Ad Valvas 1997-1998 - pagina 14

PAGINA 1 4

OP KAMERS

AD VALVAS 25 AUGUSTUS 1997

'Op jezelf wonen kost veel tijd en geld' Studenten over de voor- en nadelen van op kamers gaan

De een wil zo snel mogelük het huis yit, de ander wentelt zich nog graag een paar jaartjes in de ouderlijke zorg. Over de geneugten en de nadelen van het thuis en op kamers wonen. "Je hebt je natje en je droogje", meent de een. "Te lang afhankelijk blijven is gewoon niet gezond", zegt een ander.

Monique van der Knaap, nu nog bij haar ouders in De Kwakel, maar met de ambitie om het huis uit te gaan: 'Ik wil ook nog een beetje lekker kunnen leren.' Bram de Hollander Shei a Kamerman "Ik blijf nog lekker een tijdje thuis wonen", zegt Annemieke Heijboer (19), die er een jaar bewegingswetenschappen op heeft zitten. "Ik heb geen enkele reden om op kamers te gaan. Ik heb het thuis prima naar mijn zin." De anderhalf uur reistijd met de bus, de trein en de sneltram die het kost om van haar woonplaats Noordwijk naar de VU te komen, vindt ze geen probleem. Er staan zoveel voordelen tegenover: "Thuis wordt alles voor je gedaan, dat is wel lekker makkelijk. Je hoeft geen boodschappen te doen en niet te koken." Behalve dat het lastig is om een kamer te vinden, trekt zelfstandig wonen haar helemaal niet. "Het kost veel tijd om alles voor jezelf te regelen, en vooral veel geld." Bovendien wonen er in Noordwijk nog veel vrienden van de middelbare school die ze dan veel minder zou zien. En als ze een keer 's avonds in Amsterdam gaat stappen, kan ze bij haar vriendje overnachten, die daar wel op kamers woont. "Prima geregeld toch?" Annemieke is geen uitzondering. Aan de v u studeren veel mensen die er net zo over denken. De universiteit staat bekend om haar vele thuiswoners, al wordt het precieze aantal niet geturft. De studentenadministratie heeft vorig jaar voor het eerst een enquête gehouden onder de eerstejaars waarin werd gevraagd naar h u n woonvorm. 49,7 procent gaf toen aan nog thuis te wonen tegenover 50,3 procent die een zelfstandige woonruimte had. "Maar", nuanceert Marianne Hamstra, hoofd van studentenadministratie en onderwijsvoorlichting, "daar zijn ook de deeltijdstudenten en de doorstromers van het hbo bij gerekend die in het eerste jaar beginnen. Dat kan een vertekend beeld geven." D e bedoeling is dat de enquête in het vervolg jaarlijks aan de eerstejaars zal worden voorgelegd. Pas na enkele jaren kan gekeken worden of er een trend valt te ontdekken. Toch merkt Hamstra wel dat veel studenten ervoor kiezen om de eerste periode van de studie thuis te blijven wonen als dat qua afstand haalbaar is. "Ik schat dat meer dan de helft van de eerstejaars dat doet."

"Je hebt je natje en je droogje", vat Lodewijk Klein (19), student oudheidkunde, de geneugten van het thuiswonen samen. Tijdens zijn eerste studiejaar reisde hij een paar keer per week van Beverwijk naar de vu en wat hem betreft hoeft daar dit jaar geen verandering in te komen. Zijn moeder, "die het huishouden in goede banen leidt", wil daar nog wel eens een opmerking over maken in de trant van: "wordt het niet eens tijd dat...?" "Misschien heeft ze wel gelijk", mijmert Lodewijk, maar erg actief op zoek is hij niet. Hij staat zelfs nergens als woningzoekende ingeschreven. En omdat hij absoluut niet op Uilenstede zou willen wonen, lijkt het erop dat Lodewijks moeder nog een tijdje voor haar zoon zal moeten blijven koken. Lodewijk: "Ik heb nu eenmaal absoluut geen haast." Ook Eli van Dantzig (19) zit niet op hete kolen. Hij zou aanvankelijk na zijn middelbare school een jaar naar Engeland zijn gegaan als au pair. T o e n dat op het laatste moment niet doorging en hij besloot om een studie Engels te gaan doen, had hij geen tijd meer om een kamer te zoeken. Hij woont na een jaar nog steeds met zijn moeder en een oudere broer in een eensgezinswoning in Amstelveen en is heel tevreden. "Ik heb wel een aantal taken in het huishouden: ik kook regelmatig, ik maak af en toe het huis schoon of doe de was. Maar dat lijkt me niet meer dan redelijk." T o c h begint de gedachte aan een eigen kamer zo nu en dan de kop op te steken. "Soms zijn er ruzietjes en spanningen. D a n denk ik: ' N u stap ik op'. Maar vaak is het ook heel gezellig en heeft het weer totaal geen urgentie." T o c h denkt hij dat het er in de nabije toekomst wel een keer van zal komen. "Op een gegeven moment is het tijd om zelfstandig te worden."

In dät stadium is Maria Berends (19), die vorig jaar haar studie theologie aan de vu begon. Het was logischer geweest om in Utrecht te gaan studeren, een stad die dichter bij haar woonplaats Soest ligt, maar inhoudelijk trok de opleiding aan de vu haar meer. Ondanks de afstand, die vol-

gens haar erg meevalt, besloot ze het eerste jaar thuis te blijven wonen. "Het maakte de overgang van het vwo naar de universiteit wat minder groot. Ik vond het onbekende, grote Amsterdam aanvankelijk een beetje beangstigend." Maria ziet ook nadelen aan het thuiswonen: "Het is minder makkelijk om contacten te leggen. Je zit altijd aan de laatste trein vast als je 's avonds gaat stappen met vrienden. Of je moet bij iemand blijven slapen. Bovendien ga je wat minder makkelijk na college nog even mee de stad in." In dit studiejaar wil Maria het huis uit. Ze is nog niet actief op zoek, maar ze heeft goede hoop dat de vele coHtacten die ze tijdens haar bijbaantje - achter de tap in een Soester café - heeft opgebouwd, haar verder zullen helpen. Ze droomt over een ruime etage die ze kan delen met een vriendin. "Als ik op kamers woon, ga ik wel ieder weekend naar huis", zegt ze stellig. "Dat doet mijn oudere zus, die in Tilburg studeert, ook. Niet alleen om mijn was te doen, maar het is thuis met mijn drie zussen en mijn ouders gewoon beregezellig." Net als Maria willen Hanane Ghalloudi (bijna 18) en Monique van der Knaap (20) op kamers, maar beiden hebben niet zulke lucratieve contacten als Maria en zijn daarom zelf zeer actief op zoek. Hanane heeft in Italië, waar ze tot nu toe met haar ouders woonde, haar middelbare school afgemaakt. N u wil ze aan de vu medische biologie gaan studeren. Ze moet dus wel op kamers, maar vindt dat bepaald niet erg. "Ik ben toe aan die vrijheid." Maar het probleem is vooralsnog: hoe komt ze aan een kamer? Bij Intermezzo, waar ze zich afgelopen februari al had aangemeld, dachten ze toen nog dat ze in augustus wel een kamer op Uilenstede vrij zouden hebben. N u blijkt dat oktober te worden. Haar Nederlandse moeder heeft wel kennissen in Amsterdam waar ze zolang kan wonen, maar een ideale oplossing vindt Hanane dat niet. Monique zette onder meer een advertentie in de Via Via, waar ze wel wat gekke reacties op heeft gekregen - een man wilde wel een kamer met haar delen - maar die nog geen serieuze

tips opleverde. "Ik blijf zoeken. Makkelijk is het niet, vooral omdat ik tot maximaal 400 gulden aan huur kan betalen. Ik wil ook nog een beetje lekker kunnen leven en twee weekjes op vakantie kunnen in de zomer."

Kirsten de Waard (22) en Hanneke Noordhuis (21) wonen zelfstandig en beiden zijn daarover zeer te spreken. Voor Kirsten, wier ouders in Friesland wonen, was het bijzonder onpraktisch om thuis te blijven. Bovendien had ze al een jaar in Antwerpen geneeskunde gestudeerd en het op kamers wonen was haar daar al goed bevallen. T o e n ze vorig jaar aan de vu werd ingeloot, heeft ze geen moment getwijfeld. "Ik was het thuiswonen echt ontgroeid." Net in Amsterdam kwam ze eerst bij een hospita terecht: "Dat was met geweldig". T o e n er een plaats vrijkwam op Uilenstede, aarzelde ze geen moment. "Ik vind het prettig om met leeftijdsgenoten te wonen, we eten af en toe samen en je bent niet snel alleen." Ze geeft toe dat het wel erg uitmaakt met wie je op een eenheid woont. "Er zijn net weer verse eerstejaars binnengekomen en we hebben wel meteen duidelijk gemaakt dat we de schoonmaakroosters serieus nemen. Anders wordt het binnen de kortste keren een zooitje." Kirsten vindt het best een nadeel dat je nooit eens lekker aan tafel kunt aanschuiven zonder dat je zelf hebt moeten koken. Maar de voordelen zijn volgens haar veel groter: "Je bent volkomen vrij om je eigen tijd in te delen. Je kunt om acht uur eten als je laat thuiskomt of om vijf uur als je ergens naar toe moet. Je hoeft met niemand rekening te houden." Hanneke is nóg enthousiaster over haar huis dan Kirsten. Sinds een week woont de studente Frans, die aan haar tweede studiejaar begint, namelijk in een heus "paleisje": Een ruime kamer, een eigen keukentje en badkamer en zelfs een tuintje. "Het is hier fantastisch! Ik heb nog steeds een gevoel van: waar heb ik dit aan verdiend." Hanneke begon twee jaar geleden met haar studie, maar ze moest na een paar maanden stoppen wegens ziekte.

In de maanden dat ze herstelde van de ziekte van Pfeiffer, woonde ze bij haar ouders. T o e n het jaar daarop haar ouders gingen verhuizen naar Woerden, vond ze het een mooi moment om haar eigen weg te gaan. Ze ging in Heemstede op de zolder wonen van de moeder van haar vriend. Van daaruit verhuisde ze na enkele maanden naar de Bijlmer. "Daar woonde ik met nog drie meisjes in een huis, een leerzame ervaring. Onze levensritmes waren totaal verschillend. Ik was de enige die fulltime studeerde, een ander meisje werkte en weer een ander had een uitkering." Ze had een piepklein kamertje tot haar beschikking: "Ik had weliswaar een hoogslaper, maar ik moest helemaal opgevouwen achter mijn bureau aan het werk." "Het was een tijd waarin ik moest leren mijn eigen grenzen te vinden en ook aan te geven", analyseert H a n n e ke die periode nu. "Met bepaalde dingen was ik het gewoon niet eens, maar wanneer en hoe begin je daarover? Als ik de huiskamer een zooitje vond, kon ik wel gaan opruimen, maar ik kon de anderen moeilijk gaan verplichten dat ook te doen. H u n chaos mocht er net zo goed zijn als mijn orde." N u woont ze in de oude kamer van haar zus en geniet met volle teugen van een echt eigen plek die ze op haar manier kan inrichten. "Ik vind het leuk om overal aparte hoekjes te creëren: een leeshoek om te lezen, een zithoek om me te ontspannen en een plek om te studeren." Dat ze haar eigen ritme kan volgen en zich aan niemand hoeft aan te passen, vindt Hanneke een van de grootste voordelen van haar huidige woonplek. "Ik heb nu veel meer de neiging om mensen uit te nodigen. T o e n ik in de Bijlmer woonde kon dat ook wel, maar dan zat je in de gezamenlijke huiskamer. Hier voel ik me veel meer op mijn gemak." Ze kan zich nauwelijks voorstellen dat studenten soms jaren thuis blijven wonen. "Ik ben nu 21 en op een gegeven moment moet je gewoon zelfstandig worden. Eerlijk gezegd vind ik het een beetje ongezond om zo lang afhankelijk van je ouders te blijven. Je maakt dan toch niet het echte studentenleven mee."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen