Ad Valvas 1997-1998 - pagina 522

AD VALVAS 26 MAART 1998

PAGINA 16

JUi

In rokerige cafés, op sociëteiten, in zalen op de VU of kamertjes drie hoog achter in de stad komen studenten bijeen. Om feest te vieren, te bomen over een serieus thema, slap te ouwehoeren of een hobby te delen. Deze week: Helneken Roeivierkamp op de Amstei.

-«<8*g;««^*^

Jaap Maars

Heineken Roeivierkamp op de Amstei: 'De kunst is om een sexy ritme neer te zetten met veel kracht.'

'Handschoenen zijn voor mietjes' E sbeth Vernout

Bij de romantiek van het roeien denk je aan de stuurman die aanwijzingen schreeuwt naar de roeiers via een megafoon. Zijn geconcentreerde kreten klinken zo ver als de wind ze kan dragen. Hoe achterhaald dit beeld is, bleek zondagmiddag tijdens de Heineken Roeivierkamp op de Amstei. Net zoals de schaatser van tegenwoordig is uitgerust met aërodynamische strips, is de moderne stuurman voorzien van een microfoontje voor zijn mond. Zijn aanwijzingen bereiken via de coxbox een versterkertje - op beschaafde wijze de roeiers door drie luidsprekertjes in de boot. Weg verwaaid geluid, weg onverstaanbare aanwijzingen, weg romantiek? Voor de acht heren van roeivereniging Okeanos die in de tweede divisie starten voor de landelijke Roeivierkamp is roeien vooral hard werken. Ze trainen dageUjks een paar uur en combineren de topsport met studie of fulltime baan. Met schijnbare nonchalance tonen een aantal roeiers hun handpalmen, die onder de blaren zitten. "Handschoenen zijn voor mietjes", is hun stoere commentaar. Het moge duidelijk zijn: in deze 'gelegenheidsacht' zijn de hotshots van roeivereniging Okeanos verzameld. Eén van hen, Geert-Jan Derksen, maakt deel uit van de roei-acht van de Nederlandse roeibond. Twee andere talenten, Arjen VoUebregt en Erik Landman, zitten in het tweede team van dezelfde bond. Roeien op wedstrijdniveau is te gek, maar je moet er een hoop voor laten, vinden de sporters. Volgens Erik, student bewegingswetenschappen, is de combinatie studie-topsport alleen te doen door een strak leefritme. Dus geen gehang voor de televisie, geen nutteloze gesprekken met de buurman over de heg en vooral niet te veel avonden doorzakken met vrienden. Teamgenoot Koen van der Kooy noemt het een "sociale aderlating", maar volgens Erik kun je de gezelligheid ook bij de roeivereniging zoeken. "Als je een wedstrijd wint ga je met je ploeggenoten uit je dak. Dat geeft veel meer voldoening dan gewoon op zaterdagavond gaan stappen." En daar komt de romantiek van het roeien toch om de hoek kijken. Want wie is de man met prestige die na een overwinning met een biertje in de sociëteit staat? Juist, de serieuze wedstrijdroeier. Adriaan Koster: "Het is een soort droom die je wordt voorgespiegeld, roeien op topniveau. Mensen creëren er een soort heldendom omheen. Het is daarom moeilijk om het roeien op te geven, dan ben je niet meer die fanatieke wedstrijdroeier. Dat is toch stoer om te zeggen."

Stoppen met roeien is voor de acht reuzen geen optie, ook omdat het vele trainen een fysieke verslaving is. Maarten-Friso Ruinemans: "Als je een dag niet traint, voel je je gek. Je hebt ineens zeeën van tijd en je weet niet wat je er mee moet. Je flipt van de energie en kunt niet slapen van onrust. Je mist een bepaalde stof die vrijkomt in je lichaam bij het trainen, endorfine. Ik ga dan toch liever weer hardlopen." De 'bijeengeraapte heren-acht' van Okeanos heeft nog niet eerder in deze samenstelling een wedstrijd geroeid. Pas anderhalve week voor de Heineken Roeivierkamp, waar roei-achten uit het hele land samenkomen, zijn ze samen in de boot gestapt. Misschien komt het wel daardoor dat dit weekend tot nu toe niet bracht wat de roeiers hoopten: een eerste plaats in het klassement. Van de drie afstanden die ze hebben geroeid is alleen de 2500 meter goed verlopen: ze werden tweede met een tijd van 7:38. De Okeanos-heren lagen twaalf seconden achter op concurrent Nereus.

De boot van Nereus gaat winnen, dat staat al vast. Maar, zo zeggen de Okeanos-roeiers, "zij hebben de wedstrijd dan ook heel serieus genomen". Het Okeanos-team ziet de Roeivierkamp toch meer als een gezellige opening van het seizoen. Ook de wedstrijd van volgend weekend. Head of the River, zien ze meer als een leuk evenement dan als topwedstrijd. Pas bij de tweekilometerwedstrijden op de Bosbaan gaan de heren echt los. De matige prestaties tijdens de Heineken Roeivierkamp komen volgens de roeiers ook omdat ze het juiste ritme nog niet hebben gevonden. Adriaan Koster: "Ritmiek is het allerbelangrijkste bij het roeien. Het is de kunst om wel een sexy ritme neer te zetten met zijn allen, een swingbeat zeg maar, maar er tegelijkertijd ook veel kracht bij te gebruiken." De laatste afstand op deze druilerige zondagmiddag is de vijf kilometer. Daarmee begint niet alleen een zware tocht tegen de wind in voor de roeiers, ook de toeschouwers worden op de proef gesteld. Het roeien kent na-

melijk als geen andere sport de rijdende supporter, die langs de kant meefietst met de boten op het water. Het meefietsen is een sport op zich. Enthousiaste clubgenoten, maar ook ouders en zelfs de opa en oma van roeier Koen van der Kooy zetten hun fietsen in de hoogste versnelling om iets van de zwoegende roeiers mee te kunnen pikken. Hun uitrusting: een snelle fiets, een waterdicht windjack (liefst van het merk North Face) en een degelijke rugzak. Vaste inhoud van de rugzak: een regenbroek, een energiereep en handschoenen. Na het startsein, even voorbij café Het Kalfje aan de Amstei, zoeven de roeiboten voorbij, om de vijftien seconden. Het deskundig commentaar van de tientallen supporters langs de kant is van een vrolijk soort cynisme. "Die hebben brood mee voor onderweg", constateert coach van de Okeanosheren Ernst Gelderman droogjes bij een traag op gang komende boot. Gejoel klinkt op als de heren-acht van Okeanos voorbij komt. De fietsen komen in beweging en een sliert mo-

biele fans racet in hoog tempo mee met de roeiers, op naar de finish bij de Amstelbrug. "En?", vraagt coach Gelderman als de acht heren na de wedstrijd zijn teruggekeerd bij hun uitvalsbasis, roeivereniging Willem III. "Wisselvallig", is het antwoord van de nog nadampende sporters. "Jullie zijn op een gedeelde derde en vierde plaats geëindigd, samen met een ploeg uit Duitsland", concludeert de coach. Na een korte evaluatie slaat de meligheid toe onder de acht heren. "We gaan straks lekker douchen", zegt Maarten-Friso veelbetekenend, terwijl hij een ploeggenoot omhelst. "Als ik homo was zou ik op Koen vallen", grapt hij verder. Maar Erik kan er niet om lachen. Volgens hem heeft zijn team niet het onderste uit de kan gehaald. Hij fronst zijn wenkbrauwen. "We hadden de boot van SköU voor ons kunnen inhalen. Maar dan hadden we nét iets meer moeten geven."

FEUILLETON Dagboek van Katia (Waarin Katja staat voor een belangrijke beslissing. Waarin dilemma's haar teisteren. Enkele college-vriendinnen geeft zij raad, en zij legt tevens uit hoe je veel geld kunt besparen op plastische chirurgie. Heeft zij gelijk of ongelijk?)

27. Ik denk steeds vaker aan abortus, hoewel ik daar eigenlijk al te laat mee ben. Nog steeds heb ik aan niemand verteld dat ik zwanger ben, maar morgen ga iê naar de dokter om de mogelijkheden te bespreken. Ik moet nu terugkomen op een aantal theorieën die ik had: - en dat is tamelijk moeilijk. Ik heb altijd gedacht dat een vrouw alleen een kind kreeg. Dat is niet waar; de omgeving is ook zwanger en wil dat kind ook krijgen. De omgeving wil zich opstellen als de vader die er niet is, als de moeder die ik niet ben, als de ouders die ik niet wil. De omgeving vindt het heerlijk als jij lijdt en zij dan eventjes hulp kunnen bieden - met woorden. Want meer steun krijg je niet. En daarbij, ik kan niet tegen dilemma's. Wel een kind of geen kind. Het wel aan mijn ouders vertellen, of niet. Het wel aan de echte vader vertellen of niet - ik weet het niet. Eigenlijk zijn dilemma's de enige

keren in je leven dat je hoeft na te denken - anders hoef je nimmer na te denken. Neem de heer Van Dijke van de RPF. Hij vindt homo's vies en net misdadigers want dat staat in de bijbel. Als er nou in de bijbel had gestaan dat joden niet deugen, was hij dan tegen joden geweest? Wat staat er in de bijbel eigenlijk over joden? Laat ik het maar snel over iets anders hebben: plastische chirurgie. Op college zitten twee meisjes die beiden iets aan hun borsten willen laten doen: de een wil ze verkleinen, de ander wil ze vergroten. Ik luisterde naar hun argumenten en beiden hadden één noemer: schaamte. Ik probeerde ze eerst de betrekkelijkheid van de woorden klein en groot te laten zien, maar dat deed ze niets. Ook voor mijn schets van de gevaren die plastische chirurgie met zich meebrengt, waren ze ongevoelig. Vervolgens had ik een theorie over de schaamte: schaamte vereist kennis van schaamte. Je moet weten wanneer en hoe je je dient te schamen. Iemand kijkt naar je^borsten - en je

schaamt je, want niet zij (tenzij je helderziend bent) maar jij denkt dat ze iets zien wat jij niet wil. Als je naar de lijn van die redenering kijkt, merk je hoe absurd die schaamte is. Maar daar waren ze ook ongevoelig voor. Toen kwam ik met mijn hoe-kijkenmannentheorie op de proppen. "Luister, jullie willen naar de plastisch chirurg om je niet meer te hoeven schamen. Maar hoe kijken man-

nen? Mannen werpen slechts een korte blik op je. Dus nu ga je duizenden en duizenden guldens uitgeven voor een blik van één seconde. En mannen beoordelen je niet op je borsten, maar op de mogelijkheid die ze inschatten om met je naar bed te kunnen. Plastische chirurgie is dus onzin!" "Ik laat niets aan m'n borsten doen", zei degene met de Grote. "Ik twijfel nog", zei zij met de Kleine. Mijn hand ging over mijn buik; ik word dikker. Wanneer is leven leven? Leeft het in mij? En is mijn oom Ysbrand die kunstmatig in leven wordt gehouden eigenlijk niet dood? Ik kan wel zeggen dat ik tegen abortus ben, maar is abortus niet hetzelfde geworden als een tunnel onder de grond om het milieu te beschermen? Morgen ga ik naar de dokter om over abortus te spreken; mijn tante Eva gaat naar de dokter om het over euthanasie te hebben; er zijn er die ons moordenaars vinden. O, wat heb ik nou veel liefde nodig. Liefde is zoiets als schaamte: iemand kijkt naar je en je denkt terwijl je het niet weet (tenzij je helderziend bent) dat hij jou nodig heeft en jij hem. Ik wil een man, een vader, een god. Katja van Groeningen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen