Ad Valvas 1997-1998 - pagina 186

i ^

AD VALVAS 30 OKTOBER 1997

PAGINA 16

Op de VU lopen opvallend veel mensen rond die familie van elkaar zijn. Soms is dat toeval, maar In een aantal gezinnen Is het traditie om aan de Vrije Universiteit te gaan studeren of werken. Deze week de zusjes Mariëlle en Josine Bruning. Mariëlle promoveert en Josine studeert aan de rechtenfaculteit van de VU.

I

Mariëlle Bruning (links): 'Het was voor ons ook een verrassing dat we carnaval zo leuk vonden.'

Bram de Hollander

'Ik woon samen met een wandelend boek' Marianne Hoek van Dijke Een paar jaar geleden ging Josine (20) nog bij haar grote, studerende zus in Maastricht logeren. Sinds een jaar zijn de rollen omgedraaid en woont Ma­ riëlle (25) in Amsterdam bij haar jon­ gere zusje, op de etage die h u n ouders voor haar kochten. Mariëlle: "Ik geniet ontzettend nu ik hier woon. Als Josine in het weekend naar huis is, hebben mijn vriend en ik tijd voor onszelf om lekker de stad in te gaan of om musea en theaters te bezoeken." Mariëlle ging in Maastricht studeren

ZO ZUSJE, ZO ZUS vanwege het speciale onderwijssys­ teem, maar wist al meteen dat ze daarna in haar favoriete Nederlandse stad zou gaan wonen. Ze is inmiddels aio aan de rechtenfaculteit van de vu, waar Josine als derdejaars student rondloopt. Josine: "Ik vond het doodeng om naar Amsterdam te gaan, maar ik wist dat Mariëlle er spijt van had dat ze er niet eerder naar toe gegaan was. Toch maar doen, dacht ik toen. Ik was wel blij dat we met z'n tweeën op deze etage gingen wonen, want ik kende verder helemaal niemand hier." Manêlle: "Voor mij was het een ge­ makkelijke manier om Amsterdam binnen te komen." De zussen zien het samenwonen als een soort reünie, want toen Mariëlle in Maastricht zat, zagen ze elkaar wei­ nig. Daarbij houden ze er een fami­ lietraditie mee in stand: h u n vader werd geboren in het buurtje waar zij nu een etage hebben en hij studeerde economie aan de vu. Een praktisch voordeel van het sa­ menwonen is dat Josine door haar ou­ dere zus kan worden ingewijd in de geheimen van het runnen van een eigen huishouden. Dat ook daar fami­ lietradities bij opduiken is onont­ koombaar. Vooral als het om koken gaat. Josine: "Er komen niet zo snel dingen op tafel die we thuis nooit zouden eten. De smaak die je thuis gewend bent neem je toch mee als je zelf gaat koken." Mariëlle: "Ik ben natuurlijk al langer uit huis en heb wel wat nieuwe recep­ ten geleerd. Maar mijn moeder hield bijvoorbeeld niet van de Hollandse pot en die komt bij ons ook niet op tafel. Geen groente, vlees en aardap­

pels. Ovenschotels, dat is mijn specia­ liteit." H u n gezamenlijk leventje in Amster­ dam heeft eigenlijk maar één groot nadeel: ze kunnen niet meer zo ge­ makkelijk carnaval vieren in Maas­ tricht. Want al zijn ze op het eerste gezicht geen uitbundige feesmeuzen, voor dit spektakel hebben ze in de tijd dat Mariëlle in het zuiden woonde een ware passie ontwikkeld. Mariëlle: "Het was voor ons ook een verrassing dat we het zo leuk vonden. We hebben zelfs een keer alle neven en nichten meegekregen. Allemaal als kabouter verkleed." Josine: "Carnaval mis ik wel nu Ma­ riëlle niet meer in Maastricht woont. Dat vond ik zo stoer. Op de middel­ bare school nam ik een keer een vriendin mee naar Maastricht en toen kregen we zomaar een dag vrij van school."

N u fungeren de zussen als logeeradres voor h u n broer en zus, die allebei nog thuis wonen. Want ook Amsterdam is natuurlijk een stoere plek om een slaapplaats te hebben. Josine: "Mijn zusje belde me kort gele­ den op om te vragen of ze met een vriendinnetje mocht komen logeren. Maar dan wilden ze wel echt uitgaan, dus niet alleen maar naar één café. Ik vond het best. N a drie cafés waren ze zo moe dat ze vroegen: mogen we n u naar huis?" Door samen te wonen, ontdekken de zusjes trouwens wel hoe belangrijk vijf jaar leeftijdsverschil tussen hen nog steeds is. Het leven van een hardwer­ kende aio heeft namelijk een heel ander ritme dan het bestaan van een derdejaars rechtenstudente. Wanneer Mariëlle na een dag werken moe thuis op de bank ploft, maakt Josine net plannen om de deur uit te gaan. En

ook op de rechtenfaculteit krijgen ze niet de kans te vergeten dat de een ouder is dan de ander. Onlangs moest Mariëlle surveilleren bij een tentamen waar haar zusje ook op zat te zwoe­ gen. Manëlle: "Voor mijn gevoel schelen Josine en ik niet zo veel, maar mijn collega's zijn wel haar docenten. Op de faculteit hoor ik bij de andere kant. Dat is heel apart." Josine vindt het vooral wel gemakke­ lijk dat haar zus zoveel weet. Josine: "Als ik een tentamen leer, weet ik soms even niet hoe iets ook alweer zit. Ik kan het dan wel gaan opzoeken, maar het is net zo gemakkelijk om het even te vragen als je een wandelend boek in huis hebt wonen." De tijd die deze 'lopende bibliotheek' Josine bespaart kan ze goed gebrui­ ken. Ze studeert namelijk ook nog psychologie. Ook haar zus deed twee

studies. Ze studeerde ook af in cul­ tuurwetenschappen. Dit betekent niet dat ze uitzonderlijk intelligent zijn, be­ nadrukken de dames Bruning. Josine: "Het is vooral een houding. Je moet de druk aankunnen van het or­ ganiseren en de vele tentamens. Ma­ riëlle kon dat beter dan ik. Zij heeft haar studies allebei heel goed gedaan en deed er ook nog van alles naast. We wisten thuis vaak niet welke cur­ sus ze er n u weer bij deed." Mariëlle: "Je hoeft voor twee studies niet veel harder te werken dan voor een. Ik heb mezelf altijd voorgehou­ den dat ik zou stoppen als ik geen tijd meer zou hebben voor leuke dingen. Wat Josine beter kan dan ik is tijd voor zichzelf nemen. Gewoon een dag voor de tv hangen. Ik zou me dan meteen slecht voelen." Josine: "Ik denk dan gewoon: morgen komt er weer een dag."

FEUILLETON Dagboek van Katja (Waarin Katja haar filosofie over passie en liartstoclit uiteenzet, en met passie en iiartstoclit een plan bedenlit om liaar grootmoeder te hielpen.)

8. Wat ik heb voorspeld, is gebeurd: Dani is over zijn crisis heen. In de pers zei hij: "Ik kan nu weer mezelf zijn." Daarover lachte ik hem uit, want ik heb nog nooit iemand ont­ moet die zichzelf is ­ ik zou ook niet weten wat dat is. Dani zei ook: "Alles wat je met passie doet, wordt uiteindelijk goed." "Man schei uit", zei ik, "wat is nou passie? Is passie plezier? Hartstocht? Betekent 'passie' dat je het prettig vindt om te voetbal­ len voor een gigantisch salaris, of vanwege de sociale controle, of mis­ schien vanwege je vader en moeder die intellectueel wel breed geschapen zijn?" Passie is tegenwoordig het to­ verwoord voor iets dat lukt, voor zo­ genaamd honderd procent inzet. Maar hoe passie werkt, weet nie­ mand. Hoe kan het dat je met volle­ dige 'passie' en inzet iets doet, en het vervolgens toch mislukt? Op het ogenblik lees ik Derrida, want mijn dokter, die hoogleraar is.

en zijn vrouw begrijpen er niets van en hij moet binnenkort colleges 'me­ dische ethiek' geven, en dacht dat het dan wel stoer was om een geleer­ de naam te laten vallen. Vooral de naam van een filosoof. Toevallig stuitte ik bij Derrida op het probleem van de 'invaginatie'. (in Parages, 1986). D e vagina, het oor, de darm, de maag zijn allemaal ontstaan door invaginatie: het terugplooien van een externe ruimte in een object in een lichaam. Er wordt dan binnenin het lichaam een zak gevormd. De vraag is nu: vormen ze een 'binnen' of een 'buiten'. Derrida gebruikt dit beeld om aan te tonen dat sommige zaken niet alleen bestaan door h u n tegen­ deel, hun context, maar dat ze een paradox kunnen vormen. (Is biimen buiten, of is buiten binnen?) Zo is het ook met mijn liefde voor mijn dokter, zijn vrouw Marion en mijn liefde voor Dam. In een netwerk van leugens (Dani liegt, mijn dokter liegt, ik lieg, Marion liegt, Ferwerda liegt, mijn ouders liegen, iedereen liegt) is de waarheid niet meer belangrijk; er

treedt invaginatie op; binnen onze groep wordt een zak gevormd ­ en je vraagt je af wie dat is. Over invaginatie gesproken: niemand weet dat ik een kind wil, en niemand weet wat voor een kind ik wil. Ik maak wel eens een ontwerp voor een kind. Wil ik eigenlijk wel dat hij in­ telligent is? Wil ik niet liever dat hij goed kan voetballen en daarmee veel geld verdient? Wat is het nut van in­ telligentie nog in deze tijd, wanneer je intelligentie kunt kopen voor wei­ nig geld? Is rijk zijn dan niet beter? Dani verdient nu ongeveer een mil­ joen per jaar. Hij kan niks. Maar hij

heeft mij ­ hij heeft alles wat iemand met een enorme intelligentie ook wenst. Mijn dokter is intelligent (slim eigenlijk), maar klaagt altijd, terwijl hij in wezen alles heeft. (Vrouw, vriendin, redelijk inkomen.) Is geld niet het beste vervangingsmiddel voor intelligentie? Is kapitalisme niet een vorm van denkwerk? D e beurs­ koersen zijn deze week gigantisch ge­ zakt. Mijn arts heeft verloren (te laat ingestapt), Dani heeft gewonnen (op mijn advies al een maand geleden alles verkocht), en ik heb niks. Ik word door iedereen geneukt. Maar ik krijg ook liefde, heel veel liefde ­ meer dan iemand anders. M e n zegt toch altijd dat het om de liefde gaat? Liefde ­ mijn grootmoeder is ernstig aan het dementeren en wil 'eruit' stappen. In ons gereformeerde gezin kan dat natuurlijk niet. Grootmoeder heeft nu gevraagd of ik voor haar een Drion­pil kan krijgen. Ik dacht: mis­ schien wil mijn dokter wel een hand­ je helpen. "Jij weet toch veel over medicijnen?", vroeg ik hem laatst. "Daar heb ik boeken over volge­ schreven, Katja", zei hij. "Wat is dan het snelst werkende euthanasie­medi­ cijn?" Hij keek me even vreemd aan. Ik legde meteen mijn hand op mijn buik. "Ik ben een beetje misselijk", zei ik. Katja van Groeningen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen