Ad Valvas 1997-1998 - pagina 472

AD VALVAS 1 2 MAART 1998

PAGINA 6

'Ze wilden me boeken maar ik had geen materiaal' gedaan, dan wist iedereen dat 70 procent overdreven was. Die verhalen heb ik een beetje veranderd zodat ze duidelijker werden voor mensen die mij niet kennen. Ik maak graag grappen over jongeren, drugsgebruik en hoe mensen zich voordoen. Ik heb vi)f jaar op de markt gestaan en de mensen die je dan ziet, zijn de typetjes die je speelt. Goede humor vind ik humor die je meteen begrijpt maar waar je zelf niet op kunt komen." Zijn stijl karakteriseert Oosterhuis als absurdistisch en visueel. "Er zijn veel nieuwe stand-up comedians die in de zogenaamde Martijn-Oosterhuisstijl werken. Dat vind ik wel een eer, zolang ze me maar niet letterlijk gaan nadoen."

Hij won de persoonlijkheidsprijs op het laatste Camarettenfestival, nam deel aan het grootste Europese cabaretfestival in Edinburgh en stond in de meest prestigieuze Europese comedy club in Londen. Toch voelt Martijn Oosterhuis zich niet te goed om donderdag 1 2 maart gratis op te treden in Café Uilenstede, samen met drie collega's, "in de schouwburg vinden ze je geweldig, maar in de kroeg zeggen ze: wie is die man."

Cultuur

Frieda Pruim Stand-up comedy is in. De Nederlandse cabaretfestivals zijn de laatste paar jaar steeds door stand-up comedians gewonnen en hun optredens trekken volle zalen. Martijn Oosterhuis, met zijn 25 jaar een van de jongste sterren aan het firmament, heeft daar wel een verklaring voor. "Mensen van na 1970 zijn van de zapgeneratie. Ze zijn niet meer gewend om twee uur lang naar hetzelfde te kijken. Daar speelt comedy met haar snelle tempo haarfijn op in." Dat is ook de reden waarom Oosterhuis comedy verkiest boven cabaret. "Cabaretiers belichten een onderwerp van alle kanten. Stand-up comedians zijn meer to the point, daar hou ik wel van. De grapdichtheid is veel hoger. Het nadeel daarvan is dat het veel moeilijker is om een avondvullende voorstelling te maken. De hoeveelheid grappen die cabaretiers in anderhalf a twee uur maken, maak ik in een halfuur." Daarom treden comedians vaak samen op, aan elkaar gepraat door een presentator. De Comedy Train is zo'n groep, net als de Comedy Explosion waar Oosterhuis deel van uitmaakt en die donderdag 12 maart

Martijn Oosterhuis: 'Wat losse woorden waar ik omlieen fantaseer.' optreedt in Café Uilenstede. Behalve Oosterhuis zijn daar Bob MacLaren, Juanita Coble en Javier Guzman te zien. Maar Oosterhuis treedt niet alleen met de Comedy Explosion op. Samen met de veelbelovende MacLaren verzorgde hij onlangs nog een week een avondvullende voorstelling in Bellevue, hij is de huiscomedian van de Amsterdamse Comedy Club, treedt regelmatig op in het voorprogramma van bekende Engelse comedians in Nederland en heeft via die weg ook een plaatsje veroverd in het Engelse comedy-circuit. Daar heeft hij inmiddels al zo'n vijftig keer opgetreden, onder meer in de Comedy Stue, de meest prestigieuze comedyclub van

Europa in Londen. Bovendien heeft hij een eigen band. Drie jaar geleden werd Oosterhuis 'ontdekt'. Hij deed toen geschiedenis op de lerarenopleiding en bezocht een open podium in de Engelenbak, waar zijn broer optrad. "Na hem kwam er een comedian die tegen mij begon te praten. Ik praatte terug en kreeg veel meer respons dan hij. Toen nodigde hij me uit om zelf op het podium te komen staan. Drie dagen later stond ik met de Comedy Explosion in Bellevue. Ze hadden een invaller nodig en iemand uit de zaal had mij getipt. Na de voorstelling in Bellevue wilde iemand mij boeken. Ik moest nee zeggen want ik had behalve die tien

minuten helemaal geen materiaal. Daar ben ik toen snel mee aan de slag gegaan." Inmiddels staat hij in het winterseizoen vier tot vijf keer per week op de planken. Vorig jaar won hij de persoonlijkheidsprijs op het Camarettenfestival en trad hij als enige Nederlandse stand-up comedian op tijdens het grootste cabaretfestival van Europa in het Schotse Edinburgh. Met z'n studie is hij gestopt. "Het is nu eenmaal leuker om in de schouwburg voor zeshonderd luisterende mensen te staan dan voor dertig ongeïnteresseerde kinderen." Zijn grappen zijn uit het leven gegre-, pen. "Als mijn vrienden vroeger aan me vroegen: wat heb je dit weekend

DE SOLLICITA

Veel houvast heeft hij niet nodig. Enkele steekwoorden in een klein schnjfblokje volstaan. "Het zijn wat losse woorden waar ik omheen fantaseer. De basis is elke avond hetzelfde, maar die vul ik elke dag een beetje anders in. Als een grap goed valt, hou ik 'm erin, anders is-ie de volgende dag weer verdwenen, soms tot teleurstelling van m'n fans." Oosterhuis vindt het leuk om, zolang het nog kan, én in theaters, én in comedy clubs, én in cafés op te treden. Ondanks het feit dat hij in de kroeg zijn publiek meer moet veroveren. "Hoe beter de ambiance is, hoe meer respect je krijgt van je publiek. In de schouwburg vinden ze je geweldig, maar als je op een krat staat in een hoek van een café, denken ze: wie is die man. Straks gaan de theaters van me eisen dat ik exclusief voor hen optreed, want als mensen je voor niks kiuinen zien, zijn ze nooit meer bereid om ervoor te betalen. Het is ook best een bijzondere aanbieding: je krijgt gratis op een vrij hoog niveau comedy te zien. In een schouwburg betaal )e daar 25 gulden voor." Comedy Explosion in Café Uilenstede, donderdag 12 maart, 23 00 uur, toegang gratis.

TIE

'Jonge mensen kunnen wel degelijk leiding geven' Als stagiaire op kistjes kwam Tiziana Nespoli binnen bij het Zoölogisch Museum van de UvA, dat is ondergebracht bij Artls. Nu runt ze de afdeling tentoonstellingen van het museum en geeft ze leiding aan negen medewerkers. E sbeth Vernout

Bram de Hollander

Naam: Leeftijd: Studie:

Tiziana Nespoli 25 jaar Biologie

Functie:

Hoofd afdeling tentoonstellingen Zoölogisch Museum (UvA) 4

Afgestudeerd: Aantal soiticitaties:

Augustus 1996

"Ik liep stage in het Zoölogisch Museum bij Artis toen het hoofd van de afdeling tentoonstellingen plotseling overleed. Na een herseninfarct was hij binnen een dag dood. Hij was mijn stagebegeleider en samen praatten we veel over tentoonstellingen maken en de geschiedenis van natuurmusea. Door hem is mijn liefde voor het maken van exposities ontstaan. Hij leefde zo voor zijn werk dat ik dacht: ik moet het afmaken. Ik stelde daarom voor om de tentoonstelling over de zee waar hij mee bezig was, over te nemen. In nauw overleg met collega's is het gelukt de tentoonstelling op te zetten. Ik was apetrots. Na het afronden van de stage en mijn studie biologie ben ik acht maanden werkloos geweest. Ik wilde een eigen bureau opzetten voor het maken van teksten bij tentoonstellingen en voor wetenschapsjoumalistiek. In mijn achterhoofd had ik wel het idee dat er een keer een vacature zou komen bij het Zoölogisch Museum. Net op het moment dat ik een mailing wilde versturen naar alle musea over mijn bedrijf, stond de personeelsadvertentie in de Volkskrant. Ik heb een sollicitatiebrief geschreven. Dat was best raar want ik kende iedereen goed. Maar ik hou niet zo van vriendjespolitiek. Mijn voordeel

was dat ik de situatie in het museum kende. Ik wist wat ze wilden en wat hun ideeën waren over tentoonstellingen maken. In de brief heb ik geschreven wat voor exposities ik zou willen maken en wat mijn visie is op het museum. Ik wilde duidelijk maken: als jullie me aannemen is het om mijn goede ideeën en niet omdat jullie me al kennen. In totaal hadden 140 mensen op de vacature gereageerd, onder wie een groot aantal veertigers met veel relevante ervaring. Het duurde heel lang voordat ik voor het eerste gesprek werd uitgenodigd, met zo'n vijftien andere kandidaten. Ik heb een paar maanden in spanning gezeten. Het gekke was dat ze me kenden in een beetje alternatieve kleding met kistjes aan. Nu moest ik ineens heel netjes op gesprek komen. Ik droeg een zwarte broek met een rood truitje. Ik had de outfit speciaal gekocht, want ik had geen broek meer die heel was. Het gesprek, met twee mensen die ik al kende, liep niet zo lekker. Ineens sta je in een andere verhouding tot elkaar dan tijdens de stage. Ze vroegen me vooral of ik het management van het museum wel aan zou kunnen. Ik weet niet eens meer wat ik heb geantwoord, want ik was ontzettend nerveus. Er gingen een paar maanden overheen tot het tweede gesprek kwam. Ik was al erg gaan twijfelen en dacht dat het niks meer zou worden omdat

het zo lang had geduurd. Tijdens het tweede gesprek werd ik steeds losser Ik had het gevoel dat ik niets meer te verliezen had. Ik geloofde niet meer dat ik kans maakte op de baan. Achteraf was dat mijn geluk. Want ik durfde kritiek te leveren op het museum. Ook mijn ideeën kon ik uitgebreid toelichten. Het liep zo gesmeerd dat een van de ondervragers zei: 'Jeetje, je weet er meer van dan wij.' Die andere man zei zelfs lachend: 'Nou, ik weet genoeg.' Ik wist op welke dag ze zouden bellen om te vertellen of ik de baan had. Om zes uur 's avonds had ik nog niets gehoord. Ik was al zielig en alleen op de bank gekropen toen om negen uur de telefoon ging. De directeur vertelde dat ik was aangenomen. Ik wist niet wat me overkwam. Ik stamelde: 'Oh echt? Goh wat fijn'. Ik heb iedereen opgebeld en mijn vriend kwam laat thuis van zijn werk met champagne en lekkere dingen, om het te vieren. Nu werk ik bijna een jaar in het museum en het gaat prima. In de eerste maanden had ik nog om de twee weken een gesprek met de directeur, die in de gaten wilde houden of ik het in de hand had. Maar dat was al snel niet meer nodig. Het is een mythe dat je geen leiding kunt geven als je jong bent. Dat kun je wel degelijk. Ik vind het heerlijk om regelwerk te doen. De negen medewerkers van de afdeling tentoonstellingen nemen me serieus als hoofd en ik ben volledig geaccepteerd. Sommige veertigers met een managementopleiding doen me dat niet na."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen