Ad Valvas 1997-1998 - pagina 59

AD VALVAS 1 1 SEPTEMBER 1 9 9 7

PAGINA 1 3

Sneller studeren met een studiekaart Het doorploeteren van stapels droge boeken is veelal een domper op het studieplezier. Vooral vlak voor tentamens ziet menigeen door de bomen het bos niet meer. Maar met de 'Dynamite Studiekaart' worden boeken een stuk toegankelijker. "Je loopt toch ook gemakkelijker en sneller door een vreemde stad met een wegenkaart in de hand."

rekening neemt, want hij heeft ook nog "andere dingen" te doen. Phillipo houdt zich voornamelijk bezig met de selectie van boeken die voor een Dynamite Studiekaart in aanmerking komen. H e t aanbod is schier eindeloos, maar vooralsnog richt Groenendijks bedrijf zich op de juridische, economische, medische en bestuurskundige sector. Daarbinnen komen de boeken voor de eerstejaarsvakken het eerste aan bod. "Zij zijn de grootste groep, en zij hebben de meeste kans te falen omdat ze het studeren onvoldoende in de vingers hebben. Zij zijn er dus het gelukkigst m e e . "

Sheila Kamerman Studeren is best leuk. Naast uitgaan, uitslapen, sporten bij de Asvu en lunchen in de kantine blijkt zelfs college lopen vaak interessant en volg je sommige werkgroepen puur voor je plezier. Alleen de stapels boeken die doorgeploegd moeten worden, zijn een behoorlijke domper op de vreugde. Voor elk tentamen staan weer tientallen, soms zelfs honderden, stoffige pagina's op het programma. En die moet je niet alleen lezen, die moet je kennen. Maar er gloort hoop voor studenten die voor een tentamen ten einde raad het boek onder h u n hoofdkussen leggen, in de illusie dat de informatie 's nachts hun hersenpan zal binnendringen en voor alle studenten die zich telkens weer verkijken op de tijd die ze nodig hebben voor het doorworstelen van boeken vol nuttige theorieën, bijzondere verhandelingen en interessante uiteenzettingen. Ir. Eric Groenendijk heeft namelijk de Dynamite Studiekaart ontwikkeld. Met deze kaart kan aanzienlijk worden bespaard op de tijd die nodig is om een boek te bestuderen: hij schat minstens 25 procent. En dat niet alleen: het wordt ook makkelijker o m de inhoud van een boek te begrijpen en te onthouden. De Dynamite Studiekaart is "uit ellende ontstaan". Begin jaren negentig combineerde Groenendijk een directeurschap van meer dan vijftig uur per week met een opleiding tot master of business administration (MBA) waar hij zo'n dertig uur per week aan kwijt was: In anderhalfjaar moest hij 1,8 meter boeken doorploegen. "Ik betaalde die opleiding zelf. O m d a t die

Eerstejaars zijn volgens ontwerper Eric Groenendijl« liet gelukkigst met de Dynamite Studiekaart, want zij hebben het studeren nog niet in de vingers.

Eigen baas

AVC/VU

maar liefst anderhalve ton kostte, was het noodzakelijk om efficiënt met mijn tijd om te springen." Hij ontwikkelde voor eigen gebruik een studiekaart waarop hij de inhoud van het boek schematisch weergaf Van links naar rechts wordt de rode draad steeds verder uitgesponnen tot in de details. Van boven naar beneden wordt de samenhang van de verschillende onderdelen zichtbaar. "Net zoals je in een stad met een wegenkaart veel makkeli)ker de weg kunt vinden, wordt met de studiekaart de inhoud en vooral de samenhang van het boek sneller duidelijk." Het had resultaat. Niet alleen wist Groenendijk zijn MBA-opleiding in anderhalf jaar af te ronden, hij deed dat met een gemiddelde van een negen. "Voor mijn doen was dat uitzonderlijk hoog." H e t n u t van de studiekaart was daarmee bewezen. T o c h kwam het concept pas vorig jaar weer uit de la, op aandringen van verschillende hoogleraren die hadden gezien

hoe hij werkte. Zij waren ervan overtuigd dat zijn vondst zeer veel mensen van pas zou kunnen komen. Studenten, zowel aan de universiteit als op een h b o , zijn een zeer voor de hand liggende en grote doelgroep voor de Dynamite Studiekaart. D e mogeUjkheden voor het vwo worden nog onderzocht. Daarnaast zouden mensen die beroepsmatig veel moeten lezen, zoals juristen, artsen en politici, met een studiekaart veel sneller kennis kunnen nemen van vakliteratuur, publicaties en artikelen. D e kaart vervangt niet het boek, benadrukt Groenendijk, maar geeft inzicht in de stof. "De volledige inhoud van een boek of artikel staat in een fractie van het aantal woorden op de kaart. Aan de hand daarvan kun je de stof repeteren en vooral de verbanden doorgronden. Eventueel kun je later nog dingen terugzoeken." In samenwerking met arbeidsbureaus worden werkloze academici geworven die Groenendijk opleidt tot bookmap-

pers. Het vervaardigen van een Dynamite Studiekaart is niet eenvoudig; er worden strenge kwaliteitseisen gesteld. Het vraagt naast een gedegen kennis van het betreffende vakgebied, het vermogen de samenhang van een boek tweedimensionaal weer te geven. De kaart is niet te vergelijken met een samenvatting waarin alleen de hoofdpunten worden vermeld. Negenennegentig procent van de informatie uit het boek staat op de kaart, in 6 a 7 procent van het aantal woorden. "Bovendien", zegt Groenendijk, "zie je op een kaart de relaties tussen verschillende onderwerpen. Dat mis je m een samenvatting." Het project, ondergebracht in zijn bedrijf Bookmap International, blijkt dan ook een gat in de markt. Verschillende grote uitgevers hebben interesse getoond, want het aanbieden van een studiekaart bij een boek geeft zo'n boek een meerwaarde. Groenendijk heeft in Jan Peter Phillipo een parmer gevonden die de marketing voor zijn

Voorlopig is Groenendijk zelf de enige die over voldoende ervaring beschikt om mensen op te leiden. Vier academici (twee juristen, een bestuurskundige en een econoom) hebben het kaartenmaken inmiddels in de vingers. Zij kunnen zo'n twintig boeken per jaar aan. Groenendijk wil zijn bestand van medewerkers spoedig verdubbelen of zelfs verdrievoudigen en is nog op zoek naar economen, bestuurskundigen en medici. De mensen die door hem zijn opgeleid gaan op franchisebasis voor h e m werken. Ze zijn eigen baas en mogen de helft van de opbrengst van het product houden. Ze kunnen zelf ook mensen opleiden en zo een eigen bedrijfje opzetten. O m nog wel aan de kwaliteitsnormen te blijven voldoen, mag die tweede generatie bookmappers zelf geen mensen opleiden. D e academici die erin gestapt zijn, tonen zich volgen Groenendijk zeer tevreden. " H e t salaris is bijzonder aantrekkelijk. Daarnaast wordt de vrijheid van het werk zeer gewaardeerd", zegt Groenendijk. "We stellen alleen hoge eisen aan de kwaliteit en er moet sprake zijn van een regelmatige productie. Anders schiet het niet op. Maar het maakt niet uit waar en wanneer ze het doen. Als het in Nederland regent en ze werken op de Maladiven, prima." Voor meer informatie kunt u contact opnemen met mevr Hilt of mevr Vijgeboom van het arbeidsbureau in Lisse, tel 0252-419018

'Ouders moeten meegroeien met mondige dociiters' Promovenda onderzocht drijfveren Turkse en Marokkaanse wegloopsters Conflicten over uithuwelijking, jongens en bewegingsvrijheid zijn er vaak de oorzaak van dat Turkse en Marokkaanse meisjes weglopen van huis. Dat blijkt uit het proefschrift 'Meiden met lef' van cultureel antropologe Lenie Brouwer, waarop zij op 9 september is gepromoveerd. Nick van Gaaien Eind jaren tachtig interviewde cultureel antropologe Lenie Brouwer 28 Marokkaanse en 17 Turkse meisjes die van huis waren weggelopen. Veel problemen tussen de meisjes en h u n ouders bleken samen te hangen met de puberteit, net als bij Nederlandse wegloopsters. Vrijwel elk meisje raakt m haar adolescentie in conflict met haar ouders. Als conflicten escaleren, kan een meisje besluiten om van huis weg te lopen. Dat Turkse en Marokkaanse meisjes weglopen, heeft vaak andere achtergronden dan bij Nederlandse wegloopsters, laat Brouwer zien in haar proefschrift Metden met lef. Specifiek voor de Turkse en Marokkaanse cultuur zijn conflicten over uithuwelijking, jongens en bewegingsvrijheid. "Een aanleidmg om weg te lopen kan zijn dat meisjes bang zijn dat ze na een vakantie in Marokko moeten achterblijven en daar moeten trouwen. Een andere reden om weg te lopen kan zijn dat de meisjes heel hard worden geslagen. Aan dat slaan zijn vaak al langdurige ruzies voorafgegaan. Een meisje zei dat ze was weggelopen vanwege achttien jaar opvoeding van haar vader. Hoewel ze veel vrijheid van hem kreeg, bleef hij haar altijd wantrouwen."

Dat wantrouwen komt vaak voort uit angst voor de Nederlandse cultuur. In de Turkse en Marokkaanse cultuur moet een meisje maagd blijven tot het huwelijk. Als een meisje geen maagd meer is, vindt de hechte gemeenschap dat een schande en de ouders worden erop aangekeken. Omdat in Nederland seksuaUteit niet zozeer met het huwelijk verbonden is, zijn ouders bang dat h u n dochter zich daardoor laat beïnvloeden en haar eer verliest. Daarom gunnen Turken of Marokkanen h u n dochters weinig bewegingsvrijheid. H e t gevolg is dat meisjes dingen stiekem gaan doen omdat ze met andere jongeren om willen gaan. Het wantrouwen van de ouders wordt door dit stiekeme gedrag alleen maar vergroot omdat ze er door het geroddel binnen die hechte Turkse en Marokkaanse gemeenschap toch achterkomen. Een meisje dat wegloopt brengt zichzelf en haar ouders in een moeilijke positie, want een meisje hoort niet alleen te wonen. Of ze is getrouwd óf ze woont bij haar ouders. Als een Turks of Marokkaans meisje wel alleen woont, is er in de ogen van de gemeenschap iets mis met haar en krijgt ze een slechte naam. Daarom zijn er ouders die h u n dochter na het weglopen verstoten. In zo'n situatie is het voor een meisje moeilijk om haar

maagdelijkheid te behouden. " D e gemeenschap ziet een weggelopen meisje toch als een hoer en daardoor vraagt ze zich af waarom ze zich eigenlijk nog netjes moet gedragen", aldus Brouwer. Het loopt niet per se slecht af met wegloopsters. "Er wordt birmen de gemeenschap gedacht dat ze terechtkomen in de prostitutie en nooit meer terugkeren. Maar de helft gaat wel weer terug naar huis. Een deel van de wegloopsters slaagt erin haar wensen te vervullen. Die meisjes willen naar school en iets van hun leven maken en dat lukt ze ook. Helaas zijn er ook meisjes die wel in een randgroep terechtkomen en in de prostitutie belanden." Daarom vindt Brouwer dat voorkomen moet worden dat meisjes hun huis de rug toekeren. Een Turks of Marokkaans meisje moet blijven communiceren met haar ouders o m h u n vertrouwen te winnen. Veel meisjes denken dat het toch geen zin heeft om met h u n vader te praten en doen het daarom ook niet. Maar als een meisje wegloopt moet er veel meer hersteld worden, omdat haar reputatie en die van haar ouders beschadigd is. H e t is veel beter o m problemen in de thuissituatie op te lossen. "Voor sommige meisjes is het heel moeilijk om die communicatie te verbeteren en dat is iets dat binnen die gemeenschap zou moeten veranderen. De Turkse en Marokkaanse gemeenschap zal moeten meegroeien met de meisjes, die steeds mondiger worden. Zij kunnen best meer bewegingsvrijheid krijgen want de meisjes beseffen heel goed dat seksualiteit verbonden is met het huwelijk. Turkse en Marokkaanse

Cultureel antropologe Lenie Brouwer: 'De helft van de wegloopsters gaat weer terug naar huis.' meisjes zouden op h u n beurt geen misbruik moeten maken van die vrijheid en blijven praten over wat hen bezighoudt." Brouwer benadrukt dat haar onderzoek niet gegeneraliseerd moet wor-

den, omdat het net zoals binnen de Nederlandse cultuur een kleine groep is die besluit weg te lopen. "Een Turks of Marokkaans meisje is niet zielig en haar vader is geen boeman."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen