Ad Valvas 1997-1998 - pagina 31

R 199] 'm^o VALVAS 4 SEPTEMBER 1997

PAGINA 5

Ik ben een soort manusje van alles' [ieuwe rector magnificus is een pragmatische duizendpoot faede Sminia, de nieuwe rector magnificus, nam deze /eel< bij de opening van het academiscli jaar de scepter over van Egbert Boei<er. De universiteit ligt !iem na aan het hart: "Wie aan de VU komt, komt aan lij."

lij heeft niet reikhalzend uitgezien laar zijn nieuwe baan. Prof.dr. Taede linia (51), de nieuwe rector magniIcus van de VU, neemt met "pijn in | e t hart" afscheid van zijn geliefde pneeskundefaculteit, waar hij de ifgelopen tien jaar in het faculteitsbeaur zat. De eerste vijf jaar als viceecaan, en daarna als decaan. Hoewel : periode van het decanaat gerust |openjaren te noemen zijn, vond hij et een "heerlijke tijd". Sminia: "Ik oefde niet al te veel energie te stopen in het oplossen van problemen, et smoren van conflicten of het gladrijken van verstoorde verhoudingen. ipie waren er nauwelijks." us twijfelde de bioloog wel voordat häj het rectoraat van de vu aanvaardée. Anderzijds wist hij dat het een prachtjob zou zijn. Besturen zit hem eenmaal in het bloed. Dus zei hij en nam hij bij de opening van het idemisch jaar vol goede moed de sïrepter over van prof.dr. Egbert Boeker. Boeker zette een trend door zijn l^eleid samen te vatten in vier W's (IK'aarden, Waarheid, Wijsheid en aardigheid). Sminia blijft met achter formuleert zijn wat pragmatischer aandoende visie in de letters P K S , die staan voor Profilering, Kwaliteit en Ssmenwerking. Hoewel hij zich ervan bewust is een goed geolied en gezond

f f

"Die bestaat niet alleen uit een oecumenisch-christelijke traditie. Ook de manier waarop je omgaat met de studenten en het personeel, de keuzes die je maakt binnen onderwijs en onderzoek bepalen het gezicht naar buiten. De v u heeft bijvoorbeeld een naam hoog te houden op het gebied van milieuvraagstukken, ontwikkelingssamenwerking en de veroudering van de mens. Ook dat zijn aandachtspunten waarmee je je als universiteit kunt profileren." Met het oog op die profilering noemt hij geruchten over een eventuele fitsie met de UVA "absurd". "Fusies leiden tot niets. Juist door gezonde concurrentie vanuit een duidelijk eigen visie houd je elkaar scherp." Een fiasie met wie dan ook is ondenkbaar. Sminia: "Wie aan de vu komt, komt aan mij." Samenwerking met andere universiteiten, waaronder de UVA, juicht Sminia juist toe. "Geen enkele organisatie is sterk op elk gebied. O m zwakke punten te ondervangen kun je dan een beroep doen op een collega-universiteit zodat ieder zich kan concentreren op zijn eigen kracht." Glimlachend: "Die K staat ook een beetje voor Kracht." Niet alleen het beleid van de vu, ook het uiterlijk van de universiteit is voor verbetering vatbaar, meent Sminia. "Studenten brengen er toch een deel van hun leven door. Gelukkig zullen de gebouwen van buiten opgekalefaterd gaan worden. We zijn altijd sober geweest." Het was hem een d o o m in

Christien Dijkstra, voorzitter van de vakgroep celbiologie en immunologie van de faculteit geneeskunde: "Taede is een duizendpoot. Zelden zie je dat één persoon zoveel doet in één leven - en met kwaliteit. En dan knjgt hij het toch nog voor elkaar tijd vrij te houden voor zijn gezin - of om zijn huis te schilderen. Een van de thema's van ons 'afscheidscabaret' voor hem was: 'Het is een man die ouwehoeren kan.' Want kletsen kan-ie. Daarnaast is hij wars van bureaucratie. Hij laat zich niet afleiden door regeltjes of geldgebrek. Het is een aanpakker. Als anderen zijn hoge tempo niet kunnen bijhouden, heeft hij het zelf al gedaan. Huppetee, dat doen we even."

bdrijf over te nemen, zou de vu dat iel meer naar buiten kunnen uitdrai n (de P van profilering). Anders izegd: de vu zou wat nadrukkelijker I n pr kunnen doen. Tplgens Sminia bestaat de universiteit l>g te veel uit vijftien aparte faculteifci met allemaal een eigen beleid, iaardoor komt het beleid van de vu Is geheel onvoldoende uit de verf. De iculteiten zouden meer een eenheid l o e t e n vormen (De S van Samenwerng). "Door teruglopende studentenBtallen liggen bijvoorbeeld momeni e l de bètafaculteiten onder vuur. Er 1 veel discussie, landelijk en aan de J, over de toekomst van de bèta's. Ik nd het van groot belang dat we een rede universiteit blijven en dat moeI n we dan ook duidelijk uitspreken." I e vu heeft de potentie uit te groeien | t een van de betere ("misschien wel ; beste") universiteiten van Nedernd (De K van Kwaliteit). "De kwalilit van het onderwijs is al hoog, maar Rt kan natuurlijk altijd beter." Liever Set wachten tot een visitatiecommis|e de vinger op de zere plek legt, laar de faculteiten zouden elk jaar elf hun onderwijsprogramma moeten salueren en aanpassen. "Op die banier blijf je scherp en kun je inspe| n op veranderingen." ^ e vu die Sminia voor ogen heeft, nag nog herkenbaarder worden en peft een duidelijke eigen identiteit.

Rector magnificus Sminia: 'Je kan toch iets heel leuks maken van zo'n campus met parasols en Franse zitjes.'

het oog dat met het warme weer van de afgelopen weken niet op een aangename manier buiten gezeten kon worden. "Je kan toch iets heel leuks maken van zo'n campus", mijmert Sminia, "met parasols en Franse zitjes." Een ander punt dat hij van belang acht, is het persoonlijk serveren van lekkere cappuccino en warme chocolademelk. Op de meeste koffiepunten in de verschillende gebouwen wordt het zwarte vocht anoniem door automaten in plastic bekertjes gespuwd. "Zo'n koffiedame is niet alleen veel

Rein van der Gaag, beleidsmedewerker: "Sminia is heel betrokken bij de mensen om hem heen. Toen ik destijds twijfelde over de overstap van actief onderzoeker naar beleidsmedewerker was hij heel stimulerend: 'Je krijgt nu een kans. Grijp hem!', zei hij. "

vriendelijker en gezelliger", zegt Sminia beslist, "ze betaalt zichzelf terug." Hij zal Maria van de geneeskundefaculteit dan ook erg missen. "Soms moet ik uren achter elkaar met verschillende mensen overleggen. Het is dan heel fijn dat ik niet ook nog eens voor koffie en broodjes hoef te zorgen." Hopelijk lukt het hem een nieuwe koffiejuffrouw te charteren, want als rector zal hij veel moeten vergaderen. Hij hoopt wel naast het rectoraat tijd te vinden voor het geven van onderwijs. Tijdens zijn decanaat is hij altijd les blijven geven. "Het geeft m e een kick." Nadenkend; "Eigenlijk vind ik

gewoon heel veel dingen leuk. Ik ben een soort manusje van alles." Hij zal zich ervoor hoeden het contact met de werkvloer, de studenten en de medewerkers, te verliezen. "Anders zou ik veel minder plezier beleven aan mijn nieuwe functie. Ik ben van plan binnenkort een rondje te maken langs alle studentenverenigingen. Sowieso is regelmatig discussiëren met studenten heel zinvol. Zij zijn eigenlijk de enigen die een goed overzicht hebben over een héle studie." Studenten lijken steeds jonger te worden. Vragend: "Of zou dat komen doordat ik ouder word?" Hij beseft goed dat de huidige generatie het niet makkelijk heeft. "Er ligt vanaf het begin een grote druk op de studie. Wat dat betreft was het in de tijd dat ik studeerde veel gemoedelijker. Wij werkten ook best hard, maar in ons eigen tempo, zonder die extreme tijdsdruk." Hij heeft het zijn twee dochters (22 en 25) altijd voorgehouden: ontwikkel je ook naast je studie. Hij zou het erg jammer vinden als studenten geen tijd meer zouden vinden voor extra's als een bestuursfunctie, een stage of zelfs maar het lidmaatschap van een studenten- of een sportvereniging. "Een academische vorming houdt meer in dan het volgen van colleges en het bestuderen van boeken. Vooral de grote nadruk op studiepunten - het punten tellen - is bijna een gotspe. "Het is niet alleen leuk om je naast de studie met andere zaken bezig te houden, het is ook heel leerzaam." Sminia zelf combineerde zijn studie biologie - aan de v u natuurlijk, want voor een jongen uit een gereformeerd gezin was in die tijd een andere universititeit ondenkbaar - met vele nevenactiviteiten. Tijdens zijn derde studiejaar werd hi) al student-assistent aan zijn faculteit. "Ik voelde me snel

nauw betrokken bij de bestuurlijke taken." Daarnaast was hij actief binnen zijn dispuut van de studentenvereniging SSRA. Maar het allerleukste vond hij het om jeugdleider te zijn in de korfbalvereniging. "Misschien dat ik toen al aspiraties had om groepen te leiden. Vaak ben ik met die kinderen op kamp geweest. Geweldig was dat." Mischien heeft het meegeholpen dat hij uit een groot gezin komt; hij was de derde van negen kinderen. Zijn ouders kwamen beiden uit Friesland -

Marijke de Jong, universitair hoofddocent aan de faculteit biologie: "Sminia heeft een enorme bestuurlijke ervaring opgebouwd en daarnaast het onderwijs en onderzoek niet laten versloffen. Hij heeft het altijd druk maar geeft je nooit het gevoel dat hij vanwege zijn boordevolle agenda op hete kolen zit. Hij kan gewoon heel goed plannen. Hij is iemand die graag de touwtjes in handen heeft. Natuurlijk pakt niet tedere beslissing voor iedereen even welgevallig uit, maar hij is in staat om daar relaxed onder te blijven." Sminia is een Friese naam, en niet Oost-Europees zoals vaak gedacht wordt. Vader verdiende de kost als banketbakker en moeder bestierde het huishouden. "Al jong hadden we allemaal eigen taken. Ik moest bijvoorbeeld zorgen dat alle schoenen gepoetst werden. Pfffft, elf paar, dat was wat hoor." Hij kijkt terug op een prettige jeugd in het na-oorlogse Amsterdam. Religie was belangrijk binnen het gezin. "Maar ik heb er bepaald geen Maarten 't Hartachtige trauma's aan over gehouden. Zondagochtend gingen we naar de kerk en dat vonden we eigenlijk best leuk. Ik herinner me hoe er dan negen rijtjes centen klaar lagen voor de collecte en daarnaast voor ieder wat pepermuntjes." Alle kinderen hadden baantjes om gezamenlijk het gezinsinkomen iets te verhogen. "Een gedeelte droeg je af en de rest mocht je houden. Dat was toen heel gewoon. Het gaf ook een goed gevoel om wat bij te dragen." Misschien heeft hij zich binnen dat grote gezin al de kwaliteiten eigen gemaakt die bij zijn nieuwe functie goed van pas komen: elke mening is voor Sminia van belang en iedereen kan op zijn verantwoordelijkheden worden aangesproken. Een pragmaticus noemt hij zichzelf en dat wordt door zijn naaste medewerkers onderschreven. Hij stelt haalbare doelen en zal altijd streven naar consensus. "Iedereen mag zijn mening uiten, maar ik zal een discussie nooit op de spits drijven. Dat werkt het meest constructief." "Ik voel mijn nieuwe functie wel als een grote verantwoordelijkheid", vervolgt hij. "De rector magnificus is toch een beetje het boegbeeld van de vu. Maar ik heb er geen slapeloze nachten van. Bovendien deel ik de verantwoordelijkheid met Wim N o o m e n , Jan Donner en Daan Schut. We vullen elkaar goed aan. Ik zie de toekomst vol vertrouwen tegemoet."

Jürgen Jansen, studentlid van het faculteitsbestuur geneeskunde: "Tijdens bestuursvergaderingen kun je Sminia vaak achterovergeleund zien zitten, bril losjes in de hand en aandachtig luisterend. Hij weegt alle meningen zorgvuldig en komt dan pas met een oordeel. Ook diegenen die het liever anders gezien hadden, kunnen er daardoor beter mee leven. Als docent kan hij zó enthousiast vertellen over celletjes en weefseltjes dat hij de aandacht vasthoudt. Tja, dat lukt niet iedereen."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen