Ad Valvas 1997-1998 - pagina 262

AD VALVAS 27 NOVEMBER 1997

PAGINA 16

Op de VU lopen opvallend veel mensen rond die familie van elltaar zijn. Soms is dat toeval, maar in een aantal families is het traditie om aan de Vrije Universiteit te gaan studeren of werken. Deze week prof.mr. A. Soeteman en zijn dochter Akke. Vader Soeteman is hoogleraar encyclopedie der rechtswet en rechtsfilosofie, zijn dochter studeert milieuwetenschappen aan de VU.

Akke Soeteman (links): 'Toen ik vijftien was kreeg ik al te horen dat ik op m'n achttiende het huis uit moest.'

Bram de Hollander

'Mijn vader heeft me omgekocht' Marianne Hoek van Diike Akke Soeteman (22) is weliswaar bij dezelfde studentenvereniging gegaan als haar vader prof.mr. A. Soeteman (53) destijds, maar ze heeft niet voor hetzelfde vak gekozen. Op haar zeventiende wilde ze nog rechten gaan studeren in Groningen, om niet van haar vader college te hoeven krijgen. Maar toen puntje bij paaltje kwam, realiseerde ze zich dat ze helemaal geen rechten wilde doen. In plaats daarvan koos ze voor de richting milieuwetenschappen binnen aardwetenschappen. Wel werd ze lid van dezelfde vereniging als haar vader, het vu-Corps. Momenteel houdt ze zich daar zelfs

ZO VADER, ZO DOCHTER een half jaar lang fulltime met de almanakcommissie bezig. Akke: "Toen ik zei dat ik in die commissie wilde, was dat meteen oké. H e t is wel handig dat hij het ook allemaal heeft meegemaakt vroeger. Hij moet mijn studie namelijk wel grotendeels financieren." Soeteman: "Ik ben niet happy met een ontwikkeling als de tempobeurs. Eens een half jaar iets anders doen dan studeren kan heel nuttig zijn. En het kost de universiteit niets extra's. Dat is alleen zo als iemand vijf keer tentamen doet." Maar al volgt Akke geen college bij haar vader, dat betekent niet dat ze in zijn colleges niet voorkomt, zo verneemt ze regelmatig van rechtenstudenten bij het vu-Corps. En ze ondervond het aan den lijve toen ze met een dispuutgenootje stiekem meeging naar een college over utilisme van haar vader. Hij stelde zijn toehoorders net die keer voor het dilemma wat te doen wanneer er twee mensen m het water liggen en je weet van de een dat ze een toekomstige Nobelprijswinnares is, terwijl de ander een onbeduidend wicht is, "maar toevallig wel je dochter". Akke zat te snuiven in de bank. Soeteman: "Ik geef wel vaker voorbeelden waar mijn familie in voorkomt, inclusief mijn kat. Maar ik wist niet dat ze m de zaal zat. Tussen honderdvijftig studenten valt dat me niet op." Akke: "Na het college stonden er nog een paar studenten die hem wat wilden vragen. Op een gegeven moment stond ik er nog alleen. Hij draaide zich om een vroeg: wilt u ook nog iets vr... hé, hallo." Maar normaal gesproken maken ze een lunchafspraak om elkaar op de vu te ontmoeten. Zeker nu Soeteman

geen colleges meer geeft, omdat hij decaan van de faculteit en conrector is geworden. E n vorig jaar gmg hij mee naar de vader-dochterdag van het dispuut van Akke. Niet zijn eigen oude dispuut trouwens, want dat is een paar jaar geleden ter ziele gegaan. O p die dag kijken ze allebei met plezier terug. Tussen het tochtje op de tandem en het kijken naar NederlandEngeland op de sociëteit door, verbaasde Soeteman zichzelf door kampioen van alle ouders te worden bij het schaken. Het vu-Corps blijft een geweldige vereniging, vindt hij. Akke: "Ik wilde eigenlijk lid worden van het ASC. Maar toen zei mijn vader dat hij de contributie zou betalen als ik lid werd van het vu-Corps. Eigenlijk ben ik gewoon omgekocht." Soeteman: "Maar het vu-Corps is toch ook veel aardiger dan het ASC. Het staat dichter bij de v u en daar studeer je nu eenmaal. Bovendien is het min-

der een ballencorps dan het ASC. Dat is toch een cultuurverschil, denk ik." Soeteman bewaart zelf goede herinneringen aan zijn studententijd aan de vu. Vooral de hospita van het studentenhuis in het centrum van Amsterdam, waar hij vanaf z'n tweede studiejaar woonde, heeft diepe indruk gemaakt en wekt nog steeds de verbazing van Akke op. Want ze kookte niet alleen iedere avond een enorme maaltijd voor alle jongens in huis, ook de koffie en thee werden trouw door haar verzorgd. Soeteman: "De enige tegenprestatie, naast een financiële vergoeding natuurlijk, was dat we elke avond moesten klaverjassen met de hospita. We waren met zes jongens en elke avond lootten we welke drie er nu moesten. Want klaverjassen is leuk, maar als je het elke avond verplicht moet doen, gaat het je wel de keel uithangen." N a zijn studententijd was hij een paar

jaar wetenschappelijk medewerker bij de rechtenfaculteit, maar hij vertrok naar Utrecht wegens ruzie met een aantal leden van zijn vakgroep. Soeteman had andere ideeën over bijvoorbeeld democratisering en dat werd hem niet in dank afgenomen. T o e n hij twaalf jaar later terugkwam, merkte hij dat er veel meer ruimte voor nieuwe ideeën gekomen was. N o g altijd staan voor hem menselijkheid en zoeken naar een hedendaagse manier waarop de v u haar identiteit kan vormgeven, centraal in bestuurszaken. Akke is met vragen rond de identiteit niet zo bezig. Ze koos voor de vu omdat ze alleen daar milieuwetenschappen kon studeren. En ze wilde graag in Amsterdam wonen. Ze ging net als haar vader meteen op haar achttiende het huis uit, maar kon niet direct een leuke kamer vinden. N a een jaar zoeken kocht Soeteman uiteindelijk een flatje voor zijn dochter.

Een goede investering voor hem en Akke hoefde niet meer door de slaapkamer van haar huisgenoot te lopen om haar eigen kamer te bereiken. Problemen heeft hij er niet mee gehad dat zijn dochter het ouderlijk huis verliet. Akke: "Nee, toen ik vijftien was kreeg ik al te horen: als je achttien bent moet je wel het huis uit, hoor. Toen vond ik het een vreselijk idee, maar toen ik eenmaal achttien was, dacht ik daar wel anders over." Op het moment is ze zelfs in onderhandeling over een mogelijk logeerpartijtje van haar halfbroertje van anderhalf jaar oud. Maar die is daar voorlopig nog te jong voor, stelt Soeteman op een toon die geen tegenspraak duldt. Maar dat het nog wel eens zal gebeuren, daar zijn ze het over eens.

FEUILLETON Dagboek van Katja

zen is, dat hij het niet zelf heeft geschreven.) Waarom wil ik trouwens een dichter als vader? "Wat zit er tussen de woorden/ die spatie tussen dood en leven/ daar zit hij/ die dicht/ en zich verloren waant in woorden/ maar zelf zijn leven schept/ door te kiezen/ te delven/ op te graven/ hij is de alchemist/ de enige die goud maken kan/ van oud, dood, grijs, maagd, liefde/ en een element dat leven heet." Daarom dus.

(Waarin Katja de knop op 'bezet' draait, iterinneringen aan dertig jaar geleden opliaalt, en tevens doorzaagt over een man, een liind en een dicliter.) 1 ^ Bezetting. Inspraak. Het zijn woorden die uit de monden van mijn ouders kwamen. Het zijn woorden die mij meteen in de jaren zestig en zeventig terugbrengen, toen ik nog lang niet geboren was. Ik zie wel eens televisiebeelden uit die tijd van bezetting: allemaal junks met smerige lange haren, gore kleren en sjekkies in h u n mond. "Maar er waren toen helemaal geen drugs", zegt mijn vader, "we zagen er alleen maar zo uit." Mijn vader, dominee Van Groeningen, had haar tot op zijn schouders. En mijn moeder, domina Van Groeningen-Savomin Lohman, heeft in een commune gezeten waar men niet alleen aan vrije seks deed, maar waar de communeleden de gehele zondag naakt liepen om tot een fysieker religieus besef te komen. Allemaal vu-studenten! Bezetting, inspraak - daar hoort volgens mij ook het woord 'democratisering' bij, maar daar hoor je hier niets over. Ik ben blij dat we - terwijl ik dit schrijf - de vu bezet houden, al neem ik nu wel een enorm risico. Over twintig jaar zal een nieuwe Bolkestein zeggen, dat ik een politiek onbenul ben, omdat ik ooit aan een bezetting

van de vu heb meegedaan aangezien ik voor zoiets was als 'inspraak'. (En vanavond speelt Ajax tegen Bochum dus dan moet ik wel thuis voor de televisie zitten, om te zien of Dani op rechts speelt.) Inspraak - het woord is uit de tijd, dat voel je. Het college van bestuur krijgt het veel vlotter uit zijn mond dan wij. Ivan, mijn minnaar, - die een dubbelrol vervult (maar wie niet van die generatie) - kwam de bezetting bekijken en uitte de volgende redenering: "Overal is gebleken dat inspraak stagnerend werkt op beleid. Juist n u we snel en efficiënt moeten zijn teneinde voor de studenten meer te kunnen doen, vragen jullie om een vertragend instrument. Hoewel ik het idealisme dat erachter zit wel begrijp, denk ik dat het juist nu onverantwoordelijk is om te hanteren. Wat jullie doen is vragen om een oud geneesmiddel waarvan de werking dubieus gebleken is, terwijl de patiënt zo ziek is dat we misschien beter een medicijn kunnen geven dat zeker helpt, maar waarvan we de effecten op langere termijn nog niet kennen." Ik werd daar bloedgeil van - ik zeg het maar eerlijk. Hypocrisie vinden vrouwen altijd opwindend. In de bibliotheek ben ik al begonnen

Katja van Groeningen

met het verleiden van Jan, de dichter. Hij is ook behoorlijk hypocriet, en dat maakt hem zo schattig. Hij kan prachtig vertellen over ene professor Van der Meer, een vriend van hem die hem met zijn tentamens altijd enorm geholpen heeft. Door hem, geloof ik, is Jan medicijnen gaan studeren. Op 6 december komen zijn duizend sonnetten uit. Ik heb dus veertien dagen om zwanger te worden. (Moet ik nou het boek 'Oei, oei, oei, ik groei' lezen of niet? Ik dacht van niet. Dan lees ik nog liever het verzameld werk van de heer Diekstra waarvan nu wetenschappelijk bewe-

P.S.: Veel reacties kreeg ik op 'hoe versier ik een jongen'. Veel meisjes willen weten hoe je een jongen versiert. Ze weten niet wat ze moeten zeggen. Hier komt de oplossing: het maakt niet uit wat je zegt, als je maai iets zegt. Mannen, hoe mooi, groots of beroemd ook, zijn altijd onzeker en bang. Het beste is ze aan te spreken op h u n verstand, want over hun figuur zijn mannen het onzekerst van alles. Dus: "Neem me niet kwalijk dat ik u aanspreek, maar ik vermoed dat u weet hoe die man ook alweer heette van e = mc^?" (Elk antwoord is goed.) "Dat weet u waarschijnlijk wel: hoe reken ik van gulden naar Franse franc? (Dat weten ze meestal niet, maar ze vinden het wel fijn dat je het vraagt.) "Kunt u een zaklantaarn repareren?" (Mannen willen graag handig gevonden worden, maar zijn het eigenlijk niet.) Doe er je voordeel mee. K.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen