Ad Valvas 1997-1998 - pagina 434

PAGINA 16

AD VALVAS 19 FEBRUARI 1998

In rokerige cafés, op sociëteiten, in zalen op de VU en kamertjes drie hoog achter in de stad komen studenten bijeen. Om feest te vieren, te bomen over een serieus thema, slap te ouwehoeren of een hobby te delen. Deze week: de Amsterdamse Psychologie Bedrijvendag op de VU.

Borrel ter afsluiting van de bedrijvendag psychologie: 'B edrijven denken niet zo gauw aan een psycholoog.'

Bram de Hollander

'Weinig gelul en heel informatief Marianne Hoek van Dijke In de foyer van het Hoofdgebouw breekt een groepje rechtenstudenten zich het hoofd over het in elkaar zet­ ten van de stand van hun faculteit voor de komende onderwijsvoorlich­ tingsdag. Tegelijkertijd verdeelt het personeel van de restauratieve dienst dienbladen met drank over de tafel­ tjes. Een paar stands met foldertjes en diskettes staan in een Weine kring en onttrekken de reclame voor middelba­ re scholieren gedeeltelijk aan het oog. Want nog even en op deze vrijdag­ middag zal de kroon op de Amster­ damse Psychologie Bedrijvendag wor­ den gezet: de borrel met informatie­ markt. Het wachten is op het einde van de workshops, waar de studenten arbeids­ en organisatiepsychologie nu nog bezig zijn met het oplossen van cases, het scoren van kandidaten of het luisteren naar een voorlichtingspraatje over human resource management. Ruim honderd belangstellenden zijn op deze bedrijvendag afgekomen. De organisatoren zijn tevreden over de opkomst. Want terwijl zulke dagen bij bijvoorbeeld Economie heel normaal zijn, is het pas de tweede keer dat de psychologen kunnen ruiken aan de snelle wereld van assessments, loop­ baantrainingen en organisatieadvies­ bureaus. En bedrijven kunnen aan de studenten ruiken, natuurlijk. "Eén van onze doelen is het bedrijfsleven laten zien dat psychologen interessant voor hen zijn", vertelt Ellen Bergh, één van de organisatoren. "Bedrijven denken toch in eerste instantie aan economie­ studenten als potentiële werknemers en niet aan een psycholoog." Intussen komen de eerste deelnemers binnendruppelen, de meesten nog al­ tijd netjes met een naambordje op hun borst. Van dichtbij blijken het zelfklevende etiketten van Randstad te zijn, waar naast hun naam ook op ver­ meld staat welke workshops ze heb­ ben gevolgd. Met een glaasje sap en soms een biertje verkennen de aanko­ mend psychologen de markt van mo­ gelijkheden. Achter de meeste stand­ jes staan nog geen mensen en dus is het voornamelijk foldertjes verzame­ len. D e demo­flop over sollicitatie­ technieken blijkt een zeer populair hebbedmgetje te zijn. Moet je trou­ wens wel Windows voor op je compu­ ter hebben, blijkt bij nadere bestude­ ring. Maar al snel vinden de meesten het welletjes en zoeken de bar op voor meer drank en nog gezellig een beetje netwerken. Anouk Terlouw, Leontien ïCramer en Milja Falentijn hebben het prima naar h u n zin. "Een leuke dag. Weinig gelul en heel informatief', vat Anouk kort en krachtig samen. Ze heeft work­ shops bij Berenschot en KPMG ge­

volgd, maar wil bij geen van beide werken. Ook Leontien vond het "leuk, al waren er minder mensen dan vorig jaar. Dat valt een beetje tegen, want het is een heel zinvolle dag." Bij Psy­ chotechniek kwam ze Milja tegen. Het was een workshop die de dames niet snel zullen vergeten. Milja: "Degene die ons iets over assessment zou komen vertellen was twintig minuten te laat. Dus dachten we dat het erbij hoorde en dat wij nu een assessmentgroep waren." Leontien: "Toen zijn we maar met een groepsproces begonnen. Tegen de tijd dat de begeleidster bin­ nenkwam hadden we al een leider ge­ kozen en was ik het zwarte schaap." Een rol die ze met overtuiging vervul­ de, prijst Milja haar vakgenoot. Milja studeerde psychologie aan de UVA en werkt inmiddels als trainer. Ze is hier omdat ze zich breed wil blijven oriënteren op haar vakgebied. De be­ drijvendag aan de v u is daar volgens haar een perfecte gelegenheid voor.

"Ik had bijvoorbeeld nooit zoveel op met assessment, maar in de praktijk valt het eigenlijk best mee. Ik zie om mij heen alleen zoveel beunhazerij op dit gebied." Daar is Leontien het hartgrondig mee eens en al snel zijn de dames verdiept in een technische discussie. Eén ding weten ze zeker: ze zullen nooit intercedent worden bij een uitzendbureau, zoals veel studen­ ten tegenwoordig, zonder ervoor te zijn opgeleid. Dat is h u n eer te na. Dat arbeids­ en organisatiepsychologie een echt vak is en dat ook moet blij­ ven, had prof.dr. P.J.D. Drenth die ochtend aan het begin van de bedrij­ vendag ook al benadrukt. Hij schetste de ontwikkeling die de studie had on­ dergaan van testpsychologie naar een breed vakgebied dat weet in te spelen op nieuwe trends als de flexibilisering van de arbeid en de opkomst van de informatietechnologie. Een beeld dat de rest van de dag door de vertegen­ woordigers uit het bedrijfsleven alleen

maar bevestigd werd. Dat er behoefte is aan contact met het bedrijfsleven, blijkt volgens de organi­ satoren ook uit het feit dat er mensen uit het hele land op de dag zijn afge­ komen. Het gerucht gaat dat er zelfs een delegatie uit Groningen is. In ieder geval zijn Willem Bunjes en Dave Lamberti, beiden in Utrecht studerend, van de partij. Ook zij vin­ den de dag "leuk". Ze zijn vooral diep onder de indruk van de dame die de workshop van Berenschot verzorgde. "Ze studeerde drie jaar geleden af aan de UVA en verdient nu negentigdui­ zend gulden per jaar", vertelt Willem bewonderend. "Ze vertelde dat ze een drukke baan heeft en een man die het huishouden voor haar doet", vult Dave aan. Mits er een goed salaris te­ genover staat zou hij het huishouden voor zo'n vrouw ook wel willen doen, bekent hij. Maar voorlopig ziet hij zichzelf toch eerder als projectadviseur werken. Willem heeft inmiddels al

met succes 'genetwerkt': hij kan waar­ schijnlijk een baantje als testassistent krijgen bij iemand die hij vandaag heeft ontmoet. Randolf Nijsse studeert economie, maar is uit interesse vandaag toch even komen kijken. "Een leuke dag", vindt hij. Hij heeft meegedaan aan een rollenspel, waarin hij zich als or­ ganisatie­adviseur moest zien te verko­ pen aan een bedrijf. "Mijn enige zwakke punt vonden ze dat ik er iets te hard tegenaan ging om die op­ dracht binnen te halen. Sterke punten waren dat ik me goed kon inleven en het gesprek een wending kon geven. Ik vond het heel leuk om te horen hoe ik op mensen overkom. Dat gebeurt je anders niet zo vaak." N o g geen uur na het begin van de borrel zijn de meeste foldertjes alweer ingepakt en de meeste studenten naar huis. Want: het was een leuke dag, niet meer en niet minder. Op naar het weekend.

FEUILLETON Dagboek van Katia (Waarin Katja wee wordt van de gezonde ziehte uiaaraan zij lijdt en waarin zij speculeert over de Ajax­aandelen en handige beurstips geeft voor de moderne ondernemer. Tevens laat zij zien hoe je tenta­ mens kunt vervalsen en zingt zij een liedje mee van Rocco Granata.)

22. "Wat vreemd dat mij gegeven is, wat niet mijn eigen leven is", schrijft de dichteres Annie Salomons ergens. Er is ­ denk ik ­ niemand die haar kent. Wat Annie zei, zeg ik haar na, vooral toen ik naar 'echoscopie' moest om mijn kleine hoopje mens te zien. Het maakte me wee ­ dat kleine fotootje van een mens in wording. In wording ­ een schitterende uitdrukking die te weinig wordt gebruikt. Wat is er niet allemaal 'in wording'. Ik ben ook nog in wording. Ik denk zelf vaak: God zelf is nog in wording. Zeker is dat Ajax nog in wording is. Dani vroeg wat ik er van vond als Ajax naar de beurs zou gaan. "Onver­ standig", zei ik. Ajax zal nog heel wat moeten investeren om internationaal mee te kunnen blijven draaien. Dat is één. Twee: Hebt u vertrouwen in Jan Wouters als jeugdtrainer? Ik ook niet. Nieuwe talenten dienen zich dan ook niet aan. Drie: D e prijzen van spelers zullen nog meer omhoog gaan dan na het Bosman­arrest, want er is tenslot­

te geld. En vier: Niet de trainer zal het beleid gaan bepalen, maar ­ uit­ eindelijk ­ de aandeelhouders. Zal een trainer nog een team kunnen bouwen? Vergeet het maar. N a drie verlieswedstrijden eisen de aandeel­ houders zijn ontslag ­ want een nieu­ we trainer zal weer een positieve im­ puls op de beurs geven. "Maar moet ik aandelen Ajax kopen? " "Dat wel", zei ik, "ik ga het in ieder geval doen." (Zullen we wedden dat bin­ nen tien jaar Joop van den Ende grootaandeelhouder van Ajax wordt? ) Ik zei tegen Dani dat ik zwanger van hem was, maar hij lachte zich rot. Hij gelooft het dus niet. Ik had wel ver­ wacht dat hij zo zou reageren. Hij zegt dat alle meisjes met wie hij naar bed gaat op een gegeven moment zeggen dat ze zwanger van hem zijn. "Ze kunnen daar beter nog een paar jaar mee wachten, want dan heb ik het grote geld binnengesleept", zei hij. Hij is slim, mijn rakker. Ik wou dat ik aandelen Dani kopen kon. Het is trouwens aan de vu hartstikke gemakkelijk om tentamen voor elkaar

te doen. Ik heb vorige week een exa­ men propositielogica gedaan voor mijn vriendin Louise. Met allemaal op de computer vervalste papieren. Ging heel makkelijk. Verder heb ik Jan weer eens bezocht die in de bibli­ otheek werkt. Hij studeerde op zijn viool My Jiddische Mamma dat hij binnenkort op de televisie mag komen spelen. Ik kreeg een brok in mijn keel. Zou ik zeggen dat hij vader

werd? Ik durfde niet. Vervolgens speelde hij voor.mij een liedje van Rocco Granata. "Wie is dat? ", vroeg ik. "Dat weet ik ook niet", zei Jan, "maar hij heeft mijn lievelingsliedje gemaakt." Het was, voorzover ik kon beoordelen, een liedje over de zee. Ik wou dat hij eens een sonnet voor mij maakte. Terwijl ik in de biobliotheek een boek aan het zoeken was, kwam ik Ivan tegen. Ivan die wil dat ik me laat aborteren ­ en dus praten we niet meer met elkaar, en zie ik hem lijden. Niets is zo mooi als een man die ten onrechte lijdt ­ en dat is in 60 pro­ cent van de gevallen het geval. Zijn lijden geeft hem poezië. Ik ben ervan ovenuigd dat een man het lijden ziet als een vorm van machogedrag. Hij lijdt om medelijden op te wekken, niet omdat hij iets erg vindt. Hij lijdt om het effect dat hij op anderen pro­ beert uit te oefenen. "Wil jij het op je geweten hebben dat mijn toekomst in duigen valt? ", vroeg hij mij. "Mannen van jouw leeftijd hebben h u n toe­ komst al gehad", zei ik, "het wordt nu tijd dat je een leuke vader wordt voor een kind. Dat je je toekomst aan de toekomst laat en dat je je eens ne­ derig gaat opstellen." "Ik wil je nooit meer zien", zei hij. "Ik ga eens praten met die bloem van je", zei ik. Katja van Groeningen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen