Ad Valvas 1997-1998 - pagina 7

AD VALVAS 25 AUGUSTUS 1997

PAGINA 7

In de The Bob Color zitten geen chagrijnen' Gitarist Frank de Louw verruilde wetenschap voor muziek Tijdens de slotnacht van de Ideeweek in de Melkweg speelt The Bob Color. Gitarist van deze Amsterdamse band is Frank de Louw. Hij studeerde sociale psychologie aan de UvA en werkte tien jaar bij het Vormingscentrum VU, maar leidt nu - ook al weer tien jaar - een onregelmatig leven als popmuzikant. Dick Roodenburg Het is niet de eerste keer dat hij optreedt 'tijdens de introductie. Ooit speelde Frank de Louw met de rock-'n-roUband Woody the Sideman in het vu-Hoofdgebouw. T o e n was de muziek nog "een belangrijk zijspoor", zegt hij nu. D e Louw werkte als coördinator bij het Vormingscentrum v u en was als zodanig ook nauw bij de organisatie van de introductie betrokken. In 1976 kwam hij als trainingsadviseur bij het Vormingscentrum terecht. "Daar speelden toen allerlei conflicten", herinnert hij zich. "Er was geen leiding. N a enkele maanden werd ik coördinator en dat ben ik tot 1986 gebleven." Collega's verraste D e Louw met optredens als Frank (spreek uit Frenk) the Law. "Bevrijd de wet, dat vond ik wel lekker anarchistisch klinken." Samen met collega-gitarist Woody speelde hij op Uilenstede eens een fraaie set nummers van T h e Everly Brothers. Daarvóór had hij echter al zo'n beetje de hele popgeschiedenis doorlopen. "In de zestiger jaren begon ik in Den Haag bij een beatgroep, zoals dat toen heette. W e speelden nummers van de Kinks, de Beatles en de Stones. Daarna kwam de psychedelische muziek, met eindeloze nummers die in een hasjwalm opgingen. N a die periode kwam ik via een neef in aanraking met de rockabilly. Voor de aardigheid begonnen we die muziek na te spelen en dat ging zo goed dat we een groep begonnen. T h e Real Fifties Band was een van de eerste revival-acts in Nederland. Daar heb ik

Woody leren kennen. Toen de groep uit elkaar viel, ben ik met hem verder gegaan. Hij was ook met rock-'n-rol! bezig, een beetje meer de country-kant." Op het Vormingscentrum beviel het D e Louw steeds minder: "De interesses van de studenten veranderden. Bij een lezingenreeks over intellectuelen en fascisme toch een onderwerp dat studenten aan zou moeten spreken - zaten maar twintig mensen in de zaal. Dat gaat ten koste

Cultuur van je motivatie." Hij besloot weg te gaan en kwam in een wachtgeldregeling terecht. Ook de samenwerking met Woody liep op z'n eind. Via de drummer van de Amsterdamse band T h e Scene kwam D e Louw in contact met zanger Rob Wiedijk, die op zoek was naar een gitarist. "Omdat ik al zo lang speel, ben ik toch gespecialiseerd in het oudere gitaarwerk. Hij wilde graag dat ouderwetse geluid." Zo ontstond T h e Bob Color, de ultieme feestband van Nederland. "We zijn een van de weinige bands die van de muziek rond kunnen komen. Niet alleen de acht muzikanten, maar ook drie geluidsmensen en roadies. In één jaar hebben we eens op zestig festivals gespeeld, dat kan zo in het Guiness Book of Records." Zelf omschrijft D e Louw T h e Bob Color als pretfunk, een mengeling van stijlen. "We hebben nooit de pretentie gehad

vernieuwend te zijn. D e musici komen van verschillende kanten. Ik breng mijn achtergrond mee, anderen hebben een jazzopleiding en weer anderen spelen funk. D e muziek van T h e Bob Color heeft zich ontwikkeld en ook mijn blik is wel verruimd." T h e Bob Color staat bekend als de meest energieke band van Nederland. Is iedereen altijd even enthousiast? "We hebben geen chagrijnen in de band, dat selecteert zich wel uit. Natuurlijk heeft iemand wel eens een mindere dag, bijvoorbeeld als je thuis ruzie hebt met je vriendin. Maar dan geven de anderen wat meer. D a t heeft ook met routine te maken. Net als in het theater moet je steeds opnieuw een bepaalde sfeer creëren. Het is je werk, maar je houdt het alleen vol als je er lol in hebt." De Louw heeft geen spijt van zijn keuze voor de muziek. "Maar ook niet van die tien jaar aan de vu. D e dingen komen zoals ze komen. D e eerste jaren bij het Vormingscentrum heb ik met veel plezier gewerkt. Soms heb ik nog wat aan die ervaring, want achter de muziek van T h e Bob Color zit uiteraard een hoop organisatie. Publiciteit bijvoorbeeld, je wordt niet vanzelf een veelgevraagde groep. Maar daar houd ik me niet te veel mee bezig, ik heb op de v u geleerd dat management niet mijn grootste interesse heeft en ook met mijn sterkste punt is." Tijdens zijn optredens met T h e Bob Color geeft zijn bril D e Louw een wat Buddy Holly-achtige uitstraling. "Tja, of Woody Allen, of Hank Marvin van Shadows, zeggen ze ook wel eens." Een onderdeel van de act? "Nou, niet echt. Die bril draag ik altijd. Vroeger had ik lenzen, maar met zo'n onregelmatig levensritme werd dat wat lastig." The Bob Color speelt donderdagnacht van 0115-02 30 uur in de Melkweg en op donderdag 11 december in de nieuwe Gnffioenzaal van het Cultuurcentrum vu op Uilenstede

Frank de Louw in Bob Coloi^pose

Patrick Kort

7270 ^ydydj? T /JTÏ7J?

'Fulltime werken Is goed voor mij' In 1991 begonnen ze met hun studie en ondervroeg Ad Valvas ze voor het eerst over hun verwachtingen en toekomst-plannen. Sindsdien vertellen ze steeds aan het begin van het studiejaar hoe het hen in het voorgaande jaar is vergaan. Inmiddels zijn ze bijna allemaal afgestudeerd en laten ze voor het laatst van zich horen. Deel 1 : David Bosschaert.

I I

I

Frieda Pruim IVIet de klok mee: David Bosschaert in 1 9 9 1 , in 1 9 9 4 , in 1 9 9 6 en nu. Bram de Hollander

E e n T-shirt m e t opdruk o f schipperstrui is er voor D a v i d B o s s c h a e r t (26) niet m e e r bij. In een zwarte lange broek, e e n witte blouse e n daarop een stropdas m e t z o n n e b l o e m e n ziet hij er u i t als een echte heer, m a a r de guitige kop daarboven i s n o g hetzelfde als altijd. "Ik vind het zelf nog steeds gek dat ik werk", bekent hij boven een boterham met kroket in de kantine van het sjieke kantoor van Westland Utrecht, waar hij tijdelijk is gestationeerd. Via een open sollicitatie kon David vorig jaar een dag na zijn afstuderen in de juridische kennistechnologie al aan de slag bij Bolesian, het belangrijkste bedrijf op het gebied van kennissystemen in Nederland. Van daaruit wordt hij steeds uitgezonden naar een ander bedrijf, waarvoor hij op verzoek gecompliceerde computerprogramma's maakt. Davids leven veranderde vorig jaar in allerlei opzichten. Hij ging niet alleen voor het eerst aan het werk, maar trouwde ook en kreeg een dochtertje, waarmee hij nog steeds heel gelukkig is. Zijn vriendin had gehoopt de zorg voor Julliëtte met haar afstuderen in de psychologie te kunnen combineren, maar dat lukte niet. "We wilden wel dat Juliette een paar dagen per week naar de crèche zou gaan, maar dat is ongelooflijk duur, wel elfhonderd gulden in de maand", legt David uit. "Dat kunnen we niet betalen. Daarom zijn we n u in een soort van klassiek patroon terechtgekomen. Het zou prettiger zijn als het wat gelijker verdeeld zou zijn, maar Winnie vindt het ook wel leuk om thuis te zijn. Ze wil nog wel gaan afstuderen." Hij ziet het er niet van komen dat hij ooit een dag minder gaat werken. "Winnie wil sowieso niet de

hele week van huis zijn en voor mij is het wel goed om fulltime te werken, omdat ik dan in een strak ritme zit." Dankzij dat strakke ritme heeft David sinds hij werkt minder gezondheidsproblemen dan ooit. In zijn eerste studiejaar kreeg hij last van een onverklaarbare vermoeidheid, waardoor hij een jaar achterop raakte met zijn studie. Ook toen hielp een strakke dagindeling hem er bovenop, evenals regelmatig hardlopen, hoewel hij daar een hekel aan had. "Daar heb n u geen tijd meer voor", zegt hij triomfantelijk. "Maar spelen met je kleine dochtertje is ook een vorm van sport." Zijn weerzin tegen koken is wat verminderd, maar hij kokkerelt nog steeds weinig omdat zijn vrouw het eten meestal al op tafel heeft staan als hij thuiskomt. "Dat is echt geen smoesje hoor! Het is gewoon handiger omdat we anders zo laat eten. In het weekend maak ik soms wel het eten klaar, maar dan is het wel minder lekker." David is heel tevreden over de aansluiting van zijn studie Kunstmatige Intelligentie op het werk dat hij nu doet. "Pas als je gaat werken, realiseer je je dat dat eigenlijk best belangrijk is", zegt hij. " H e t is puur toeval dat ik een opleiding heb gekozen waarin veel banen te vinden zijn, want ik koos er alleen maar voor omdat het me leuk leek. D e universiteit zou wel wat meer nadruk mogen leggen op wat je met een opleiding kunt, want als je op de middelbare school zit, ben je daar nog helemaal niet mee bezig." Hij heeft veel plezier in z'n werk. "Vroeger zat ik voor de lol altijd achter m ' n computer problemen op te lossen die niet in de handboeken stonden, n u doe ik dat voor m ' n werk", legt hij uit. "Het leuke vergeleken met studeren is dat je tijdens je studie werkt voor een cijfer, terwijl je n u iets maakt dat mensen gaan gebruiken. D a t motiveert me veel meer, want hoge cijfers interesseren m e niet, maar ik vind het wel heel fijn als iemand blijer is omdat ik meer m ' n best heb gedaan." Het studeren mist hij niet, want wat hij nog bij wil leren, leert hij in de praktijk. Het enige uit zijn studententijd waar hij met weemoed aan terugdenkt is de "ongelooflijke hoeveelheid vrije tijd" die hij toen had. "Ik heb er toen nooit aan gedacht dat ik in zo'n strak keurslijf terecht zou komen. Ik heb het nu veel drukker dan toen.'.' "Maar minder vrije tijd gebruik je beter", relativeert hij meteen. "Als ik nu een dag vrij heb, ga ik echt iets leuks doen, bijvoorbeeld naar het strand. In mijn studietijd was het veel minder bijzonder om zoiets te doen en genoot ik er minder van." (FP)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen