Ad Valvas 1997-1998 - pagina 92

AD VALVAS 25 SEPTEMBER 1997

PAGINA 6

Een terugkerend probleem: de shuttle Badmintoncompetitie van start 'c ' * » ä

de Asvu terecht. Ze is nu voor het tweede jaar voorzitter, een functie die haar ongeveer een uur per week kost. "Veel dingen lopen vanzelf. De andere bestuursleden, een penningmeester/secretaris en een competitieleider, hebben meer te regelen." Van der Knaap zit in het vijfde Asvuteam. Ambities om een topspeelster te worden heeft ze nooit gehad. "Toen ik begon, vond ik het gewoon leuk. Later ben ik wel fanatieker geworden, maar niet met het idee om hogerop te komen. Als ik speel, wil ik winnen. Het maakt me niet uit op welk niveau.

Wegens gebrek aan belangstelling stopte de Asvu onlangs haar tafeltennisactiviteiten. Badmintonvoorzitter Roos van der Knaap is niet bang dat haar vereniging eenzelfde lot boven het hoofd hangt: "We hebben een sterke middenmoot." Dick Roodenburg

Afgelopen zondag begon de competitie van de Nederlandse Badmmton Bond. De Asvu, het sportcentrum van de Vrije Universiteit, staat met acht teams ingeschreven. De resultaten van de eerste wedstrijddag waren niet om over naar huis te schrijven. Opvallend was wel dat alle teams in de sporthal op Uilenstede speelden. "Dat hebben we zo bi) de bond aangevraagd", aldus Roos van der Knaap. "De hele club speelt om de week thuis. We hebben dan acht banen, ieder team krijgt een koker shuttles en de hele ochtend worden de wedstrijden afgewerkt. Daarna gaan we meestal met onze tegenstanders wat drinken in de kantine." Zo'n tweewekelijkse thuisdag bevordert het clubgevoel. De Asvu fungeert volgens Van der Knaap voor veel leden als een gezelligheidsvereniging. "We houden bijvoorbeeld dart- en poolavonden. Rond Sinterklaas organiseren we een handicaptoemooi, dan gaan mensen als Zwarte Piet verkleed. Maar de competitie blijft natuurlijk het belangrijkst. Het is wel de bedoeling dat iedereen daarin meespeelt." De acht teams van de Asvu zijn allemaal gemengd, dat wil zeggen dat er minimaal twee heren en twee dames in zitten. Een competitiewedstrijd bestaat uit twee dames-singles, twee heren-singles, een dames dubbel, een herendubbel en twee mrxed-dubbels.

Badmintonvoorzitter Roos van der Knaap: 'll< vind het leuk om een goede tegenstander te treffen.'

Bram de Hollander

Dat duurt bij elkaar zo'n vier uur en een paar wisselspelers zijn dan ook geen overbodige luxe. Meestal bestaat een team uit drie heren en twee of drie dames. Het werven van dames vormt vaak een probleem. Van der Knaap heeft daar geen verklaring voor. "Je ziet het landelijk: nooit dames genoeg. Niemand snapt dat. Badminton is een goede sport voor vrouwen, omdat de krachtsverschillen met groot zijn. Maar vrouwen schijnen sowieso minder te sporten dan mannen." Wat niveau betreft kan de Asvu tot de middenmoot gerekend worden. Het

DE LAATSTE LOODJES

eerste team zit in de vijfde divisie van de landelijke competitie. Een paar jaar terug speelde de Asvu nog een klasse hoger, maar toen besloot het volledige eerste team naar een andere vereniging te gaan. De spelers hadden daar meer trainingsmogelijkheden. "Dat was natuurlijk jammer", aldus Van der Knaap. "Een hooggeplaatst team heeft toch aantrekkingskracht op nieuwe leden. Het is voor ons moeilijk om goede spelers vast te houden, omdat wij alleen maar de dinsdag als vaste trainingsavond hebben. Een grote club als bijvoorbeeld Slotermeer heeft drie of vier avonden. Maar als je kijkt

naar de middenmoot, dan hebben wij een sterke vereniging. Dat zijn ook de mensen die lang blijven, veel van onze leden zijn al afgestudeerd. Als studentenvereniging heb je natuurlijk een groot verloop, je moet altijd maar afwachten wat je binnenkrijgt. Dit jaar zijn er wel een paar goede dames bijgekomen." Zelf speelt de voorzitster vanaf haar achtste jaar. "Badminton is vaak een familiesport. M'n ouders deden het, m'n zusje en ik ook. Het is een heel toegankelijke sport." Toen ze m 1994 aan de vu tandheelkunde ging studeren, kwam Van der Knaap al gauw bij

Ik vmd het wel leuk om een goede tegenstander te treffen." Volgend jaar houdt ze trouwens op met de competitie, omdat ze met een blijvende blessure kampt. "Naast badminton doe ik aan sportklimmen. Tot mijn zestiende heb ik het allebei heel intensief gedaan en daardoor raakte mijn schouder overbelast. Dat komt nooit meer goed. Ik moet voorzichtig zijn met die schouder vanwege mijn beroep. Als je de hele dag als tandarts bezig bent, is dat toch zwaar." Het aantrekkelijke van badminton vindt Van der Knaap dat het een individualistische sport is, waarin je heel fel bezig bent. "En het is een tactisch spel, waarin je snel moet kunnen reageren. Je moet direct een oplossmg zien voor een komend probleem, in dit geval de shuttle." Dat felle, explosieve karakter van badminton komt internationaal gezien vooral tot uiting in de speelwijze van de Aziatische wereldtop. "Die hebben dat explosieve. Mijn mixed-parmer is Indonesiër. Zo ontzettend snel, dat houd je niet bij." Informatie over de Asvu-badmmtonvereniging, tel 6136347 (Roos) of 6323397 (Hans) Informatie over de uren voor vrij spelen en over de cursus voor beginners, tel 4445090 (Asvu).

'Wel een knus onderwerp'

. • -.,•<-•f.-'-r'J*:

Politionele acties in Indonesië, kinderarbeid in de Limburgse mijnen, veranderingen in het onderwijs - de meest uiteenlopende onderwerpen passeerden de revue toen Maria Konijnenbelt op een zomeravond met haar ouders zat te piekeren over een goed scriptieonderwerp. Nergens kon ze echt warm voor lopen, totdat haar moeder riep: "Dan doe je toch gewoon iets met volkstuintjes of zoiets?" Frieda Pruim

.'ip"'

.-^

#'

Bram de Hollander

Naam: Leeftijd: Studie: Afstudeerrichtirig: Scriptie-onderwerp:

Maria Konijnenbelt 27 jaar Geschiedenis Nieuwste geschiedenis Volkstuinencomplex 'De Volharding' in de Watergraafsmeer

"Ik moest eerst heel hard lachen, maar toen ik erover ging nadenken besefte ik: dat is eigenlijk écht wel leuk", vertelt de historica. "Ik vond het ook wel een knus onderwerp. Het heeft iets kneuterigs, maar dat vind ik wel lekker. Eerst wilde ik iets met Indonesië gaan doen. Mijn opa is van Java, dus ik voelde me verplicht om me daarvoor te interesseren. Ik had allemaal moeilijke onderwerpen bedacht, tot ik dacht: 'Gat, ik heb helemaal geen zin in politiek.' Iedereen schrijft z'n scriptie over Nixon of een andere beroemde politicus, maar ik hou niet zo van de geschiedenis van de grote mannen." En zo stapte ze op de fiets om een kijkje te nemen op Amstelglorie, maar later in het archief bleek dat er niets bewaard was over dit Amsterdamse volkstuinencomplex. Daarom richtte ze haar aandacht op De Volharding, een complex in Betondorp dat in 1973 is opgedoekt en waarvan wel een heel archief bewaard is gebleven. "Ik heb ook briefjes opgehangen in Betondorp met de vraag of mensen die daar ooit een tuintje hadden gehad mij wilden bellen. Daarop kreeg ik een reactie van een dochter van een mevrouw die daar vroeger een volkstuin had. Ik heb haar dagboek gekregen. Dat dateert uit 1960 en daarin schrijft ze bijvoorbeeld wat ze allemaal koopt voor de tuin en hoe ze hun volkstuin financierden. Al haar

geld ging in die tum zitten, tot op de laatste cent. Dan snap je ook dat mensen helemaal in de put raken als zo'n complex moet wijken voor een weg. Ik heb in het archief radio-opnamen gehoord waarin mensen echt zaten te huilen." Het grootste deel van haar scriptie is gebaseerd op het archief van De Volharding, maar m deel één gaat Maria in op de geschiedenis van volkstuinen in het algemeen. Daaruit blijkt dat voorlopers van die tuinen in de Middeleeuwen al zijn ontstaan. Toen kregen mensen met weinig geld een kooltune toegewezen om eten te verbouwen als vorm van armenzorg. Later moest er voor deze tuinen betaald worden, waardoor de groep die er gebruik van maakte veranderde. "De laatste tijd worden de huisjes steeds duurder, dus de gewone man kan ze niet meer betalen. Daardoor is de oorspronkelijke bedoeling van de volkstuinen een beetje voorbijgestreefd", vertelt Maria. "Een vriend van mijn vader vertelde me dat hij zich een beetje schuldig voelde toen hij in aanmerking kwam voor een volkstuin, omdat hij als oud-wethouder en oudlid van de Raad van State een goed salaris had en een huis met tuin. Maar toen hij dat zei tegen het bestuur van het volkstuinencomplex, kreeg hij te horen dat de mensen voor wie de tuinen bedoeld zijn, liever op de camping zitten." Maria ging in mei vol goede moed aan het werk. "Ik dacht: als ik heel

hard doorstoom, red ik het om eind augustus klaar te zijn, maar het ging toch langzamer dan ik dacht. Emd juli werd duidelijk dat ik het echt niet meer zou redden. Mijn moeder belde toen op en zei: 'Maria, we vinden eigenlijk dat je gewoon maar lekker op vakantie moet.' Toen ben ik twee weken naar Frankrijk gegaan." Eind oktober wil ze echt klaar zijn. Daarom werkt ze hard door, gemiddeld zeven uur per dag, vijf dagen per week. "In het begin zocht ik nog wel eens uitvluchten", herinnert ze zich. "Dan moest ik plotseling nodig de spiegel afstoffen, de plinten voor het eerst in tien jaar doen of het konijnenhok verschonen, maar toen ik eenmaal over de eerste drempel heen was, is het steeds lekker gegaan." Veel literatuur vond ze niet, maar van de gegevens die ze bemachtigde, legde ze een kaartenbak aan. De informatie uit het archief ordende ze op thema in een multomap. Een multomap? "Ja joh, zo'n computer...", zegt ze veelbetekenend. "Als je schrijft, kun je even snel een pijltje zetten en wat krabbelen. Met zo'n computer moet je eerst weer iets aanklikken of zoiets. En ik weet ook niet hoe ik achter zo'n machine moet smderen. Met zo'n scherm voor je kun je toch niet denken? Pas als ik klaar ben, tik ik mijn tekst uit. Ik gebruik de computer dus alleen als typemachine en kopieerapparaat." In de bibliotheek zul je Maria niet aantreffen. "Ik zit altijd tegen mezelf te praten, of ik zit te snuffen of te draaien. Ik heb wel eens geprobeerd om in de UB te studeren, maar die sfeer trek ik niet: je hoort mensen fluisteren en je zit de hele dag in die airconditionmg. Thuis kan ik doen waar ik zin in heb. Ik zit dan ook als een soort zwerver achter m'n bureau' in joggingpak en slobbertrui, op pantoffels en met een konijn aan m'n voeten."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen