Ad Valvas 1997-1998 - pagina 440

AD VALVAS 26 FEBRUARI 1998

PAGINA 6

'Tijdens het schaatsen blijf ik altijd denken' Casper Helling richt zich op de langere afstanden Twee weken geleden won bewegingswetenschapper Casper Helling als eerste VU-student de Nederlandse Studentenkampioenschappen schaatsen. Dat veroorzaakte weinig feestgedruis bij de Asvu of bij IJsvu. "Weinig is nog te veel gezegd. Maar ik heb wel leuke individuele reacties gekregen."

i

ren. D a t ging boven verwachting: tijdens de Nederlandse kampioenschappen afstanden eindigde hij als vierde op de tien kilometer..Daar moet wel bij vermeld worden dat de kernploeg voor een trainingskamp in Davos zat. Een grote teleurstelling was, dat hij dit jaar de tien kilometer miste. "Ik moest m e via de vijf kilometer plaatsen voor het Nederlandse kampioenschap tien kilometer in Heerenveen. Daar had ik graag gereden, dat is altijd een groot spektakel. Maar ik reed mijn slechtste vijf kilometer van het seizoen en kwam een seconde te kort. Dat is eigenlijk een beetje krom,

Dick Roodenburg Het is druk op de Jaap Edenbaan aan het begin van de voorjaarsvakantie. De ochtendzon op deze zoveelste lentedag in februari lokt mensen naar het buitenterras van de kantine. Binnen kun je koffie met klap-likeur bestellen, want de revolutie op schaatsgebied manifesteert zich m velerlei vorm. Een oudere heer loopt klappend door de kantine, alsof hij zijn hele leven niets anders gewend is geweest. Casper Helling heeft een half u u r pauze van zijn werkzaamheden als trainer bij het aan de baan gevestigde Duosport. Door zijn studie zat Helling natuurlijk met z'n neus op de ontwikkeling van de klapschaats. "Toch heb ik de overstap relatief lang uitgesteld. Ik gebruik ze sinds begin vorig jaar, net iets eerder dan de gemiddelde Nederlander." Vanuit zijn interesse voor het schaatsen koos hij in 1990 voor de studie bewegingswetenschappen. N a de zomer hoopt hij af te studeren binnen de vakgroep functionele anatomie, die net als inspanningsfysiologie veel aandacht aan het schaatsen besteedt. Helling denkt dat zijn studie een positieve invloed op zijn schaatscarrière heeft gehad. "Ik weet niet of ik er echt harder door ben gaan schaatsen. iVlisschien juist wel langzamer. Maar ik kreeg een gedetailleerd beeld van de

Casper Helling: 'Ik weet precies hoe de schaatstechniek werkt.' schaatsbeweging. Dat is denk ik mijn sterke punt: door de studie, en daarnaast ook door de trainingscursus en door het lesgeven, weet ik precies hoe de schaatstechniek werkt." Waarom misschien wel langzamer? "Sommige natuurtalenten stappen het ijs op en gaan, zonder te weten wat ze doen, gewoon hard. Ik blijf tijdens het schaatsen eigenlijk altijd denken: dit moet zus, dat moet zo. Dat kan vertragend werken." Omgekeerd heeft Helling in zijn studie ook profijt van zijn sportactiviteiten. "Tijdens een onderzoekje dat ik deed, onder meer bij biomechanica, waren veel opdrachten gelieerd aan

het schaatsen. Bij testen was ik extra gemotiveerd omdat ik zelf ook bezig ben met een optimalisering van de mogelijkheden." Door het schaatsen doet Helling wel wat langer over zijn studie. Op dit moment geeft hij schaatstrainingen bij Duosport. "Dat komt vooral voort uit mijn sportcarrière. Wat je tijdens je studie leert kun je niet gelijk in de les verwerken. JVlaar het is wel handig als je weet hoe de schaatsbeweging eruitziet." Ook na zijn studie wil hij graag in de sport blijven werken. "Als bewegingswetenschapper word je met direct opgeleid tot sportLnstructeur, maar er zijn meer moge-

Bram de Hollander

lijkheden binnen de sport." Helling draait al geruime tijd mee in de top van het studentenschaatsen. De afgelopen jaren werd hij tijdens de allroundkampioenschappen twee keer derde. Zijn overwinning twee weken geleden kwam voor hem zelf ook als een verrassing. Dat de blessure van zijn directe concurrent Carl Verheijen daarbij een rol speelde, vindt Helling geen probleem. "Anders was ik tweede geworden, ook hoger dan ooit." Als allrounder staat Helling landelijk gezien ongeveer op de dertigste plaats. Zijn matige vijfhonderd meter leidde er vorig jaar toe dat hij zich meer op de langere afstanden ging concentre-

omdat ik in verhouding een betere tien rijd dan een vijf. Dat zag je tijdens de Olympische Spelen ook: heel goede tien-kilometerrijders vielen buiten de boot omdat ze niet genoeg snelheid hebben op de vijf, maar wel enorm veel inhoud voor de tien." Over twee weken wil Helling in Heerenveen tijdens het tweedaagse Fmntoernooi zijn persoonlijke record op de vijf kilometer verbeteren. "Mijn tijd is zeven minuten en vijf seconden Ik ben n u hard aan het trainen om onder de zeven minuten te rijden. Dat moet lukken, de dames hebben het ook gepresteerd." Ook zijn tijd op de tien kilometer, die nu op veertien minuten en 41 seconden staat, hoopt hij aan te scherpen. Verder gaat de 25-jarige Helling zich de komende tijd toeleggen op het marathonschaatsen. "Ik heb al een paar marathons gereden en dat ging me goed af Op de afstanden ben je heel minutieus met je bewegingen bezig. Daar moet je veel tijd insteken. Terwijl de marathon gewoon een kwestie is van veel trainen, veel inhoud opdoen. De techniek heb ik al."

Ten oriënterend gesprek raad ik iedereen aan' Een tijd lang solliciteerde ze op alles wat los en vast zat. Maar na een informeel gesprekje met haar hoogleraar had ze ineens beet. Sinds vijf maanden heeft Annelies de Klerk de baan van haar dromen: als taalkundige bij een stichting die dove en slechthorende kinderen begeleidt. Elsbeth Vernout

Bram de Hollander

Naam: Leeftijd Studie:

Annelies de Klerk 26 jaar Algemene Taalwetenschap (UvA), Engels (VU) Afgestudeerd: augustus '95 (UvA), augustus '96 (VU) Taalkundige bij de Koninklijke Amman Functie: Stichting Aantal sollicitaties: 20

"'Wat kun je en wat wil je?' Dat waren de enige twee vragen die ik kreeg tijdens mijn sollicitatiegesprek bij de Amman Stichting. Voor de rest moest ik zelf vragen stellen. Het was een heel raar gesprek. Er waren twee mensen, de adjunct-directeur en een coördinator. W e zaten in een werkkamer in vnj lage stoelen. Het zat heel ongemakkelijk. Ik wilde niet te ver achterover leunen, want dan zak je zo weg. Maar heel actief voor op de stoel zitten maakte weer zo'n gespannen indruk. Ik zit liever aan een tafel. D a n weet je ook wat je met je handen moet doen. Ik had honger tijdens het gesprek, omdat ik van tevoren niet kon eten van de zenuwen. T o e n ik buiten stond had ik wel het gevoel dat het goed was gegaan. H e t gesprek ging vrij informeel en ik kon duidelijk maken wat ik zelf wilde. Ik had veel ideeën over de invulling van de functie, die nieuw is. Ik voelde me oké in mijn sollicitatietenue: een donkerblauwe broek, een lichtbeige blouse en een blauw jasje. Een mantelpakje past niet in de werksfeer van de stichting, dat had ik

gelukkig aangevoeld. Ik was niet opgemaakt, gewoon net en schoon. Ik denk dat ze ook wel keken of ik in het team paste. Ik ben heel blij dat ik een week eerder een oriënterend gesprek had aangevraagd met de coördinator. Dat zou ik iedereen aanraden. T o e n is me duidelijk geworden wat de Amman Stichting precies doet. Ze begeleidt slechthorende kinderen en kinderen met taalproblemen op reguliere scholen. De stichting had nog nooit een taalkundige in dienst gehad, voor hen was het ook aftasten. Dat gesprek ging eerst wat stroef, omdat ik me iets heel anders bij het werk had voorgesteld. Maar het goede was dat ik een veel gerichtere brief kon schrijven. Achteraf complimenteerden ze me daar nog mee. Ik ben al langer met het onderwerp dove kinderen bezig. Bij taalwetenschap ben ik afgestudeerd op taalverwerving van dove kleuters. En terwijl ik bezig was met mijn scriptie voor Engels had ik een tijdelijke onderzoeksbaan van twintig uur op de UVA. Ik onderzocht de manier waarop dove kinderen Nederlands en gebarentaal leren. Ik heb zelf ook

gebarentaal geleerd tijdens mijn studie en me verdiept in wat het is om doof te zijn. T o c h had ik nog niet precies een idee wat voor werk ik wilde doen. In die tijd solliciteerde ik op alles wat met taal en onderwijs te maken had. Ik had een cursus loopbaanoriëntatie gedaan en leerde daar hoe je een goede brief opstelt. Wel twintig brieven gingen de deur uit, maar ik ben nooit uitgenodigd voor een gesprek. Altijd waren er te veel sollicitanten, ze vroegen jarenlange er\'aring. Ik schreef ook open sollicitatiebrieven, naar educatieve uitgeverijen en onderwijsinstellingen. Ik dacht: ik pak alles aan wat ook maar enigszins op mijn vakgebied ligt. Op een gegeven moment vroeg mijn hoogleraar wat ik voor plannen had. Ze vroeg of ambulante begeleiding van slechthorende kinderen iets voor mij was. Ik zei ja, maar had er eigenlijk nog nooit over nagedacht. Al de dag erna had ze iemand gesproken van de Amman Stichting op een congres. Ik moest maar eens bellen voor een gesprek. Zo gaat dat dus. Ik heb er altijd een hekel aan gehad, maar netwerken helpt wel. Als je mensen laat horen dat je werk zoekt en veel contacten onderhoudt op je vakgebied, dan hoor je vanzelf waar de gaten vallen. N u heb ik de baan die ik al die tijd wilde hebben."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen