Ad Valvas 1997-1998 - pagina 642

AD VALVAS 28 MEI 1998

PAGINA 6

'Dat is geen ring waarmee je over straat gaat lopen' Sieraden van T e d N o t e n in het Exposorium Ringen die je niet Itunt dragen en een doorschijnende koffer met een makreel: de sieraden en gebruiksvoorwerpen van Ted Noten zijn niet allemaal even functioneel. Tot en met juni toont het Exposorium een selectie uit zijn soms bizarre ontwerpen. In een openbaar interview tijdens de opening van de tentoonstelling vertelde de kunstenaar het verhaal achter zijn sieraden.

draagbaar sieraad is de Weduwnaarsring. Noten goot drie ringen van een overleden vrouw in een blok perspex en zette daar een vierde ring aan. "Dat is geen ring waar je mee over straat gaat lopen. Daarvóór is het verhaal te intiem en het formaat te groot." Noten vindt dat oude sieraden met respect behandeld moeten worden en hij weigert bijvoorbeeld een ring tot een broche te verzagen. Zijn vriendin wilde een ring van haar oma niet om, omdat die al zestig jaar was gedragen. " O m het een beetje plat te zeggen: alsof je een onderbroek van iemand anders aandoet." Hij goot er

.^iC-

Cultuur

Dick Roodenburg D e eerste blik op de sieradententoonstelling in het Exposorium wordt gevangen door de lange lappen stof die van het plafond naar beneden vallen. Prachtig materiaal en mooie designs, maar de stoffen vormen slechts een decor voor de kleinoden in de vitrines. Sommige sieraden zijn draagbaar, andere niet. D e ring met opblaasbaar hartje is een twijfelgeval: hij past misschien, maar oogt weinig comfortabel. Voor kunstenaar T e d Noten maakt dat niet uit: als het ontwerp door de verbeelding gedragen kan worden, is hij tevreden. Wat niet wil zeggen dat hij geen rekening houdt met zijn opdrachtgevers. In het project 'Kauw je eigen broche' gaat hij daarin zelfs heel ver. D e geïnteresseerde krijgt een doosje met een stripje kauwgom, waarmee een eigen ontwerp gekauwd kan worden. Noten maakt hiervan een afgietsel en vervolgens een gouden broche. In de vitrine bij de ingang liggen daar twee voorbeelden van. Noten begon zijn carrière tijdens vakanties in Athene. "Op een fluwelen

Ring met opblaasbaar hartje van Ted Noten: 'Kleine dingetjes maken ligt me wel.' doekje langs de stoeprand, met een paar tangetjes en zestig meter zilverdraad. Die sieraden verkocht ik aan toeristen." Hij maakte van zijn hobby een vak omdat hij erdoor gefascineerd raakte en omdat het formaat hem aansprak; "Kleine dingetjes maken ligt me wel." Dat moge onder meer blijken uit de ring met hartje: met een minuscuul ventiel kan het hartje opgeblazen worden, dat dan als een penis in erectie omhoogschiet. Vanaf 1983 volgde Noten een-vakopleiding in Maastricht en in 1986 ging hij naar de Rietveldacademie, waar hij in 1990 afstudeerde. Over zijn tijd op deze academie heeft hij gemengde gevoe-

lens. "Je beging een overtreding als je een ring of een armband wilde maken, dat was taboe. Daar heb ik me altijd tegen verzet." Tijdens de opening van de tentoonstelling in het Hoofdgebouw werd T e d Noten geïnterviewd door kunsthistorica Marjan Unger. Zij constateerde dat Noten in zijn werk verhalen vertelt: "Je kunt het concept, boodschap of idee noemen, maar in feite gebruik je het sieraad om een verhaal over te brengen." Noten sprak haar niet tegen en ging aan de hand van dia's op die verhalen in. Zijn Familieportret ontstond vanuit het idee dat sieraden vaak van moeder op dochter

doorgegeven worden. Hij maakte een diamantvorm waarm op de acht facetten de portretten van de achtereenvolgende draagsters kunnen worden bijgezet. "De eerste uitwerking was een fictief verhaal, met plaatjes die ik uit Libelle had geknipt. Naar aanleiding van dat ontwerp ontving ik een aantal opdrachten. Het mooie is dat mensen daarbij h u n eigen verhaal gaan maken. Een mevrouw zei dat ze een gereïncarneerde farao was, dus bij haar heb ik er allemaal farao's opgezet. Het wachten is n u op de volgende die met foto's van zijn Mercedes aan komt zetten. Ook prima." Een fraai voorbeeld van een niet

een nieuwe laag omheen, waarbij de oorspronkelijke ring wel zichtbaar bleef. Voor deze werkwijze bedacht Noten de term Bloot Eigendom, een begrip uit het erfrecht: kapitaal van een ander waarvan men het vruchtgebruik heeft. H e t Familieportret en de Weduwnaarsring zijn niet in het Exposorium te zien. Wel liggen daar enkele 'voorstellen voor nieuwe huwelijksrituelen', zoals Noten ze noemt. Twee trouwringen in forse blokken acetaat bijvoorbeeld. "Die kun je ergens neerzetten en gebruiken bij ruzie." De kleinste sieraden op de tentoonstelling zijn twee gouden capsules, waarop op 0,0005 m m met een laser de namen van de bruid en bruidegom gegraveerd zijn. Het is de bedoeling dat het bruidspaar de capsules ritueel inslikt. En wat daarna gebeurt? "Ja, ik krijg reacties: dan moet ik de volgende dag met een stokje gaan roeren. Dat vind ik typisch Nederlands. Spoel toch gewoon door, de oceaan in. Het is goud, nou én!" Ted Noten, Sieraden tot en met dinsdag 30 juni in het Exposonum van de vu Open- ma t/m vr 10 0020 00 uur, za 10 00 16 00 uur Informatie tel 020 4445648

Mil heb liet niet zo op die assessmentcentra' Adinda Radius moest het woord 'internal auditor' eerst opzoeken toen ze vernam welke stage ze mocht lopen bij Akzo Nobel. Maar het bleek een goede ervaring. Via de stage rolde ze in haar eerste baan. Yvette Nelen

Naam:

Leeftijd: Studie:

Adinda Radius 25 jaar Bedrijfskundige economie

Afgestudeerd: Juli 1997 Functie: internal auditor Aantal sollicitaties: 5

Bram de Hollander

"Ik was nog helemaal niet met de toekomst bezig toen ik de oproep zag voor een internationale stage bij Akzo Nobel. Ik was vierdejaars en solliciteerde alleen omdat ik ervaring wilde opdoen in het solliciteren. Voor de twintig stageplekken die er waren, waren zo'n driehonderd aanmeldingen. Je kon in Duitsland terechtkomen, maar ook in India. Ik stond er helemaal niet bij stil dat ik uiteindelijk naar het buitenland zou kunnen gaan. Dat doel had ik niet voor ogen. Omdat ik er zo laconiek onder was, kon ik er wat rustiger tegenaan kijken en was ik misschien minder gestrest dan anderen. In oktober 1995 vulde ik het aanmeldingsformulier in, twee A-4tjes, waarop je allerlei vragen moest beantwoorden over je studie en nevenactiviteiten, en ook van die standaarddingen als 'wat is de meest creatieve uitspatting die je hebt gehad'. Ik weet niet meer wat ik daarop geantwoord heb. Ik ben niet zo creatief, dus ik heb er een tijdje over moeten nadenken. Verder heb ik verteld over mijn activiteiten als voorzitter van de faculteitsvereniging AVE. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek en op diezelfde dag was er een groepsdiscussie. Het gesprek ging heel goed, maar die discussie vond ik niet lekker gaan. We zaten er met z'n zessen, economen en scheikundigen, met zes Akzo'ers die dan zo leuk om je heen gaan zitten. We kregen een lijst met korte beschrijvingen van tien mensen die iets slechts gedaan hadden. Eén persoon had bijvoorbeeld een steen naar het hoofd van een jon-

gen gegooid, omdat die jongen aan zijn auto had gezeten; de jongen overleed aan zijn verwondingen. Een ander voorbeeld was een man die zijn moeder niet meer wilde bezoeken omdat ze in de gevangenis zat en hij bang was dat hij er op zijn werk op werd aangekeken. Je kreeg een kwartier om de lijst te ordenen van de slechtste naar de minst slechte persoon. Daarna had je een half uur om samen met de groep een rangorde aan te brengen. In de discussie moest je consensus bereiken. Zo'n discussie

WLËï€ïWrim gaat heel geforceerd. Drie jongens bombardeerden zichzelf onmiddellijk tot voorzitter. Ik kwam volgens mij niet uit de verf. T o c h werd ik later uitgekozen. Dat verbaasde me. Ik mocht zelfs naar Amerika. Ik heb drie maanden in N e w York gezeten bij de Internal Auditing Service. Ik moest eerst opzoeken wat dat betekende. Een internal auditor gaat bij allerlei vestigingen van Akzo op bezoek en controleert de bedrijfsvoering. Als een klant bijvoorbeeld een fax heeft gestuurd met 'Ik wil zoveel ton zout dan en dan geleverd hebben', kijkt de auditor hoe deze opdracht van het begin tot het eind afgehandeld wordt. Het leuke aan de stage was dat ik op vier verschillende locaties geweest ben, in Ohio, Chicago, Texas en Mississippi. Het begin was moeilijk omdat ik losse klussen moest doen en het overzicht miste, maar gaandeweg

leerde ik veel over bedrijfsprocessen. Het minst leuke aan de baan is dat je geen eigen toko hebt. Je bent altijd met andermans werk bezig. En ik vind het moeilijk dat ze je soms als een pohtieman zien. Bij het afscheid zei er iemand tegen me: 'Ondanks dat je auditor bent, vind ik je toch een leuke meid.' Terug in Nederland wist ik dat ik verder wilde bij Akzo en vroeg ik meteen een gesprek aan met de recruiter. Die had de verhalen uit Amerika gehoord en was wel in me geïnteresseerd. Ik begrijp dat wel. Voor Akzo is zo'n stage eigenlijk één continue assessment, een test van drie maanden. Je weet daarna wat je aan mensen hebt. Beter dan na een dagje in zo'n centrum met psychologische testen en groepsdiscussies. Ik heb het niet zo op die assessment-ccvLtra. Voor deze baan moest ik er weer een keer naar toe. Dat zijn voor mij geen plezierige dagen. Achteraf bezien was het sollicitatiegesprek voor de stage het belangrijkste gesprek dat ik voerde. Misschien hebben ze me uiteindelijk uitgekozen omdat ze me een sympathieke meid vonden. Dat is denk ik heel belangrijk geweest. Ze zien zoveel mensen de revue passeren. Het klikte. Ik kon goed uit mijn woorden komen en slaagde erin een ontspannen indruk te maken. Bovendien had de recruiter ook op de vu gestudeerd en was hij net als ik actief geweest op de universiteit. We konden ervaringen uitwisselen. Sinds 1 november 1997 ben ik internal auditor bij de chemicals-gvoep. Ik zou niet zeggen dat het de baan van mijn leven is, maar het is zeker een perfect begin van mijn carrière. Ik blijf dit werk nog zo'n drie jaar doen en wil dan binnen het bedrijf verder kijken. Ik weet wat ik aan Akzo heb en dat is een positief gevoel."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen