Ad Valvas 1997-1998 - pagina 302

AD VALVAS 11 DECEMBER 1997

PAGINA 20

Op de VU lopen opvallend veel mensen rond die familie van ell^aar zijn. Soms is dat toeval, maar in een aantal families is het traditie om aan de Vrije Universiteit te gaan studeren of werken. Deze week Dick Boorsma, onderzoeker bij de medische faculteit, en zijn dochter Jackelien. Zij is op dit moment aan haar coschappen bezig.

Jackelien Boorsma (rechts): 'We zijn altijd een keurig, harmonieus gezinnetje geweest.'

Bram de Hollander

'Hij stuurde wel eens cellen naar me op' Marianne Hoek van Dijke Het is allemaal toeval, vinden ze zelf. De dingen die Dick Boorsma (56) en zijn dochter Jackelien (25) delen, hebben ze los van elkaar ontwikkeld. Zo zijn ze volkomen los van elkaar enthousiaste amateur-koorzangers geworden en houden ze onafhankelijk van elkaar allebei van zeilen. En het feit dat Dick als onderzoeker verbonden is aan de medische faculteit van de vu heeft ook geen invloed gehad op de studiekeuze van Jackelien, die medicijnen heeft gestudeerd en m o -

ZO VADER, ZO DOCHTER menteel coschappen loopt in het vuziekenhuis. Dick regelde wel een onderzoekstage voor zijn dochter in Manchester. Daar deed ze een half jaar huidonderzoek. Jackehen: "Het was leuk om een keer dezelfde technieken te gebruiken als papa. Je komt op die manier meer op één lijn. Hij stuurde wel eens cellen naar ons op waar wij dan onderzoek mee deden en we hebben een paar keer overlegd over het opzetten van een proef." Dick: "We waren op die momenten natuurlijk primair bezig met een wetenschappelijke uitwisseling. Jackelien was heel goed in staat het onderzoek en de gegevens kritisch te benaderen. Ze gedroeg zich helemaal zoals een wetenschapper zich hoort te gedragen. Maar het feit dat je vader en dochter bent geeft toch wel een extra dimensie aan het contact." Dick kwam als achttienjange jongen uit het Friese Dokkum naar de vu om scheikimde te studeren. Dat was wel redelijk spannend, geeft hij toe. Hij kwam bij een hospita terecht in een hokje op zolder, "goed genoeg om een student in op te bergen", en werd kaalgeschoren bij het vu-Corps. Dick: "Er was ook wel een Friese studentenvereniging, maar daar werd 'echt' Fnes gesproken. En in Dokkum spraken ze 'stads-Fries', een afschuwelijk dialect van Fries en Nederlands door elkaar." Dick denkt met plezier terug aan z'n studententijd. Vooral de zeilweken met zijn dispuut en de hoeveelheid Berenburg die daar geconsumeerd werd, herinnert hij zich nog goed. Jackelien grijnst mee. Zij organiseerde jarenlang jongerenkampen bij de christelijke zeilvereniging Signaal en ook

daar vloeide deze Dokkumer drank njkelijk. Dick kon meteen na z'n studie aan het werk bij de medische faculteit. Biochemie was een vakgebied in opkomst en Dick wilde die uitdaging wel aan. Bijna veertig jaar na het begin van zijn studie werkt hij daar nog steeds. Dat was in vroeger jaren met altijd tot genoegen van Jackelien, want hoe leg je zo'n baan aan je klasgenootjes uit? Jackelien: '"Mijn vader is brandweerman' is meteen duidelijk, maar 'mijn vader is biochemicus' niet. Meestal zei ik maar dat hij in een laboratonum werkte. Ik ging wel eens mee naar het ziekenhuis en dan was ik altijd diep onder de indruk van de flessen met vies water erin die daar stonden te schudden in een machine. Daar waren ze dan gisten in aan het vermeerderen."

T o e n ze zelf een studie moest kiezen wist ze dat ze iets met het menselijk lichaam wilde. Logisch met een biochemicus en een verloskundige als ouders, zou je zeggen. Maar nee, volgens Jackelien hebben die daar geen invloed op gehad. Ze schreef zich in voor medicijnen, werd ingeloot en geplaatst aan de vu, haar eerste voorkeur. Jackelien: "Ik ben niet eens bij andere universiteiten gaan kijken. De v u was voor mij de meest logische keuze. En niet alleen maar uit gewoonte, in de zin van: m ' n vader werkt aan de vu, dus ik denk met na en ga er ook heen. Ik heb altijd op christelijke scholen gezeten, dus het lag het meest in de lijn van mijn opvoeding om naar de vu te gaan." Dick: "En ik kende de faculteit van binnenuit en kon geen reden vinden om het haar af te raden. Mijn twee

zonen waren helaas van geen kant te overtuigen dat er aan de vu ook leuke studies waren. Die zijn allebei naar Delft gegaan." Door dit alles was Jackelien al eerder kind aan huis in het vu-ziekenhuis dan haar medestudenten. Haar vader nam haar zelfs mee om in het restaurant van het ziekenhuis te gaan eten. Jackelien: "Daar kun je alleen naar binnen met een kaart en die had hij. Mijn vnendmnetjes konden er dus niet eten en ik wel, dat vond ik wel leuk. N u heb ik zelf een kaart en vind ik er niets meer aan." N u Jackelien coschappen loopt, komt ze minder vaak bij haar ouders dan in het begin van haar studie. De onregelmatige diensten en het harde werken eisen h u n tol. Voor de gezelligheid gaat ze nog wel eens bij haar vader langs. Soms ook met wat vuile was trouwens, aangezien ze geen wasma-

chine heeft. Ook haar twee broers ziet ze eigenlijk alleen als ze toevallig tegelijkertijd thuis zijn. Jackehen: "Het is eigenlijk vanzelf zo gelopen. We zijn altijd een keurig, harmonieus gezinnetje geweest, ik kan het echt niet anders zeggen. Doordat we vrij direct tegen elkaar zijn, lopen conflicten niet uit de hand." Dick: "Het is grappig om als ouder eigenschappen van jezelf en je partner terug te zien in je kinderen. Allemaal zijn ze weer een andere mix. In Jackelien herken ik minder karaktertrekken van mezelf dan m mijn zonen. Van haar moeder heeft ze het felle." Jackehen: "Maar ik ben toch niet zo explosief als zij soms kan zijn. Ik vind het niet zo makkelijk om dat positief uit te leggen, hoor!"

ÊiyiLLETON Dagboek van Katja (Waarin Katja de voetballers van Ajax met enkele politici vergelijkt, en bibliothecaris Jan verleidt met 'de truc van Chomsky', oftewel: hoe de taalkunde je van pas kan komen in de verleidingskunst.)

15.

H e t is weer h e l e m a a l m i s m e t D a n i , o m d a t liij v e r m o e d t dat ik liet m e t anderen h o u . Jk b e w e e r daarentegen dat het m e t h e m m i s is, o m d a t hij niet uitvoert wat Olsen van h e m wil: inschuiven, vrijlopen, m e e d e k k e n - kortom: m e e d o e n aan het s y s t e e m . "Een m e n s m a g s o m s e e n vrije rol op het veld spelen, m a a r evenzovele keren m o e t hij helpen bij de o p bouw; nu eens wordt hij ter v e r dediging geroepen, d a n w e e r dient hij de werkelijke aanval over te laten aan anderen", zei ik. "Ik kan wel horen dat je vader d o m i n e e i s " , zei hij. " D o e er je v o o r deel m e e " , zei ik. D a n i is e e n jonge liberaal; hij zoekt de vrijheid, hij wil scoren, m a a r houdt geen rekening m e t anderen. L a u drup is bijvoorbeeld typisch B o l kestein: i e m a n d die zich m e t gezag vrij speelt - links en rechts te vinden is - m a a r ja, het blijft een D u i t s e r . Babangida is m e e r Paul Rosenmöller, e n de D e

Boertjes zijn precies W i m Kok en A d Melkert. A c h ja, dat heerlijke voetbal... Ook weer e e n tijd gepraat m e t mijn bijzondere hoogleraar. Hij was zwaar beledigd. "Ivantje", zei ik, "snap je dan niet dat e e n bijzonder hoogleraar h e l e m a a l niets betekent. Je krijgt er geen cent voor - het is een erebaan, m a a r de universiteit telt je wel m e e als het o m h u n plaatsen gaat." " D a t is niet waar, dat is niet waar. Ik beteken wel degelijk i e t s . " Ja, m a n n e n van m i d d e l b a r e leeftijd willen erkenning - zowel in de liefde als in h u n arbeid. Wat m o e t e n ze ook anders willen. "Mag ik e e n kind van jou?", vroeg ik t o e n . Hij schrok z i c h rot. Wat ik wel v e r m o e d d e . Wel willen vrijen, m a a r geen kinderen willen. Ik b e n overigens daarnet naar b e n e d e n gegaan, naar mijn bibliothecaris Jan. "Gek h è " , zei ik tegen h e m , "als je de zin 'Katja zag Jan' n e e m t , dan weet je dat Katja en Jan onmogelijk dezelfde m e n s e n kunnen zijn. H o e k o m t

dat?" Jan keek m e aan of ik gek was. "Hoe bedoel je?" "Nou g e w o o n . D e zin 'Katja zag Jan' is heel wonderlijk. Je weet dat Katja en Jan niet dezelfden zijn. Of n e e m de zin 'Jan zag haar'. D a n weet je ook dat Jan, zelfs als het een vrouwerinaam is, niet dezelfde is als 'haar'. H e t wonderUjke hiervan is eigenlijk, dat dit in alle talen zo i s . G e e n enkele u i t g e z o n derd." Jan dacht diep n a - m o e s t hij de bewaking bellen o m m e op

te laten n e m e n of niet? "Leg eens uit", zei hij. " G e w o o n , er is een klasse gevallen waar het persoonlijk v o o r n a a m w o o r d kan verwijzen naar een n a a m of een zelfstandig n a a m w o o r d , en een andere klasse waar dat niet kan. En dat maakt weer deel uit van een veel bredere e n abstractere klasse van feiten." Hij begreep er niets van. "Wat is er n o u raar aan?", vroeg hij. "Nou, als jij straks S p a a n s wilt spreken, m o e t je alle onregelmatige werkwoorden leren, m a a r de regels v o o r persoonlijke v o o r n a a m w o o r d e n hoef je niet te leren, die ken je al. Dat is t o c h wonderlijk?" E n ja, toen gebeurde het. O p e e n s z a g ik die schittering in zijn ogen. In zijn hals kon ik de slagader steeds sneller op en n e e r zien gaan. Ikzelf b e g o n op dat m o m e n t te rekenen w a n n e e r eigenlijk precies mijn vruchtbare periode i s . E n ook dacht ik: "Jij wordt vader, m a l l e kalle Jan." "Wat v o o r nut heeft kennis die je niet hoeft te leren?" vroeg Jan blozend. "Iedereen kan l o p e n , m a a r z o u je niet willen weten hoe het k o m t dat je dat kunt?" "Wat doe jij vanavond?", vroeg Jan. "Ik? Ik doe toevallig n i e t s . " "Mijn boek k o m t uit. Er is een feest bij de uitgever. Ga m e e ! " Katja van

Groeningen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen