Ad Valvas 1997-1998 - pagina 531

AD VALVAS 2 APRIL 1998

PAGINA 9

1k ben acteur en zanger met bewegingsmogelijkheden' Student bewegingswetenschappen speelt mee in musical Kok Hwa Lie (23) studeert bewegingswetenschappen en treedt op in de musical IVliss Saigon, "ik moet kiezen tussen mijn studie en het theater en dat is een groot dilemma. Eigeniijk wii ik aliebei." Sheila Kamerman "Acteren en zingen vond ik al leuk toen ik heel klein was, maar pas op mijn zeventiende ben ik bij een jongerentheatergroep terechtgekomen. Daarna heeft het me niet meer losgelaten. Ik was helemaal niet zo musiC3.l-minded, maar een vriend liet me de cd van Miss Saigon horen en dat vond ik prachtig. T o e n ik hoorde dat je auditie kon doen voor die musical, dacht ik: gewoon proberen. Negen keer moest ik komen en steeds kwam ik weer een stapje verder. T e n slotte zat ik erin. Ik acteer, zing en dans. Zingen vind ik het leukst en acteren gaat me ook goed af. Ik ben geen topdanser, maar ik dans mee in alle grote dansnummers. Je kunt me typeren als acteur en /anger met bewegingsmogelijkheden. Ik sta bijna de hele show op het toneel. Ik speel een Vietnamese soldaat, maar heb verder nog allerlei bijrollen, zoals een Bangkokse pooier, een klant in het café en een American Dream-danser. Bovendien ben ik derde understudy voor een van de grotere rollen: die van de Vietnamese officier Thuy. Als Charles Azulay die Thuy speelt - op vakantie is of ziek, en de eerste en tweede understudy van de trap zijn gevallen of vergif hebben ingenomen, dan speel ik die rol. Dat komt niet zoveel voor, maar ik heb toch twee of drie keer T h u y gespeeld. Ik vind het een geweldige musical en

Student bewegingswetenschappen Kok Hwa Lie (tweede van rechts) in de musical Miss Saigon: 'Terugkeren naar de collegebanken is een enorme omslag.'

Mark Douet

ik ben niet de enige. Hij staat nu anderhalf jaar op de planken en elke avond is de zaal uitverkocht. Zitten er toch maar weer 1750 toeschouwers in de zaal. In het begin was het ook voor mij elke avond een happening, maar op een gegeven moment wordt het toch gewoon werk. We treden zes dagen per week op en dan heb je nog

Miss Saigon Miss Saigon is h e t verhaal van een onmogelijke liefde. A a n h e t einde van de Vietnamoorlog in 1975 wordt de A m e r i k a a n s e soldaat Chris verliefd op de Vietnamese Kim. Gedurende de val van Saigon verliezen z e elkaar in de chaos uit het o o g . T e r u g in A m e rika geeft Chris n a lang zoeken de hoop op o m K i m ooit n o g terug te vinden en trouwt m e t de

A m e r i k a a n s e Ellen. John, e e n v r i e n d v a n Chris, k o m t erachter dat K i m e e n z o o n heeft van Chris. Hij overtuigt Chris en Ellen ervan naar Bangkok te reizen o m K i m te zoeken. G e c o n fronteerd m e t de w a a r h e i d neemt Kim een dramatisch besluit o m zo i n ieder geval de t o e k o m s t voor h a a r z o o n veilig te stellen.

de repetities. Voor ik opga, denk ik aan de mensen in de zaal voor wie het wél de eerste keer is en die vaak meer dan honderd gulden hebben neergeteld voor een kaartje. Zij hebben recht op 100 procent inzet. T o e n ik in de productie kwam, ben ik deeltijd gaan studeren. Vorig jaar heb ik met hangen en wurgen nog tien punten weten te behalen, maar dit jaar heb ik nog niets gedaan. Ik mis de discipline om naast een fulltime baan serieus te studeren. Op het moment ben ik bezig met contractbesprekingen voor Miss Saigon. Ik moet beslissen of ik voor nog een half jaar bijteken of dat ik verder ga met mijn studie. Het is een dilemma waar ik nog niet uit ben. Het liefst wil ik in de theaterbusiness blijven, maar dat diploma zou ik ook dolgraag op zak willen hebben. Terugkeren naar de collegebanken is een enorme omslag. Ik ga dan natuurlijk opeens minder verdienen. Niet dat ik nu zo rijk ben, maar van een volle-

dig salaris naar een studiebeursje is natuurlijk een grote stap. T o c h zie ik dat niet als een onoverkomelijk probleem: ik kan met minder toe en bovendien heb ik wat gespaard. Lastiger is het om weer te aarden op de universiteit. Ik heb anderhalf jaar een vaste baan gehad met alle verplichtingen die daarbij horen. Ik bedoel het niet arrogant, maar ik heb het gevoel dat ik mijn studiegenoten een beetje ben ontgroeid. Dat ik nu in de cast van Miss Saigon zit, komt ook door mijn Aziatisch uiterlijk, daarover maak ik me geen illusies. Het is een voordeel geweest, al zijn er ook veel rollen voor blanke jongens. Ik ben wel eens bang dat mijn huidskleur juist een nadeel zal zijn bij een auditie voor een rol in een andere musical. Ze kiezen toch de persoon die het best in een bepaald verhaal past. In Nederland zijn ze nog niet zo ver met crossracial casts als in Engeland en Duitsland. Willem Nijholt, die 'de regelaar'

speelt in de musical, is fantastisch. In interviews en op de televisie lijkt hij wel eens een valse nicht, maar in werkelijkheid is het een schat. Hij heeft als een van de hoofdrolspelers weinig met het ensemble te maken. T o c h neemt hij het bij problemen altijd voor ons op. Miss Saigon is echt een drama-musical: aan het eind schiet Kim zichzelf dood zodat haar kind een betere toekomst kan krijgen in Amerika. Het is veel minder zoet dan bijvoorbeeld The Sound of Music of Grease, maar dat vind ik juist mooi. Ik houd van musicals met dood en verderf. Les Miserables is mijn favoriet, daar gaat bijna iedereen dood. Miss Saigon heeft een open einde. Hoe het afloopt met het kindje van Kim weten we niet. Maar je mag toch aannemen dat Chris niet zo'n oetlul is dat hij zijn zoon in Bangkok achterlaat. Nee, dat komt wel goed."

^Kloof tussen politiek beleid en nieuws wordt groter' Kleinnijenhuis analyseert verkiezingsnieuws Politici kunnen hun mening niet goed kwijt in kranten en op de televisie. Alleen controversiële standpunten halen het nieuws. "Bolkestein begrijpt dat uitstekend", zegt prof.dr. Jan Kleinnijenhuis, sinds kort hoogleraar communicatiewetenschap. IVIet zijn studenten analyseert hij deze maanden het nieuws over politieke partijen. Martine Zuidweg De manier waarop de partijen in het nieuws komen, verschilt enorm van week tot week. Niet alleen omdat de politieke agenda steeds verandert, maar ook omdat journalisten na een paar dagen zijn uitgekeken op een onderwerp. De lezer houdt volgens prof dr. Jan Kleinnijenhuis alleen een totaalbeeld over van de politieke stii)d. "Het publiek ziet flitsen van de wedstrijd en onthoudt de eindstand. Wat er die andere negentig minuten is gebeurd, hoef je de meeste mensen met te vragen." Mediaonderzoekers zoals Kleinnijenhuis, sinds 1 maart hoogleraar communicatiewetenschap, volgen de wedstrijd wel helemaal. Kleinnijenhuis analyseert samen met zeven studenten, communicatiewetenschapper dr. D . Oegema en uvA-colleêa dr. J.A. de Ridder het nieuws over de politieke partijen in de media en doet daar wekelijks verslag van in

NRC-Handekblad. Kleinnijenhuis heeft ook het nieuws over gemeenteraadsvergaderingen nader bekeken. Blijkens zijn resultaten was er in de periode van 20 oktober 1997 tot de dag van de gemeenteraadsverkiezingen op 4 maart relatief weinig aandacht voor beleidskeuzes van partijen. Niet meer dan 35 procent van de nieuwsberichten over politieke partijen ging in op de inhoud van de standpunten van partijen. En dat terwijl politieke partijen zelf het liefst veel ruimte willen voor h u n standpunten. Maar een partij die meer werkgelegenheid wil scheppen en dat graag zwart op wit in de krant ziet, kan hoog of laag springen; die mening zal de krant niet halen. Zo'n standpunt is zo weinig controversieel (want welke partij is niet voor extra werkgelegenheid) dat het niet door de zeef van journalisten heen komt. "Wat partijen blijkens h u n verkiezingsprogramma's ook al weer wilden is vol-

gens journalisten al gauw oud nieuws, terwijl politici het nieuws willen gebruiken om propaganda voor dat programma te maken", zegt Kleinnijenhuis. "Een heleboel goed in het gehoor liggende standpunten worden in de media niet meer genoemd." Politieke conflicten haalden de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen vaker de pers: bijna de helft van het nieuws ging over politici die andere politici kritiek gaven dan wel steunden. Een derde belangrijke categorie wordt gevormd door de nieuwsuitspraken waarin aan een partij of aan een politicus succes of juist mislukkingen worden toeschreven. Kleinnijenhuis neemt het journalistiek Nederland niet kwalijk dat het van het uitdragen van beleidskwesties geen prioriteit maakt. "Veel beleidsregels zijn zo bureaucratisch en droog dat daar niet makkelijk een spannend item van te maken valt." D e besluitvorming wordt er in een verenigd Europa alleen maar ingewikkelder op en Kleinnijenhuis verwacht dat dat journalisten nog vaker van inhoudelijke beleidskwesties zal weghouden. Dat betekent: nog minder standpunten van partijen in de krant en bijvoorbeeld meer aandacht voor zaken als het imago van een politicus. Er schuilt een gevaar in die ontwikkeling, vindt de hoogleraar communica-

tiewetensahap. "De kloof tussen het gevoerde beleid en het nieuws wordt groter. En als het publiek meer politici ziet die met elkaar over straat rollen of met hun imago bezig zijn dan politici die uitleggen waar ze voor staan, loop je het risico dat mensen zich afkeren van de politiek. Je loopt het gevaar dat je publiek politiek apatisch wordt." Volgens Kleinnijenhuis wijst Amerikaans onderzoek uit dat kijkers en lezers niet veel vertrouwen hebben in een politicus die zich minder met beleid en meer met het eigen imago lijkt bezig te houden. "Je geeft mensen zo de indruk dat politici meer met zichzelf bezig zijn dan met bestuurstaken. In Amerika gaat een grote groep mensen helemaal niet meer stemmen." Kleinnijenhuis vraagt zich af waarom politici zich niet verzetten tegen de manier waarop zij in het nieuws worden gebracht, maar tegelijkertijd erkent hij dat ze niet zoveel keus hebben. "Politici kunnen alleen via de media contact leggen met de kiezer. Dat maakt ze afhankelijk." T o c h zijn er wel mogelijkheden voor politici om h u n standpunt uitgebreid in de krant of op televisie te krijgen. Mits dat standpunt op felle tegenstand stuit. "Willen politieke partijen dat h u n standpunten de media halen, dan ontkomen ze niet aan een paar controver-

siële standpunten. Bolkestein begrijpt dat uitstekend", zegt Kleinnijenhuis. "Niemand weet nog dat Bolkestein bij de vorige verkiezingen heeft geprobeerd om het financieringstekort onder de aandacht te brengen. Dat is 'm toen niet gelukt. Maar doordat hij de afgelopen jaren controversiële onderwerpen als het asielbeleid heeft aangesneden, is zijn beeld niet meer uit de huiskamers weg te denken. Als iemand er in slaagt issues in het nieuws te krijgen dan is hij het wel. Hij poneert standpunten en mensen onthouden die." Dat Bolkesteins mening over asielbeleid meer krantenkolommen vult dan het D66-standpunt over de gekozen burgemeester, heeft volgens Kleinnijenhuis hoofdzakelijk te maken met de hoeveelheid tegenstand die Bolkestein ontmoet. Op die manier weet de WD'er immers steeds opnieuw de krant te halen. Ook D 6 6 doet haar best het CDA met ferme uitspraken over de 24-uurseconomie en over euthanasie uit z'n tent te lokken. "Die issues zijn maar even in het nieuws geweest, omdat ze niet zijn opgepakt door het CDA. En als het CDA niet hapt en er geen discussie ontstaat, is zo'n item snel nieuws af." De onderzoeksresultaten van Kleinnijenhuis c s zijn te vinden op de internetsite vrtvw verkiezingen net

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen