Ad Valvas 1997-1998 - pagina 690

AD VALVAS 11 JUNI 1998

PAGINA 20

In rokerige cafés, op sociëteiten, in zalen op de VU en kamertjes driehoog achter in de stad komen studenten bijeen. Om feest te vieren, te bomen over een serieus thema, slap te ouwehoeren of een hobby te delen. Deze week: een ontmoeting tussen verschillende culturen bij het studentenpastoraat.

Een multiculturele maaltijd in vE90, het gebouw van het studentenpastoraat: nasi goreng gebroederlijk naast de appelmoes.

Bram de Hollander

^Als ik iets heb, wil ik het delen' Marianne Hoek van Dijke

*'f

c\

Het is h u n laatste bijeenkomst voor de zomervakantie en dus gaat alles een beetje anders dan normaal. De deelnemers aan het Crossroads-project, waarin Nederlandse en buitenlandse studenten elkaar ontmoeten, hebben allemaal iets uit hun eigen cultuur meegenomen naar VE90, en dat levert verrassende ontdekkingen op. Koekhappen een oerhollands spelletje? "Op de Iraanse televisie is een kinderprogramma waann ze het ook doen. Maar dan met appels, dat is nog moeüijker." Een jaar geleden begon Juut Meijer, studentenpastor voor buitenlandse studenten, bij wijze van experiment met Crossroads. "Toen ik hier anderhalf jaar geleden kwam werken was er een gespreksgroep speciaal voor buitenlandse studenten. Het leek mij leuk om een gemengde groep op te zetten waarin Nederlandse en buitenlandse studenten elkaar zouden kunnen ontmoeten. Een kruising van wegen, wat kom je dan tegen? Ontmoeting, opvoeding, geloof en politiek, daar zijn we het afgelopen jaar mee bezig geweest." Samen met studentenpastor Geert van der Bom ontving ze maandelijks zo'n vijftien studenten. Geert heeft het druk met tafeldekken. Zoals altijd begint ook deze bijeenkomst met een maaltijd, alleen is er ditmaal niet door één van de deelnemers gekookt, maar heeft iedereen wat meegenomen. Dus staat de nasi goreng gebroederlijk naast de appelmoes en dampen de doperwtjes naast het brood en de olijvensalade. Een grote pan spaghetti en een kan water completeren deze 'wereldmaaltijd'. Vanavond zijn 'slechts' Nederland, Iran en Zuid-Afrika aan tafel vertegenwoordigd. In het afgelopen jaar waren er ook deelnemers uit onder meer Nigeria, Sudan, Somalië, Tsjetsjenië, Kalmukkie, Armenië en Irak. Juut meldt groepsgenoot Steve af. Deze Ugandese schrijver heeft net zijn eerste verhaal in het Nederlands gepubliceerd, maar kan dit helaas niet komen voorlezen vanavond. Als iedereen genoeg heeft gegeten, leest Geert een verhaal van de naar Nederland gevluchte Iraanse schrijver Kader Abdollah voor, waarin deze vertelt over zijn pogingen tot integratie. Het is net als met taal, is zijn conclusie: je begrijpt 'm op een gegeven moment wel, maar je voelt 'm nooit helemaal aan. Vooral zijn klaagzang over de onmogelijkheid van het uitspreken van de ui-klank wordt grinnikend herkend door de buitenlandse deelnemers. "Hoe heet hij ook alweer?", willen twee Iraanse meisjes

weten. "Dan is hij zeker een Koerd", concluderen ze. Net zoals m Nederland zijn ook in Iran sommige achternamen streekgebonden. D e twee Iraanse meiden, die vanwege hun achtergrond liever anoniem willen blijven, hebben het hele jaar meegedaan in de groep. "We kenden elkaar al in Iran en hier zijn we weer samen", vertellen de vriendinnen, die na een jaar Crossroads beter Nederlands zijn gaan spreken en verstaan. "Het IS leuk om op deze manier te ontdekken hoe mensen uit Nederland en uit andere landen denken over allerlei dingen." De avond over 'vrouwen en vrijheid' is hun goed bijgebleven. "Ik hoorde daar voor het eerst dat vrouwen in Irak geen sluier hoeven te dragen en bijna net zoveel vrijheid hebben als in Europa", vertelt een van hen. Geert voegt toe: "Maar ze klaagden ook over de dubbele belasting, want naast hun baan hebben ze de zorg over de km-

deren. Op diezelfde avond vertelde een jongen uit Afrika dat in zijn land vrouwen nog altijd uitgehuwelijkt worden. Dat was weer een heel ander aspect." Nederlandse deelneemster Ellen voegt nog toe: "Het was trouwens opvallend dat de mannen in de groep er het hele jaar niet toe te bewegen waren af te wassen, vooral de zuidelijke mannen niet. We hebben er wel indirecte opmerkingen over gemaakt, maar die hielpen niet." Zij en José, ook uit Nederland, waren diep onder de indruk van de avond over oorlog, die de groep rond de dodenherdenking hield. José: "Wat mij het meest is bijgebleven is hoe eenoorlog je een bepaalde rol opdringt. Je wordt opeens slachtoffer of dader. Oorlog verandert je. Dat was een leerzame ontdekking." Maar het fascinerendst waren toch de ontdekkingen over al die dagelijkse dmgen die m andere landen net even anders gaan. Geert: "Een Armeens

meisje vertelde dat ze het culturele leven uit haar vaderland zo mist. Onder het communistische regime ging ze elke week wel een keer naar het theater." Mars, een Iraanse deelnemer aan de groep, vertelt uit eigen ervaring: "In Iran is het heel normaal om een klein kind over de bol te aaien. T o e n ik dat in een Amsterdamse tram een keer gedachteloos deed, waren de ouders heel boos. 'Wat doe je met ons kind', riepen ze." Ook is hij er nog steeds niet aan gewend dat mensen in N e derland h u n eten niet met elkaar delen. In Iran is dat heel gewoon. "Ik vind het nog steeds moeilijk om niet te delen als ik iets h e b . " José raadt hem met klem aan om het daar vooral moeilijk mee te blijven hebben. "Ik ben ook opgevoed met de norm dat je deelt wanneer je iets te eten hebt. Ik vind het gewoon bot om dat niet te doen, ook in Nederland!" Dan IS het tijd voor oerhollands ver-

maak. Nadat onder leiding van Ellen en José een kleine koekhapcompetitie is gespeeld, legt de broer van José de historische achtergrond van 'De Zilvervloot' en 'In een blauwgeruite kiel' uit en zingen alle Nederlanders uit volle borst mee met de piano. Juut sluit de avond af met een verhaal over het onmogelijke verlangen om op twee plaatsen tegelijk te zijn. Ze vertelt dat Geert en zij van plan zijn het komende jaar met Crossroads door te gaan. Een goed idee, vinden de deelnemers. Ursula, een vrouw uit Zuid-Afrika: "Het heet pastoraat, maar er komen hier mensen met allerlei interesses en allerlei geloofsachtergronden. Buitenlanders moeten zich aanpassen aan Nederlanders, maar Nederlandse studenten zouden best wat nieuwsgieriger mogen zijn naar mensen uit een andere cultuur. Verhalen van mensen uit andere landen horen is een hoogtepunt in het leven."

FEUILLETON Dagboek van Katja (Waarin Katja vertelt wat de werkelijke intellectuele attitude is, waarin zij uiteenzet waarom Ronald de Boer zo volwassen reageert en waarin zij overweegt of ze nu wel of niet een hostie zal innemen.)

36. Rick Ploegje wordt minister - dat zeg ik hem steeds. Hij wacht en wacht maar aan de telefoon, maar Kok belt niet. Ik reken hem voor: "Je was geniaal op het gym, je was geniaal op de universiteit, je was geniaal als prof, je was onderhoudend als Kamerlid - dus: je hebt iets te bewijzen, en daarom word je minister! Let maar op!" "Maar ze bellen me niet." "Wacht maar af', zeg ik dan. Mannen hebben ego's waar vrouwen nauwelijks tegenop kunnen. Mannelijke ego's hebben namelijk een traditie van duizenden jaren. M a n n e n reageren als kinderen op h u n moeder; door ze als h u n moeder toe te spreken, stel je ze gerust. Ik merk dat ook als ik tegen Joost Zwagerman praat. Dat is een groot verwend kind. Hij is half gestoord, z'n broer Alex is helemaal gestoord, en z'n ouders zijn een kwart gestoord en well-to-do, dus dat praat makkelijk. Stel Joost gerust, vertel hem dat hij geweldig is, zeg

hem dat niemand iets voorstelt behalve hij - en je hebt geen kind aan hem, laat staan een volwassene. Intellectuelen zou je kunnen definiëren als volwassenen die hun hele leven bewijzen dat ze dat niet zijn; was vroeger de intellectueel, naar Frans model, iemand die voortdurend kritisch tegenover alles stond, na Richard Rorty, Derrida, Foucault en Umberto Eco weten we dat die houding van permanente kritiek - en dus intellectualisme - alleen voorkomt bij hen die de puberale fase met zijn ontgroeid. Voetballers zijn veel volwassener maar minder mtellectueel. Intellectuele voetballers zijn juist weer kinderen. N e e m iemand als Jan Mulder die ik trouwens ook wel eens zou willen verschalken. Hij zit nu bij Barend en Van Dorp en is daar uitermate kinderachtig. Is afwezig, flauw, dan weer intiem en charmant, dan weer raar, brutaal en opstandig. Een kind van elfl Zet daar eens Ronald de Boer tegenover. Altijd serieus, redelijk evenwichtig, maar soms ook superemotioneel als het om een werkelijk belangrijke wedstrijd gaat, auton-

tair, veeleisend, zelfstandig opererend, maar kan ook goed delegeren: ziehier de premissen voor een volwassen attitude. Maar luister niet naar Ronald want de ene domheid na de andere wölkt uit zijn mondje. Wat voor dienst zou er eigenlijk komen als ik (Nederduits hervormd) zou gaan trouwen met Dani (roomskatholiek)? Ik zou in ieder geval Nico ter Linden geen rede laten houden, want dat vind ik zo'n flapdrol. Leest iemand die teksten wel eens van hem? Dat kan echt niet! Geef mij

maar dominee Van Groeningen! En als priester zou ik Antoine Bodar nemen; zo'n katholiek geworden nicht die Dani vast ook erg mooi vindt. Zou ik nou een hostie nemen van Bodar terwijl hij zegt: "Het lichaam van Christus"? Ik, negentien jaar, zou daar geen enkel bezwaar tegen hebben. Meestal is Dani in mij, mag Christus ook een keertje, zou ik denken. (Gerard Reve: "Vaak was ik in H e m , nu mag Hij in mij.") Als ik de hostie zou accepteren, zou er dan ook een rel uitbreken? Ik denk het niet, want ik heet geen Marilène en Dani is geen prins. Een godsdiensttwistje van niks, kortom. Wat denken mensen die hier werkelijk van wakker liggen? Horen die ook de bombardementen in Kosovo? Luisteren die ook naar de verhalen van de gedetineerde schrijvers in Nigena? Kennen die ook de paniek van de Indonesische studenten? Of denken ze alleen maar: "Jtiliana heeft een hostie aangenomen. Schande, schande, schande!" Zo'n Simonis, wat een arme man - ik bedoel: arm van geest. Ik geloof oprecht dat het r.k-geloof mooi en veelzijdig is, maar de venijnige betrokkenheid bij de verkeerde zaken maakt dat geloof toch tot een kinderachtig spelletje voor mensen die niet van deze tijd zijn. Katja van Groeningen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen