Ad Valvas 1997-1998 - pagina 33

piD VALVAS 4 SEPTEMBER 1997

PAGINA 7

En nu dan promoveren Hadewych Hazelzet, afgestudeerd politicologe, Is na een jaar als consultant weer de collegebanken ingeschoven. Zij doet verslag van haar ervaringen als PhD-student aan de European University Institute vanuit Florence, Italië. Deze week deel 1: Appartement of parkeerplaats? Hadewych Hazelzet

Tijdens de introductiedagen namen verschillende studentenverenigingen het tegen elkaar op bij een middagje theatersport in het BIM-huis. 4 Peter Wolters - AVC/VU

^Ik kan zelf wel naar de kroeg' eerstejaars over de voors en tegens van studentenverenigingen j e een stelt het lidmaatschap van een studentenvereniging uit, want de studie moet eerst op de rails. De ander walgt al bij het idee: "ïk bepaal zelf wel wat ik aantrek." Maar er zijn er ook die vol ongeduld staan te trappelen. "Zo leer je veel mensen kennen." Ondanks de prestatiebeurs hebben de studentenverenigingen nog steeds niet te kampen met leegloop. Hun aanwas blijft dit jaar ongeveer gelijk.

Peter Boerman Martine Zuidweg "Wij gaan niet bij een vereniging, want we wonen nog thuis", zeggen Mirjam Wouda en Sabrina Hilgeman uit Huizen eenstemmig. "Als je in Amsterdam woont is het natuurlijk makkelijker om bij een vereniging te gaan", legt Sabrina uit en JVIiriam vult aan: "Nu moeten we iedere keer een uur reizen van huis naar school." De eerstejaars pedagogiek hebben nïog geen gelegenheid gehad kennis w maken met de verschillende studentenverenigingen. De ingeplande Ännismakingsavond hebben ze i m i s t . "We wisten helemaal niet dat y e ook bij de verenigingen langs ^ n d e n gaan", vertelt Mirjam. Sabrina: "Wij zaten die avond bij Dansen bi) Jansen. We vroegen ons al af waarom het daar zo leeg was." Ze fluistert: "Kennelijk hadden onze mentoren geen zin om bij de verenigingen langs te gaan." Zowel Mirjam als Sabrina betreuren het dat ze die kans hebben gemist. De studenten pedagogiek zijn van "jilan de komende tijd rustig rond te ajken. Ze kunnen altijd nog lid wor| e n van een studentenvereniging. Sabrina: "Ik ken helemaal niemand |i) zo'n vereniging. Heb geen idee aoe het is om erbij te zitten. Bovenpen wil ik eerst op school mensen eren kennen." Mirjam voegt eraan ioe: "Eerst kijken hoe het met de |tudie gaat." Ze blijven voorlopig huis wonen. Sabrina: "Ik vind het buis nog best." Volgens Mirjam is Se reisafstand te doen. "Ik heb vrienpen die in Amsterdam studeren en ttie wonen ook thuis." ïerstejaars economie Allert Peter Sierksma is in de introductieweek vel bij verschillende verenigingen Bangs geweest. En dat was? "Hartftikke tof', zegt hij. "Ik ben zowel bij liet Asc als bij het vu-Corps geweest.

Allebei heel gaaf. Maar ik denk dat ik toch nog maar even wacht met me op te geven. Het schijnt heel veel tijd te kosten. Ik wil eerst eens kijken hoe de studie loopt en een beetje bekend worden hier in Amsterdam." Ook Allert Peter woont voorlopig nog thuis. "Over een half jaartje of zo ga ik op kamers, als ik een beetje gewend ben." Dat is een van de redenen waarom hij nog niet bij een vereniging wil. Maar de hoge prijzen spelen ook een rol. "Ik geloof dat je wel zo'n zeventig gulden per maand kwijt bent, en het inschrijven kost ook al zo'n tweehonderd gulden." Introductievriendje Matthijs Ribbermk valt hem bij. "Volgens mij is het zelfs honderd gulden per maand." Rechtenstudent Menno van Oostveen weet het eigenlijk nog niet. "Voor hetzelfde geld ben ik hier zo weer weg. Als de opleiding me met aanstaat vertrek ik weer. Ik heb al een diploma van technische bednjfskunde dus ik kan in principe zo aan

het werk." Als hij blijft, gaat Menno wel bij een studentenvereniging. "Maar het vu-Corps, daar ga ik sowieso niet bij, omdat het ontgroenen me niet aanstaat." Natuurkundestudent Johannes Hunink gaat zeker bij een studentenvereniging, want hij hoopt ook mensen buiten de studie te leren kennen. Hij heeft al een glimp van een paar verenigingen opgevangen, maar is nog niet echt enthousiast. "De sfeer valt me tot nu toe tegen." Ook hij zal beslist geen lid worden van het vu-Corps, dat had hij zich al voor de introductie voorgenomen. "Ik vind het zo ballerig. Die rare tradities. Ik hoorde dat je als eerstejaars nota bene het bier voor ouderejaars moet betalen." Hij hoorde ook dat je als lid van het vu-Corps twee avonden per week aanwezig moet zijn en dat vindt hij te veel. "En dan die jasjes en dasjes. Ik wil zelf bepalen wat voor kleren ik aandoe." Voorlopig kijkt Johannes de kat nog even uit de boom, "Ik zou ook kunnen gaan roeien. Of misschien doe ik iets met muziek."

Gezelligheid Rechtenstudente Valerie ziet juist wel wat in het vu-Corps. Maar het kan ook nog de SSRA worden. "Ik ben ook al bij het ASC geweest, maar dat beviel me niet zo. Op zich lijkt het lidmaatschap van een vereniging me wel leuk. Vanwege de gezelligheid, ja. En omdat je veel mensen leert kennen." Valerie kent al wel

Ledental verenigingen daalt niet H e t v u - C o r p s en U n i t a s h e b b e n d e indruk dat het ledental van h u n vereniging dit jaar constant blijft. Bij SSRA wordt e e n stijging van het aantal nieuwe l e d e n verwacht. H e t vu-Corps had vorig jaar bij aanvang 115 a a n m e l d i n g e n . D i t jaar heeft de vereniging tot n u toe 110 nieuwe leden, m a a r daar k o m e n naar eigen zeggen n o g e e n paar verlate studenten bij. D e studentenvereniging van de VU besteedt veel aandacht a a n w e r ving. Zij n o e m t het nieuwe ledental "niet goed m a a r ook niet slecht". U n i t a s probeert dit jaar door een voorlichtingscampagne s t u d e n ten ervan te overtuigen dat e e n studentenvereniging niet ten koste gaat van je studie m a a r juist m o t i v e r e n d werkt. T o c h verwacht de vereniging g e e n groei van het aantal nieuwe l e d e n . Bij s t u d e n t e n vereniging SSRA h e b b e n z i c h na é é n inschrijfavond 120 m e n s e n a a n g e m e l d , hetzelfde aantal dat vorig jaar i n totaal behaald w e r d . (NvG)

een aantal mensen in Amsterdam. "Maar meer via-via. Dat zullen niet zo snel mijn vnenden worden." Studievriendin Marianne is een stuk minder enthousiast. "Gezelligheidsverenigingen? Ach, ik kan zelf ook wel naar de kroeg gaan. Nieuwe mensen ontmoet ik hier toch wel." Marianne denkt erover lid te worden van een sportvereniging. "Tennis, of roeien, dat lijkt me wel wat. D a n leer je ook mensen kennen, terwijl het niet alleen draait om het drinken. En daarbij staat ook het hele idee van een ontgroening me tegen." Psychologiestudente Sietske sluit zich daarbij aan. "Dat je zoveel moet doen om lid te worden van iets waar ook nog eens zoveel verplicht is, dat vind ik niks", zegt ze. "Dat verplichte bierzuipen van die verenigingen, daar heb ik geen zin in." Van de achttien eerstejaars van haar mentorgroepje heeft er maar eentje interesse getoond voor een vereniging. "Niet zoveel, hè?" Ze is, net als haar groepsgenoten, al wel lid geworden van de vspvu, de faculteitsvereniging. "Want daar krijg je je boeken voordeliger." Ook Jamie Mosk, eerstejaars pedagogiek, heeft "geen behoefte" aan een studentenvereniging. "Ik ken al een heleboel mensen m Amsterdam", zegt ze. Jamie heeft er al een jaar studie in Amsterdam op zitten en heeft al vriendinnen. "Dat is toch de belangrijkste reden waarom mensen bij een studentenvereniging gaan: mensen leren kennen. N o u die ken ik al." Bovendien vindt ze dat het lidmaatschap van een studentenvereniging te veel verplichtingen met zich meebrengt. "Ik ga liever roeien of tennissen." Een huisgenote van haar is wel lid van een studentenvereniging en dat blijkt geen goed voorbeeld. "Ze heeft verschillende studiepunten niet gehaald omdat ze zoveel bij die vereniging zat." Jamie studeerde vorig jaar aan de Hogeschool van Amsterdam en daar was het helemaal met vanzelfsprekend om je bij een studentenvereniging aan te sluiten. "Vorig jaar vroeg niemand me of ik bij een studentenvereniging wilde, nu begint iedereen erover. Het wordt op de universiteit volgens mij veel meer gepromoot."

Vrijdagavond. Net terug van mijn werk. Telefoon. "Is het goed als ik even langs kom om je huis te bekijken? Right T o t over tien minuten." Ik maaide wat vuile kopjes van het aanrecht en trok mijn grand foulard recht. Daar was-ie al. Hij had zijn handcamera meegenomen, dan kon zijn dochter meteen een indruk krijgen. Voor haar was de kamer immers bestemd. Hij zoemde in. Dat is het toilet ja. Losjes vroeg hij naar de huurprijs. Ik keek rond in mijn huisje. Dat ik hier spoedig afscheid van zou moeten nemen was nog nauwelijks tot me doorgedrongen of er werd al op mijn kamer geaasd. Terwijl mijn vrienden praatten over de aankoop van hun eerste huis, h u n tweede carrièTe-move en de planning van him eerste nazaat, zou ik binnnenkort m mijn eentje met rugzak naar Florence vertrekken en weer mijn intrek nemen in een gemeubileerd studentenkamertje geurend naar de olijfolie van la mama. Ondertussen las ik in de krant dat zich in Amsterdam dit jaar naar schatting 17.500 nieuwe studenten hebben ingeschreven terwijl er nauwelijks zesduizend woningen beschikbaar zijn. Ik vond briefjes in mijn brievenbus waarin honderden guldens geboden werd voor de gouden tip. Verre bekenden op mijn antwoordapparaat die vernomen hadden dat ik naar het buitenland zou vertrekken. Mijn kamer niet aanhouden werd me verbaasd afgeraden: "Illegaal? Joh, half Amsterdam verhuurt onder, dat hoort bij het gedoogbeleid." "Zo'n huis wil je toch niet kwijt?" "Wat als je gek wordt van al die spaghetti?" "Je beurs voor Florence is toch voorwaardelijk?" "Je verspeelt alle rechten in Amsterdam hoori" Ik dacht terug aan de vorige keren dat ik in verband met verblijf in het buitenland m ' n kamer had onderverhuurd. Steeds met de kriebels in mijn buik, maar de makelaar had nooit problemen gemaakt. D e eerste keer was alles keung op tijd betaald en wachtte me een welkomstplantje. Alleen het plafond moest even worden overgeschilderd na een half jaar kettingroken. D e tweede keer trok een jong stel in mijn huis. Het ging uit en de laatste maand huur liet lang op zich wachten. D e derde onderhuurder moet nog steeds zijn telefoonrekening betalen. Maar goed, dit keer ging het om verwanten, alles in vertrouwen en verder geen gedoe. Dat had ik gedacht. De eerste bommail. Van overnamekosten kon geen sprake zijn. D e gordijnen waren afschuwelijk bevonden, een koelkast hadden ze zelf wel, en getsie, was dat schimmel op het badkamerplafond? Even slikken. Ze waren immers verwant. T o c h even iets rechtzetten: "Voor ƒ 450,- heb je nog niet eens een parkeerplaats in Amsterdam, laat staan een tweekamerappartement in het centrum." Familieberaad op de valreep om de plooien glad te strijken. Vooruit, kale huurprijs, alles eruit en na een jaar kijken we verder. Florence begon steeds meer te lokken. Ik werkte tot vrijdag. Zaterdag een afscheidsfeestje. Maandag een bruiloft. Dinsdag inpakken. Woensdag verhuizen. Donderdag het vliegtuig naar Florence. Vrijdag de start van de Italiaanse cursus. Een pension voor de eerste drie dagen. M o e t kunnen. Maar in zo'n korte tijd mijn huis leeghalen? Dan maar tijdens het afscheidsfeestje dingen verloten en meegeven. De e-mail van zondag was anders van toon: 'Bespaar je de moeite van alles leeghalen, laat maar staan, graag zelfs. Voor een jaar gaan we er natuurlijk geen geld aan besteden. Bovendien is het maar afwachten hoe je opleiding bevalt.' Nogmaals slikken? Maandagnacht na de bruiloft kwam-ie op me af. Ik was inmiddels door mijn knieën gezakt van vermoeidheid. Als je het beter kunt verhuren moet je dat doen hoor! Stik. D e volgende dag belde zijn dochter, de hete adem van haar ouders in de nek. Ze zag ervan af. Maar of ik soms nog een goedkope parkeerplaats wist voor als ze op en neer zou rijden tussen haar studie en haar ouders?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen