Ad Valvas 1997-1998 - pagina 549

AD VALVAS 9 APRIL 1998

PERSONEELSKATERN

PAGINA 1 1

'Werk is hier niet alleen werk' Thermometer om tevredenheid personeel te meten deze maand verstuurd Deze maand mag het VU-personeel zich openhartig uitspreken over werk, collega's en de VU als universiteit. Alle medewerkers krijgen een honderd vragen tellende enquête in de bus. Initiatiefnemer prof.dr. Wim Noomen: "Diep in mijn hart hoop ik dat iedereen graag de lijst invult." ssPeter Boerman

Altijd al eens willen mopperen over je collega's, maar het nog nooit aangedurfd? Of begint het werk bijna zijn tol te eisen? De kans er (anoniem) iets van te laten weten aan de bestuurders, nadert met rasse schreden. Het heeft even geduurd, maar als het goed is valt deze maand bij alle medewerkers van de vu een enquête in de (interne) brievenbus, waarin zij kunnen aangeven of ze al dan niet tevreden zijn over het werk op de universiteit. Iedereen heeft nu eindelijk de kans zijn of haar mening te spuien over de vu, over de collega's, over het werk, de communicatie, de baas en over de drukte. "Het onderzoek is ingegeven door nieuwsgierigheid", legt prof.dr. Wim Noomen, voorzitter van het college van bestuur van de vu en opdrachtgever van de enquête, uit. "Als college voer je met veel verschillende mensen bestuurlijke gesprekken. Daar vang je natuurlijk wel het een en ander op. Maar wat er op de werkvloer écht aan de hand is, daar heb je als college geen weet van. Vinden de mensen het hier leuk? Hebben ze het getroffen met hun collega's? Kunnen ze goed overweg met hun leidinggevende? En hebben ze zoiets als een vu-gevoel? Dat soort vragen zijn heel interessant." Noomen spreekt het liefst van een 'thermometer' om op te nemen hoe mensen hun werk op de vu beleven. "Het gaat niet om een personeelsenquête zoals die in Tilburg is gehouden, waar de effecten van het personeelsbeleid werden gemeten. We willen gewoon een vinger aan de pols houden om te weten hoe mensen zich op de vu voelen. Als universiteit treden we nogal parmantig naar buiten met de leus: 'Deze tijd vraagt om een Vrije Universiteit'. Maar we hebben nog nooit gevraagd of de individuele medewerker zich ook met die slogan kan verenigen. Dat zou uit dit onderzoek naar voren kunnen komen." Als campusuniversiteit, waar alle medewerkers op één plek zitten, heeft de vu in potentie minder last van een

Illustratie: Berend Vonk

'eilandjescultuur' dan universiteiten die over een hele stad verspreid zitten. Of het ook daadwerkelijk zo is dat medewerkers zich verbonden voelen bij de universiteit als geheel moet nog blijken. "Het college vindt een 'wijgevoel' heel belangrijk", vertelt Noomen. Hij legt uit waarom. "Als je als onderzoeker bijvoorbeeld een aanvraag niet gehonoreerd ziet, zou het leed verzacht kunnen worden als je merkt dat aan een ander project van de vu wel geld wordt toegekend, dus * dat je het als instelling toch goed doet. Hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor de instroom van studenten: als je ziet dat je het als vu relatief beter doet dan andere universiteiten, dan kan dat van invloed zijn op het plezier in jouw werk, ook al heb je misschien zelf met minder studenten te maken." De enquête, bestaande uit bijna honderd (voornamelijk) meerkeuzevragen, is ruim een jaar lang voorbereid door een achtkoppige projectgroep. De formulieren worden (waarschijnlijk) vanaf 20 april verspreid onder alle medewerkers van de vu. "We wilden

geen steekproef nemen omdat we denken dat de verschillen in de populatie te groot zijn", legt Noomen uit. "Bovendien verhoogt dit de kans op respons." De enquêtes moeten eind mei terug zijn bij het Economisch en Sociaal Instituut van de vu, dat de formulieren zal verwerken en, als alles meezit, na de zomer de resultaten aanbiedt aan het college. Het is niet direct de bedoeling om op basis van de resultaten nieuw beleid te gaan maken, benadrukt Noomen. "Als uit het onderzoek bijvoorbeeld blijkt dat de omgang met collega's niet al te best is, zullen we dat niet gelijk proberen te repareren. Dat moeten we dan eerst verder uitpluizen. Het gaat ons er in eerste instantie om een overzicht te hebben van de stand van zaken. Als we over een tijdje de enquête nog eens herhalen, kunnen we kijken of daarin wat is veranderd. Wij zijn er heel nadrukkelijk op uit om, voor zover dat in ons vermogen ligt, iedereen een fijne werkomgeving te bieden. Het besturen van een organisatie is meer dan alleen goed perso-

neelsbeleid. Het zit ook in kleine andere dingen. Ik merk het bijvoorbeeld in gesprekken met nieuwe hoogleraren. Dan wordt vaak gezegd: 'De vu is toch anders dan andere instellingen'. Er zit toch iets in de wijze van omgaan met elkaar, iets van omzien naar elkaar, met elkaar bezig zijn. Werk is hier niet alleen werk, tenminste, als het goed is." De ondernemingsraad merkte vorige week over de enquête op dat de vragenlijst niet uitoodigt tot invullen, omdat te gemakkelijk traceerbaar zou zijn wie de respondent is. Een naam hoeft niet te worden ingevuld, maar er wordt wel gevraagd naar het aantal jaar dat iemand werkt bij de vu, de schaal en de faculteit of dienst. Daaruit kan in bijna alle gevallen eenvoudig opgemaakt worden om wie het gaat, en dat zou mensen wel eens minder openhartig kunnen maken, vreesde de OR. Maar Noomen wil de ' anonimiteit van het onderzoek juist vooropstellen. Daarom is de vraag naar de postcode van de respondent geschrapt. "Het is natuurlijk relevant

om naar de faculteit of dienst te vragen, zodat we per faculteit de verschillen kunnen zien. Het is bijvoorbeeld interessant om te weten of het personeel van de ene faculteit meer binding met de universiteit heeft dan de andere. Maar we zullen niet op het individuele niveau gaan kijken." Hoe hoog de respons zal zijn, durft de collegevoorzitter niet in te schatten. "Diep in mijn hart hoop ik natuurlijk dat iedereen het leuk vindt zo'n lijst in te vullen. Ik denk ook dat je als organisatie moet zeggen: er is iets mis als we de 20 procent niet halen. Dat zou voor mij in elk geval wel als indicator gelden voor weinig binding met de universiteit. In het algemeen geldt 35 procent in dit soort onderzoeken als fraai resultaat. Maar ik hoop toch wel iets hoger uit te komen." Even is nog overwogen een presentje uit te delen aan iedereen die de enquête zou terugsturen, verklapt Noomen. "Maar daar zijn we toch maar vanaf gestapt. We denken dat de vu-gemeenschap daar niet gevoelig voor is."

Ik pas me vrij gemakkelijk aan' steeds vaker stappen mensen binnen de VU over van de ene afdeling naar de andere. Ad Valvas brengt hen in beeld. Deze maand: Monique Hoelen, die de biologiefaculteit verruilde voor de dienst Personeelszaken.

Hoelen niet alleen alle wijzigingen door in het personeelsbestand, maar houdt ze ook gesprekken met alle nieuwe medewerkers. "Het werk is heel anders dan wat ik bij Biologie deed. Daar had ik vooral te maken met studenten, hier met de andere

Peter Boerman

"Een echt bewuste keuze voor de vu heb ik nooit gemaakt", vertelt Monique Hoelen (38). "Ik kwam in jimi 1990 als uitzendkracht binnen op het studiesecretariaat van de biologiefaculteit. Dat was dus min of meer toevallig. Toen ik een vast contract kon krijgen, heb ik geen moment getwijfeld." Een echte jobhopper vindt Hoelen zichzelf niet. Het duurde een jaar of vijf voordat ze bij Biologie het gevoel kreeg iets anders te willen. "Ik wilde wel doorgroeien, maar wist niet precies wat ik echt wilde gaan doen." Ze volgde daarop een cursus managementassistentie bij opleidingsinstituut isw. Een tijd lang zonder resultaat. "Doorgroei bleek binnen Biologie niet echt mogelijk. En wat er was, had niet echt mijn voorkeur." Na een jaar, waarin ze haar plannen om iets anders te willen eigenlijk alweer had laten varen, viel Hoelens oog op een advertentie in Ad Valvas, waarin de dienst personeelszaken «faÄe-medewerkers vroeg. "Ik had toen niet gelijk zoiets van: 'ja, dat is het', maar ik was wel meteen geïnte-

J(M)hlk(£)pjp(êm^ Monique Hoelen: 'Het is wel grappig om in het personeelswerk beland te zijn.'

Peter Wolters AVC/VU

resseerd", blikt Hoelen terug. "Tijdens de sollicitatieprocedure ben ik steeds enthousiaster geraakt." Hoelen vertelt nooit 'naar buiten' gekeken te hebben voor een andere baan. "Ik ben een alleenstaande met kinderen. Ik kies daarom voor de zekerheid van de vaste baan op de vu. En ik moet zeggen: daar heb ik tot nu

toe geen spijt van gehad. Ik vind de vu een prettige werkgever. Veel zaken zijn hier heel goed geregeld, zoals bijvoorbeeld het ouderschapsverlof, het NS-contract, kinderopvang. Daar heb ik ook veelvuldig gebruik van gemaakt. Aan de andere kant merk ik nu ik bij Personeelszaken werk dat er heel veel vastligt. Niet alles kan zo

makkelijk als je soms denkt." Hoelen houdt even in, alsof ze iets gaat zeggen wat eigenlijk niet mag. "Het salaris is ook niet geweldig", zegt ze dan. Om daar direct aan toe te voegen: "Maar daar staat wel weer een aantal zekerheden tegenover." Als ï'nraAe-medewerkster van drie faculteiten en drie instituten voert

kant, het personeel. Het is wel grappig om in het personeelswerk beland te zijn, dat is voor mij toch iets heel nieuws. Ik heb hbo-lerarenopleiding gedaan, maar al tijdens mijn stage kwam ik erachter dat dat niets voor mij was. Dat bleek ook te kloppen toen ik aan een invalbaan begon. Maar dat ik bij een dienst als Personeelszaken terecht zou komen, had ik toen niet verwacht." Hoelen heeft weinig moeite gehad om zich aan te passen, vertelt ze. "Ik heb wel het idee dat ik nu met meer mensen te maken heb dan bij de toch veel kleinere administratie bij Biologie. Er zijn wat meer controleschijven, en je bent daardoor wat minder vrij in wat je doet. Maar ik heb zeker geen moeite gehad met de overstap. Dat hgt ook aan mezelf, denk ik. Ik pas me vrij gemakkelijk aan. Bovendien had ik er ook veel zin in, dus was ik erg enthousiast. En dat ben ik nog steeds."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen