van de afbeelding, de klassieke gebouwen. Zo creëert hij een span-

ningsveld tussen het heden en het verleden, tussen wat vergeten en wat onthouden wordt en tussen wat vergaat en wat blijft. Tijdens het maken van een collage neemt Hesseling soms willekeurige kranten en laat hij de tekst aan het toeval over, maar vaker selecteert hij zorgvuldig wat hij als beeld-

wordt het platte vlak doorbroken. Het best komt dit tot zijn recht in het grote schilderij Vorstengraf (1991), bi) binnenkomst links. De open stroken in het beeld suggereren een diepte die tot in de mensa lijkt door te lopen. Wat van dichtbij een grof uitgesneden gat in een krant lijkt, blijkt op afstand de weerspiegeling van het licht in de rook van een altaar. Zo zijn er steeds twee manieren om te kijken: met je neus op de schilderijen lees je de krantenteksten, op afstand zie je de afbeelding van - meestal - een gebouw. D e collages zijn met transparante lak afgewerkt. Twee keer is daaraan kleur toegevoegd. Vooral in Annunciatie (1997) geeft dat een prachtig aquareleffect. Ook hier blijkt weer dat de kranten niet willekeurig geplakt zijn: in het verlengde van de bogen van de afbeelding schijnen steeds sinaasappels als illustratie bij een krantenartikel door. E n voor Bommel-fanaten: zoek D e Grote Barribal. De tentoonstelling Gezond Vlees' is t/m vrijdag 27 februari te zien m tiet Exposonum van de Vrije tJniversiteit Openingstijden ma t/m vr 10 00 20 00 uur, za 10 00 - 1 6 00 uur

'Ze speelden een rol om me te testen' Claudette Deddens voelt zich helemaal thuis bij de politie Utrecht. "Tijdens het sollicitatiegesprek dacht ik: ik zal jullie eens even een poepie laten ruiken. Het speelt natuurlijk ook mee dat ik vertrouwd ben met de cultuur van het politiewereldje." Hettie Vos

Bram de Hollander

Naam: Leeftijd: Studie: Afgestudeerd: Functie; Aantal sollicitaties:

Claudette Deddes 30 jaar Cultuur, Organisatie en Management juni 1995 Persvoorlichter politie regio Utrecht 6

"Op de heao heb ik stage gelopen bij de politie in Amsterdam. D e cultuur en werksfeer bij de politie trekken me heel erg aan: niet mondain, zoals bij een duur advocatenkantoor, maar lekker hectisch, eerlijk en direct. Doe maar normaal dan doe je gek genoeg. Een maand na het in ontvangst nemen van m ' n bul solliciteerde ik bij de politie in Zwolle op een tijdelijke baan als communicatiemedewerker. Ik paste volledig in het plaatje van de politie. In het verleden werkten op voorlichtingsfuncties meestal voormalige politiemannen of -vrouwen. N u beginnen ze ook mensen van buitenaf aan te trekken. Voor de baan die ik nu als persvoorlichter bij de politie Utrecht heb, moest ik opnieuw solliciteren omdat deze in een andere regio is. Claudette Deddes is haar sollicitatiebrieven tot nu toe altijd begonnen met het stellen van een vraag over het bedrijf, en met succes, want ze werd altijd uitgenodigd voor een gesprek. "Bij de Vara, waar ik ook gesolliciteerd heb als persvoorlichter, begon ik de sollicitatiebrief met een vraag over het logo. Hiermee wilde ik laten zien dat ik al verder nadacht over de functie en het bedrijf. Mijn ervaring is dat je moet opbellen naar het bedrijf voor extra informatie of een jaarverslag. Op die manier blijft je naam hangen. T o e n ik solliciteerde op de baan als persvoorlichter in Utrecht kon ik helemaal inspelen op de cultuur van de

politie. Dat maakt ook dat je scherpe, gerichte brieven schrijft. Je spreekt de taal al een beetje." Bij de Vara is Claudette uiteindelijk afgewezen omdat ze naar eigen zeggen de plank volledig had misgeslagen tijdens het sollicitatiegesprek. "Ze vroegen of ik de roddelpers zou inschakelen als ik een breed publiek wilde bereiken. Ik antwoordde dat ik het niet zag zitten als Paul Witteman dronken op de cover van Privé zou staan. Ik heb die vraag helemaal verkeerd begrepen. Het ging erom de roddelpers te gebruiken als het in het eigen belang van de organisatie zou zijn. Ik merkte dat ik te onervaren was in omroepenland. Ook viel me op dat bij de Vara het sociale aspect niet belangrijk was. Bij de politie komt dat juist wel heel sterk naar voren." Voor het sollicitatiegesprek was Claudette licht gespannen. Ze was te vroeg voor de afspraak in Utrecht, dus parkeerde ze haar auto bij een tankstation. "Ik heb nog even mijn sollicitatiebrief doorgelezen en draaide mijn verhaal nog een keer af Op die manier laadde ik me op. Maar op het moment dat ik de hand schudde van mijn huidige baas, viel alle spanning van me af. Je geeft in een sollicitatiegesprek aan dat je snapt hoe dingen werken. Mijn huidige baas sprak me ook heel erg aan: heel integer, maar wel met een glimlach. Ik kreeg het idee dat hij behoefte had aan professionele, jonge mensen en open stond voor nieuwe ideeën. D a t vond ik heel belangrijk."

Een paar weken na dit gesprek had Claudette een vervolggesprek met een commissie bestaande uit vijf mensen. "Bij dat gesprek had ik het gevoel dat iedereen een bepaalde rol speelde om mij uit te testen. Eén persoon deed zich heel aardig voor, een ander was heel nors en ongeïnteresseerd. Toen ik buiten stond, moest ik een beetje giechelen. Ik dacht: dit is kat in het bakkie, ik heb de baan. Maar uit de psychologische test bleek dat ik niet zwaar genoeg was voor deze functie Daar baalde ik zó van. Ik wist namelijk heel zeker dat ik het hartstikke goed zou doen. Uiteindelijk ben ik het

'SOLLICITATIÈI gelukkig toch geworden." De sollicitante droeg tijdens het gesprek dat resulteerde in dé baan zwarte kleding en zwarte pumps gecombineerd met een groen colbert. Claudette koos bewust voor deze outfit. "Ik voelde me heel lekker in deze kleding. Het groene colbert vond ik opvallend en de zwarte kleding juist weer ingetogen waardoor het geheel zowel netjes als nonchalant overkwam. D e politie IS niet een bedrijf waar je in een mantelpak verschijnt. Claudette had alles nog in de kast hangen en heeft dus niks speciaals aangeschaft voor deze gelegenheid. Haar tip voor aankomende sollicitanten is om je vooral te verdiepen in het bedrijf waar je gaat solliciteren. "Laat zien dat je geïnteresseerd bent en enthousiast voor het product waar het bedrijf voor staat. Het is ook belangrijk om een bedrijf te zoeken dat bij je past, dat dicht bij jezelf staat."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen