Ad Valvas 1997-1998 - pagina 12

PAGINA 12

AD VALVAS 25 AUGUSTUS 1997

OP KAMERS

Ij n

eer

Voorzitster Ideecommissie Esther Turnhout:

V1/5 ik uitging, werd liet niet laaf "Echt spectaculair is mijn verhaal niet, hoor", verontschuldigt de voorzitster van de commissie die de introductie voor nieuwe eerstejaars verzorgt zich bij voorbaat. "Mijn broertje heeft veel meer te vertellen. Die heeft nog in een kelder gewoond, zonder daglicht en verwarming." Esther Turnhout, vorig jaar afgestudeerd in de milieuwetenschappen bij Biologie, was zo slim om zich al in de vijfde klas van de middelbare school in te schrijven voor een kamer. Ze deed dat zowel bij woningbouwvereniging De Doelen, die veel studentenflats m Noord en in Diemen beheert, als bij Intermezzo, de woonstichting van Uilenstede. Anderhalf jaar later, toen ze al twee maanden op en neer reisde tussen haar ouderlijk huis en de vu, had ze beet. Via De Doelen kreeg ze een klein kamertje in Amsterdam-Noord. Achteraf geen pretje, vertelt Turnhout. "Ik vond de buurt niet zo fijn. Ik heb gehoord dat het er nu nng erger is, maar toen was het ook al niet echt gezellig. Daardoor wilde ik liever niet met de nachtbus naar huis, en was ik dus altijd aangewezen op de laatste bus of tram. Ik ging in die tijd dan ook niet veel uit, of het werd m ieder geval niet laat." Ook de sfeer in huis was met ideaal. "Ik heb met de mensen daar nooit veel contact gehad. Toen ik er net woonde, liep zo'n beetje de hele eenheid leeg. Er woonden ook veel mensen die niet of niet meer studeerden. Daar heb je, zeker als eerstejaars, toch met zoveel aan te vertellen." In februan, drie maanden nadat ze haar eerste kamer had betrokken, kreeg Turnhout de kans op Uilenstede te gaan wonen. Daar woont ze nu, ruim vijf jaar later, nog steeds. "Uilenstede is leuker, veel gezelliger. Er wonen ook meer studenten. Ik ken er nu veel mensen." Hoewel ze inmiddels een baan heeft gevonden en al meer dan een jaar is afgestudeerd, denkt ze Uilenstede voorlopig nog met te verlaten. "De baan die ik nu heb is maar tijdelijk. Wie weet waar ik daarna terecht kom. Ik ga dus zolang het niet hoeft niet op zoek naar iets anders." De voorzitster van de Ideecommissie, die vorig jaar al als gewoon lid de smaak van de organisatie te pakken kreeg, heeft niet veel tips om snel aan een kamer te komen. "Ik heb, doordat ik me vroeg had

ingeschreven, zelf nooit zo heel intensief hoeven zoeken", vertelt ze. "Maar wat volgens mij de beste strategie is: op donderdag heel vroeg opstaan, dan de ViaVia kopen, en vervolgens de hele dag gaan bellen. Of beter nog: gelijk langsgaan. Als je dat een maand of twee intensief doet, heb je wel een kamer, dat kan bijna niet anders." Van haar eerste maanden op kamers herinnert ze zich nog: "Ik probeerde het voor mezelf een beetje gezellig te maken. Ik heb alles meegenomen wat ik thuis van mijzelf had staan, want ik vind het gezel-

lig als het een beetje vol is. Wat je ook moet doen is zoveel mogelijk afspraken maken met mensen om te komen eten. Je hoort vaak van die verhalen over eenzaamheid. Vooral mensen die een massale studierichting volgen, hebben nogal eens moeite om vrienden te maken." Turnhout had die problemen niet, omdat ze aan een kleine, gezellige faculteit studeerde. "In het begin ging ik nog wel veel naar huis, bijna elk weekend. Maar dat heeft maar een jaar geduurd. Nu ga ik nog maar een keer per maand." (PBJ

Prof.dr. I.A. Diepenhorst

^Ik kan nog^ aardappel ki k Toen oud-hoogleraar van de vu en oud-minister van onderwijs prof.dr. I.A. Diepenhorst (81) in 1934 aan de vu ging studeren, trok hij in bij zijn oom P.A. Diepenhorst, die op dat moment aan de vu hoogleraar was. "Het was weliswaar anders dan het ouderlijk huis, maar het scheelde niet zo veel", herinnert Diepenhorst zich zijn nieuwe woonomgeving. Esther Turnhout in haar huidige l<amer op Uilenstede: 'ik ben hier voorlopig nog niet weg.'

Bram de Hollander

Kamerbureaumedev^erker Yung Han Khoe:

Wn matras lag half onder het bureau' Op zijn eerste dag in Amsterdam bezocht Yung Han Khoe (22) de Kerwin Duinmeijerherdenking. Helemaal natgeregend keerde hij terug in zijn kamertje van 1.80 bij vier meter in Bos en Lommer, grenzend aan de tandartspraktijk van de achtemeef van zijn vader. "In de eerste week werd er al ingebroken", vertelt de nieuwe medewerker van het kamerbureau van de studentenvakbond SRVU en vijfdejaars student, na vier jaar economie overgestapt op wijsbegeerte. "Het was gewoon overdag. De tandarts hoorde iets en gmg kijken. Toen is die inbreker waarschijnlijk snel weggegaan, maar mijn paspoort en cheques waren wel weg." Even had ïChoe de beschikking over twee identieke kamertjes, maar al gauw stelde hij er een ter beschikking van een goede vriend van de middelbare school. Die vond na een paar maanden iets anders, waarna hij zijn woonruimte een maand deelde met een nichtje uit Canada. Vervolgens kwam de tandarts aanzetten met een Indonesisch stel. "De vrouw was volgens mij de hele dag thuis, maar ze hadden altijd de deur dicht. Haar man deed iets met tandheelkunde, hij was aio of zo. Ik zag ze alleen in de keuken,- maar dan kon ik nog niet met haar praten, want ze sprak heel slecht Engels." De keuken werd, evenals het toilet, overdag ook door de tandarts gebruikt; de douche was er speciaal voor de bewoners. "Er

De eeii had na het ve ria huis de tijd van haar Uve veel oudere broer en e m oom al vanaf z'n eei»te uitzicht op het Ven Üel gebruikelijke pijpenladi n i lofzang op moeders pe De eerste studente bkc studentenzaken, ki voorzitter van de ldee( hoogleraar en de kers ^er

was ook nog een woonkamer, maar die werd overdag als wachtruimte gebruikt en 's avonds afgesloten." Hoewel 1.80 bij 4 meter een beetje aan de kleine kant was, vond Khoe het fijn om meteen na zijn middelbare school m Eindhoven op kamers te gaan. "Ik had meer vnjheid en in koken had ik wel lol." Zijn ouders hadden weinig moeite om hem te laten gaan. "M'n moeder is dol op Amsterdam, dus ze vond het wel leuk dat ik daar gmg wonen. Ze komt vaak bi) me op bezoek." Voor zijn eerste kamer, 350 gulden inclusief, schafte Khoe alleen een nieuw bureau aan. "De rest had ik meegenomen van huis. M'n matras lag half onder het bureau. Verder had ik nog één stoel, een boekenkast en een klein kastje de tv erop. Meer paste er niet in. De andere kamer was gemeubileerd." Na een jaar was de economiestudent het zat en vond hij samen met een vriend een driekamerwonmg m onderhuur in de Pijp. "Maar dat bleek ook geen succes. We regelden de onderhuur met de vriendin van de bewoner, die later verslaafd bleek te zijn. We vonden een stiletto in de zijkant van de bank. Ergens anders was tweehonderd gulden verstopt. Dat was wel weer leuk. Die verslaafde jongen was samen gaan wonen met z'n vriendin, maar die zette hem na een paar maanden op straat. Toen ging hij op het zolderkamertje wonen van de woning die hij aan ons had verhuurd. Hij was kennelijk te slap om ons eruit te gooi-

Yung Han Khoe in zijn eerste kamer: 'Meer paste er niet in.'

Archief Yung Han Khoe

en of hij kon de huur niet meer betalen. Op een gegeven moment belde m'n huisgenoot me bij de SRVU, met de mededeling dat er iets ergs was gebeurd, dat hij niet over de telefoon

wilde vertellen. Bij thuiskomst bleek dat de huisbaas zich had opgehangen in het trappenhuis. Toen moesten we weer op zoek naar iets nieuws." (PP)

Hl

Zijn oom bewoonde een groot huis aan de rand van het Vondelpark. Diepenhorst kreeg een flinke slaapkamer toegewezen, groot genoeg om ook zijn broer onderdak te bieden toen die naar de vu kwam. Als Diepenhorst studeerde, maakte hij gebruik van de studeerkamer van zijn oom met uitzicht op het Vondelpark. En als die kamer bezet was, was er nog wel een ander vertrek waar Diepenhorst rustig kon werken. "Op mijn slaapkamer heb ik nooii gestudeerd." De student Diepenhorst leidde het geregelde leven van een gezin. Om acht uur ontbeet hij met zijn oom en tante en 's avonds schoof hij aan tafel waar een door zijn tante bereide maaltijd klaarstond. "Alleen als er dringende redenen waren at ik niet mee", zegt Diepenhorst. Hij heeft gedurende zijn studentenleven nooit zelf achter de pannen gestaan. Daarna overigens ook met. "Ik kan nog geen aardappel koken", bekent hij. In de weekeinden - "ik geloof niet dat er een uitzondering was pakte Diepenhorst zijn tas en verruilde het huis aan het Vondelpark voor zijn ouderlijk huis in Zeist. Geen enkel moment heeft hij gedacht 'zat ik ergens maar anders'. Integendeel, hij prees zichzelf gelukkig dat hij met in z'n eentje woonde "Ik heb nooit de ongezelligheid gehad van het op kamers wonen." Volgens Diepenhorst is zelfstandigheid voor sommige studenten goed, voor anderen niet. Als student hechtte hijzelf in ieder geval niet zoveel waarde aan zelfstan digheid. Wat uitgaan betreft, kon Diepenhorst doen en laten wat hij wilde. "Ik was volkomen vrij. Je moest alleen niet te veel herrie maken. Soms meldde ik me als ik 's nachts thuiskwam. Dan klopte ik even op de deur van mijn oom en tante. Ze vroegen dan hoe het was geweest. Ze waren altijd heel belangstellend." Zijn oom moedigde Diepenhorst juist aan om zich in het uitgaansleven en dan met name in het dispuutsleven te storten. Niet in het minst omdat zijn oom, net als verschillende andere mannelijke familieleden; bij dispuut rvMBO van het vu-Corps had gezeten, IVMBO had een eigen studentenhuis tot zijn beschikking, maar geen haar op zijn hoofd dacht eraan om daar in te trekken. "Je bent zo op elkaar aangewezen", vindt Diepenhorst. Op dit moment woont de oud-hoogleraar en oud-minister van onderwijs weer in het huis van zijn ouders in Zeist. Hij heeft op

ZIJ

ve av da zij de UI

m be tij hc pr

PI

r«

n< o|

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen