Ad Valvas 1997-1998 - pagina 129

VALVAS 9 OKTOBER 1 9 9 7

realo's en fundi's

Dit spandoek sierde de gevel van het Hoofdgebouw tijdens een bezetting in 1 9 9 3 , maar zou bij vele gelegenheden uit de kast kunnen worden gehaald.

Barbara: "En in die discussies speelden natuurlijk ook voortdurend persoonlijke tegenstellingen een rol. Ik weet nog dat degene die het felst tegen toetreden tot de Lsvb was. Mans Kuipers, jaren later toen hij allang uit het SRVU-bestuur was, ineens weer naar de ledenvergadering kwam waar over toetreding tot de LSvb zou worden besloten. Hij probeerde persoonlijk mensen te overtuigen tegen te stemmen. Tegen de LSvb zijn was gewoon zijn persoonlijke stokpaardje." Arjen: "De LSVb heeft natuurlijk altijd

DOM Binnen de SRVU duikt regelmatig de discussie op of het nog wel zin heeft mee te werken aan het universitaire bestuur door zitting te nemen in officiële raden en besturen. De studenten zouden daarin namelijk veel te weinig invloed hebben. De SRVU heeft zelf nooit zitting genomen in de universiteitsraad, zoals bijvoorbeeld de

het imago gehad een incrowd clubje te zijn. En door vage, ondoorzichtige procedures voor het benoemen van bestuursleden werken ze dat ook wel in de hand. Soms waren de benoemingsprocedures ook echt niet in de haak. Bovendien houden studenten er niet zo van om van anderen te horen wat ze moeten doen. Dus als het LSVb-bestuur met een plan komt, is het de natuurlijke neiging van anderen om dat te bekritiseren en er tegen in te gaan. Maar op het moment dat er weer een vijandig plan op de studenten afkomt, slaat iedereen de handen ineen, blijkt de structuur toch te werken en is er slagkracht." Servaas: "Die ledenvergaderingen van de LSVb werden natuurlijk ook door sommige mensen gebruikt om zich te profileren als toekomstig bestuurslid. Die trokken dan de discussie helemaal naar zich toe. Maar voor de gewone student is dat allemaal niet zo belangrijk. Die kijken naar waar een actie om gaat en met wie haar organiseert. Laatst bij de bezetting van Station Zuid tegen de beperking van de ovkaart sprak ik met twee studenten die meedemonstreerden en die wisten helemaal niet wat de LSVb was."

Barbara: "Dat had ik ook toen ik voor het eerst deelnam aan een studentendemonstratie. Dat was in 1988 in Den Haag. Ik was gewoon boos dat ik werd gekort op mijn studietijd en studiebeurs, het maakte me niet uit wie het organiseerde. Maar dan sta je ineens tegenover politie te paard en de ME. Ik had nog nooit eerder met geweld te maken gehad. Dan ga je wel over dingen nadenken en ben je geneigd wat radicaler te worden." Arjen: "En de bonden werken natuurlijk ook met vrijwilligers die elke keer weer het wiel moeten uitvinden. Ik weet nog dat bij de bezetting in 1993 een heleboel studenten waren die geen lid van de SRVTJ waren. Maar we zijn vergeten hun namen op te schrijven, zodat we ze later ook niet meer konden benaderen of ze actief lid wilden worden." Servaas: "Maar waarom zouden alle studenten ook actief in een bond moeten zijn? Ze kunnen zoveel verschillende dingen doen, bij Amnesty, gaan roeien, of voor hun oude oma zorgen. Maar dat vond ik zeven jaar geleden niet hoor. Toen wilde ik alle zieltjes winnen voor de SRVU." Barbara: "Maar de bond stond lang

AVC/VU

niet altijd open voor nieuwe mensen. Er was toch een bepaalde groepsdynamica. Toen ik bij de SRVU-drukkerij werkte, vroeg ik me wel eens af wie nu al die mensen waren die op de SRVU-barak rondhmgen. Dat bleken dan oud-bestuursleden te zijn, die zich nog met de zaken wilden blijven bemoeien."

Zuurgraad Servaas: "De barakplakkers noemt iemand die in ons boekje. Iedereen heeft het altijd over de hete adem van de ouwe hap m je nek. En als je dan gaat doorvragen blijkt die oude hap ook weer last te hebben gehad van de oude hap vóór hen. Maar ja, ik ben onlangs ook nog eens naar een ledenvergadering gegaan om te pleiten voor het aanhouden van een baliemedewerker, met argumenten m de trant van: vroeger ging het ook zo. Toen dacht ik wel even: ouwe lul, wat ben je nu toch aan het doen?" Barbara: "En een tijd lang was er een heel hecht clubje. De bestuursleden van halverwege de jaren tachtig gaan nog steeds met elkaar op vakantie. En er zijn natuurlijk de nodige relaties en huwelijken uit de SRVU voortgekomen.

bond van de uvA, de ASVA, wel

deed. Aan de vu bestaat daarom de progressieve kiesvereniging PKV, die bij tijd en wijle in aanvaring komt met de bond. In 1988 en 1989 richtten een aantal SRVu'ers zelfs een eigen kiesvereniging op met als enig doel zetels te halen om die onbezet te laten, uit protest tegen de te geringe medezeggenschap voor studenten. De vereniging kreeg de naam DOM, dat staat voor De OnderMijning. In eerste instantie weigerde de kiescommissie DOM in te schrijven otndat het doel slechts zou zijn de democratie te ondermijnen. In beroep wonnen de 'dommen', zodat ze toch mee mochten doen. Ze haalden net te weinig stemmen om een zetel te bezetten. Maar doordat de opkomst bij de verkiezingen erg laag was, moest de PKV toch een zetel leeglaten. Pas in 1993 besloot de SRVU de PKV weer te steunen. Ironisch genoeg voert de SRVU momenteel actie om de huidige universiteitsraad te behouden, nu die door de invoering van de MUB dreigt te verdwijnen. (DdH)

In april 1 9 9 3 bezetten studenten de bestuursvleugel van de vu uit protest tegen de verhoging van het collegegeld en verlaging van de studiebeurs. Aan het einde van de dag ontruimt de politie het gebouw.

Bram de Hollander

Mensen deden het ook voor de gezelligheid. Je wilt ergens bijhoren. De een gaat bij het Corps, de ander bij de SRVU. Er heerst een subcultuurtje. En als nieuweling moet je je binnenvechten. Die ouwe hap wil eerst wel even kijken wie je bent voor je m de club mag." Arjen: "Je kunt wel zeggen dat er bij de SRVU ook een soort ontgroening is. Er heerst een zekere zuurgraad in de zin dat men nogal kritisch met elkaar omgaat. Ik weet wel dat ik naar de ledenvergaderingen echt met de nodige spanning en verhoogde adrenaline m m'n bloed ging, want je moest je echt verdedigen. Als je daar dan voor het eerst komt, weet je niet wat je overkomt. Je denkt echt dat die mensen ruzie met elkaar hebben. En als je je mond durft open te doen en het verkeerde jargon gebruikt, krijg je er flink van langs. Je mag bijvoorbeeld geen mankracht zeggen. Dat moet menskracht zijn, krijg je gelijk te horen. Anders ben je niet feministisch genoeg." Barbara: "Maar er was natuurlijk soms ook echt sprake van haantjesgedrag." Arjen: "Is dat nou zo, volgens mij is dat onzm. Het ging erom wie de grootste bek had, die won. Sommige vrouwen deden daar behoorlijk aan mee." Barbara: "Oké, het was bonzendom, m/v." Servaas: "Maar achteraf vindt iedereen toch dat ze een geweldige tijd hebben meegemaakt bij de SRVU. Alleen zouden ze nu misschien een paar dingen anders doen. Ikzelf ben erg blij dat er in 1993 toch nog een bezetting kwam, want ik was erg bang af te moeten studeren zonder dat meegemaakt te hebben. Ik heb druk meegegaan met de organisatie ervan, want dat geurspoor wilde ik nog wel achterlaten op de vu." Arjen Berkvens, Barbara van Male, Jasper Schouten en Servaas Verbrugge (redactie) Tussen fundi en realo 17 jaar SRVU studentenvakbond in 25 interviews, ± ƒ10 ISBN 9090111077 Verschijnt 17 oktober m eigen beheer bij de SRVU

Frontaal De SRVU heeft het verschillende keren materieel mogelijk gemaakt dat er een min of meer onafhankelijk studentenblad aan de vu verscheen. Maar de persvrijheid leidde binnen de bond ook regelmatig tot ruzies als de SRVU zelf werd aangevallen. Soms greep de bestuur zelfs in. Dat gebeurde in 1986 bijvoorbeeld toen het blad Stennis, opgericht in 1983, onthulde dat de SRVU 3500 gulden betaalde voor een optreden van Raymond van 't Groenewoud tijdens een actie. Andere artiesten traden slechts op voor een onkostenvergoeding. Deze "aanval in de rug" viel bij één der bestuurders niet in goede aarde en hij lakte persoonlijk het drietje weg op de drukplaat, zodat er vijfhonderd gulden kwam te staan. Maar dat Uet de redactie natuurlijk niet op zich zitten en zij haalde de hele oplage nog een keer door de drukpers met het drietje weer op z'n plaats. Stennis was overigens in de plaats gekomen van het in 1982 ter ziele gegane roemruchte blad Pharetra, dat ook al een haat-liefdeverhouding met de bond kende. Stennis ging ten onder in 1987. Maar in 1989 verscheen een nieuw blad, Frontaal gegeten. In 1991 stond er een één-aprilgrap in, namelijk dat de basisbeurs werd afgeschaft. Het bestuur van de SRVU trapte erin en reisde direct af naar Utrecht om met de landelijke bond te overleggen. Teruggekeerd waren de bestuurders zo boos op de redactie dat ze dreigden de hele oplage te vernietigen. Uiteindelijk was het compromis dat het bestuur een waarschuwing voor de grap op de postwikkels drukte van het nog niet verstuurde blad. Frontaal verscheen voor het laatst in 1992. (DdH)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen