Ad Valvas 1997-1998 - pagina 726

AD VALVAS 25 JUNI 1998

PAGINA 16

In rokerige cafés, op sociëteiten, in zalen op de VU en kamertjes driehoog achter in de stad komen studenten bijeen. Om feest te vieren, te bomen over een serieus thema, slap te ouwehoeren of een hobby te delen. Deze week: afstudeerdag op de VU.

Elf afgestudeerde rechtenstudenten worden vereeuwigd: 'Ik stuur de foto wel naar je op.'

Bram de Hollander

'Wauw, die zeven is een applausje waard' Dirk de Hoog Dinsdagmiddag houdt een feestelijk gezelschap zich op in de hal van het Hoofdgebouw. Kleine kinderen dartelen rond wat oudere mensen met grijzende haren die opa's en oma's zouden kunnen zijn. Pappa's en m a m ma's staan met bossen bloemen in de armen zenuwachtig heen en weer te kijken. Een enkele jongen in keurig pak neemt nerveus een trekje van een sigaret. Opvallend veel meisjes dragen een stemmige feestjurk of een deftig mantelpak. Het is afstudeerdag op de vu. De verwamng slaat even toe als rond half vier het gezelschap in de hal, mmiddels uitgegroeid tot zo'n driehonderd mensen, m beweging komt. Er zijn namelijk twee buluitreikingen tegelijkertijd op nagenoeg dezelfde plaats. In het Auditorium knjgen de afgestudeerde accountants hun bul, in de Aula daartegenover verzamelen zich de geslaagde rechtenstudenten met aanhang. Na enig heen en weer geschuifel hebben alle aanwezigen de juiste bestemming gevonden. Het grootste gezelschap bevindt zich in de Aula. Vanmiddag krijgen elf meesters in de rechten m spe hun bul uitgereikt. Ze moeten op de voorste rij stoelen plaatsnemen. Het ene flitslicht na het andere gaat af Heel veel plaatjes voor in het familiealbum worden gemaakt. Een enkeling wijdt er een videofilm aan. Op het podium staat een tafel. Daarachter zitten drie heren in feestelijk gnjs pak, de examencommissie. Voor de tafel staat een eenzame stoel. D a a n n zal zo meteen het eerste slachtoffer van de inquisitie plaatsnemen. Maar eerst neemt de voorzitter van de commissie, prof.mr. P. Vlas, het woord. "Voor de goede orde: u bent hier bij de buluitreiking van de faculteit rechten. Als u voor de economen bent gekomen moet u aan de overkant zijn." Niemand staat op. De plechtigheid kan beginnen. Vlas gaat speechen vanachter de katheder. "Afstuderen IS een ntueel en bij rituelen horen bepaalde kleren", onthult d e , hoogleraar internationaal recht. "Vroeger moest je als student nog vaak bij de hoogleraar thuis tentamen doen. Volgens de mores moest een jongeman dan in kostuum verschijnen. Soms gaf dat een probleem. Zoals op een warme zomerdag ergens begin jaren zestig", begint de anekdote die Vlas in zijn toespraak verwerkt. Een student verschijnt die dag in korte hemdsmouwen bij de prof die in driedelig gnjs op hem wacht. De student kan rechtsomkeert maken om zich te verkleden. Alras verschijnt hij nu in pak weer bij de prof, die zich inmiddels ook omgekleed heeft. Hij

neemt het tentamen af in korte broek en een shirt met korte mouwen. D e student zweet zich een uur lang te pletter. Zo erg zal de examencommissie het deze keer met maken. "Maakt u zich geen zorgen. We zullen u geen vragen meer stellen over alles wat u de laatste vier jaar heeft moeten leren, zoals vroeger gebeurde op een examen. U bent gewoon al geslaagd en we maken er een feestelijke gebeurtenis van. H o pelijk kijkt u later met blijdschap en wellicht een beetje weemoed terug op deze dag en uw studie", aldus Vlas. Hij moedigt de families aan niet te schromen uit alle hoeken en gaten foto's te maken. "Als u op het podium wilt gaan staan doet u dat gerust en als de commissie een stapje opzij moet doen, zegt u het maar." De eerste die het podium op mag is mevrouw Boenders - voornamen lijken taboe nu dit heuglijke plechtige m o m e n t is aangebroken. Ze moet plaatsnemen op de stoel voor de examencommissie en zit met de rug naar

de zaal toe. "Vertelt u eens, waar ging uw scriptie over", vraagt de opperinquisiteur vriendelijk doch dringend. 'Dit is duizend maal erger dan welk tentamen dan ook', voelt de zaal het meisje in een stemmig zwart mantelpakje denken. "Eh, over werknemers die juridische problemen krijgen als ze naar het buitenland worden uitgezonden", stamelt ze nauwelijks hoorbaar. Op een volgende vraag van Vlas knikt ze alleen maar bevestigend. Vlas antwoordt met een overweldigend " G O E D Z O O O " . Ze bloost. " U bent in een aardig tempo afgestudeerd", vleit Vlas. Het meisje schudt met haar hoofd van nee. Ze vindt dat het best wat sneller had gekund. "Niet zo bescheiden", werpt Vlas haar tegen. Tijd voor het zetten van de handtekening in het bullenboek. Van twee kanten snellen familieleden het podium op. De camera's flitsen. De volgende meester m spe is aan de beurt. "Zit u goed?" vraagt de voorzitter als ze plaatsgenomen heeft. Het voorgaande ritueel herhaalt zich. Als

het tijd is voor de handtekening rent niemand met fototoestel in de aanslag het podium op. "Ach, wat zielig", roept Vlas. N a ampele ogenblikken schiet spontaan een meisje op uit het publiek. "Ik stuur de foto wel naar je op", roept ze terwijl ze het podium opsnelt. Als ze achteruitlopend wat al te dicht bij het randje van het podium dreigt te komen, roept het publiek m de zaal massaal: "Pas op, pas op!". D e stemming kan niet meer stuk. Een volgende pas afgestudeerde neemt plaats op de stoel. "Uw scriptie ging over chemische castratie bij plegers van zedenmisdrijven. Wat een boeiend onderwerp. Helpt het nu echt?", vraagt de voorzitter. Twee mannen die net de zaal in zijn gekomen kijken elkaar verbaasd aan. "Wij komen voor de economen", fluisteren ze hoorbaar tegen de buren. Gebukt verlaten ze haastig de zaal. Bij kandidate n u m m e r vijf begint het sommige bezoekers wat te vervelen. "Waar is zo meteen de borrel?" vraagt een jongeman die stilletjes de deur uitglipt.

Maar Vlas weet als een ware quizmaster de aandacht terug te winnen. "Wauw, een zeven voor uw scriptie, dat is wel een applausje waard", pept hij het publiek op. Het loopt tegen vijven als de laatste kandidaat aan de beurt is. Voor de heer Yarzagaray is dit met de eerste keer dat hij een bul in ontvangst neemt. In 1994 studeerde hij al afin Nederlands recht, nu voegt hij daar een titel in het notariaat aan toe. E n het afstuderen in fiscaal recht zit er aan te komen. "Wat gaat u doen met al die titels", vraagt Vlas. "Terug naar Aruba waar ik vandaan kom, want ik werk daar bij de overheid en zij hebben mijn studie betaald", is het antwoord. "Doe u familie daar de groeten van ons", laat Vlas zich spontaan ontvallen. H e t einde nadert. Als alle geslaagden zich op het podium verzamelen voor een groepsportret, snellen de tientallen amateurfotografen nog één keer toe voor een allerlaatste flits.

FEUILLETON Dagl)oek van Katja (Waarin Katja afscheid van ons neemt, nadat ze eerst nog ivat uitgeweid over haar favoriete thema's voetbal, verliefdheid en

37. Er zijn in het l e v e n twee vragen viraar het o m gaat: wie b e n ik, en wat b e n ik? D e rest is niet b e l a n g rijk. Wie je bent, h o e f j e alleen m a a r zelf te w e t e n ; ik z o u er v e r der n i e m a n d van op de hoogte stellen - het gaat ze niets aan. E n w a t je bent, kun je altijd a a n p a s sen. Je zou kunnen zeggen dat e e n m e n s elf persoonlijkheden heeft. E n al die elf persoonlijkheden spelen o p e e n speciale positie e n je m o e t proberen e e n goed t e a m te v o r m e n . Ik heb die delen e e n n a a m gegeven. Sar - zo heet n a tuurlijk m i j n verdedigende deel, dat m e b e s c h e r m t t e g e n aanvallen van buitenaf. Mijn Sar-deel zorgt ervoor dat n i e m a n d ongevraagd naar b i n n e n k o m t . M a a r ik h e b ook e e n D a v i d s - d e e l , dat keihard werkt, en een Kluivert-deel: dat is lekker ordi, vet, roekeloos, nogal d o m ook. D a t is e e n geil deel. Ik heb ook e e n Ronald de B o e r - d e e l : dat is berekenend. Wat b e n ik?

als bij de m a n . Bij het w o o r d 'lul' w o r d e n w e e r heel andere circuits kortgesloten. S o m m i g e overlapp e n elkaar - m a a r het gaat o m de verschillen. W e l e v e n i n 1998. D e m e e s t e m a n n e n zijn slappe lullen - ondanks de Viagra-pil. Zonder w e t e n s c h a p durf ik te stellen, dat 80 p r o c e n t v a n d e m a n n e n o n v o l w a s s e n i s . Zestig procent v a n de v r o u w e n vervult voor de m a n de m o e d e r r o l . Bij v u - s t u d e n t e n ligt dit percentage h o g e r .

heeft taal)

H e t t e a m speelt steeds anders; en s o m s gooi ik het hele elftal o m . Met D a n i - die mij verraadt, b e dondert en verneukt - naar Frankrijk geweest o m N e d e r l a n d te z i e n spelen. Verliefd geworden op Hiddink, Rick gebeld dat ik niets m e e r in h e m zag, en b e s l o ten mijn leven te wijden aan m i j n linker hersenhelft en voetbal. Wat i s er m o o i e r d a n de taalkunde? Ik lees n u de werken van de taalgeleerde Gazzaniga (http://neuroscience.ucdavis.edu/faculty/research/gazzaniga-lab.htinl) Hij stelde z i c h de vraag: waarin zit h e m n u het verschil tussen m e n sen en apen als het gaat o m taal. H e t blijkt niet de grootte van het brein te zijn. E n ook niet de grootte van bepaalde gebieden in de h e r s e n e n . Hij weet het niet echt. H e t enige dat hij ontdekt heeft, is dat een b e p a a l d taalverm o g e n te m a k e n heeft m e t ' n e u rologische netwerken'. T e a m s p o r t van de h e r s e n e n - net als in het voetbal. "Het is e e n v o r m v a n s e lectie geweest", zegt Gazzaniga

alsof hij Guus Hiddink zelf is. M a a r wie selecteert, lieve v u - s t u denten? E n zo h e b b e n voetbal en taalkunde veel m e t elkaar g e meen. Later wil ik de zenuwcellen gaan onderzoeken. In de linkerhersenhelft, daar waar ons taalgebied zit, daar wil ik naar t o e . W a n n e e r e e n vrouw het w o o r d 'erectie' hardop uitspreekt, worden er v e r schillende neurologische circuits kortgesloten, zowel bij de vrouw

Ik stop m e t dit dagboek. Ik h e b b e r o e m d e v r i e n d e n gehad Goost Z w a g e r m a n laat niks van z i c h h o r e n , de lafaard), ik b e n z w a n ger geweest, ik h e b een jaar lang gedaan wat ik wdlde - het was mooi. Ik wil n u e e n Trut w o r d e n . E e n keurig meisje - in nette kleren. Ik wil m a c h t , m a a r ook e e n gezin. Kan dat? D a t wil ik laten z i e n . H e t intellect van de volgende e e u w m o e t v a n de vrouw k o m e n niet vanwege rechtvaardigheid, m a a r vanwege het feit dat ons i n tellect lange tijd ongebruikt is. Ik geloof in h e t o r g a s m e v a n de geest. Tot ziens. Katja van

Groeningen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen