Ad Valvas 1997-1998 - pagina 72

AD VALVAS 1 8 SEPTEMBER 1 9 9 7

PAGINA 6

Voel maar, er staat niet wat er staat Objecten van Tom Claassen in het Exposorium Een bol van ruim drie meter doorsnee vult de Exposoriumruimte tot aan het plafond. Hij oogt van graniet, maar scliijn bedriegt. Bij aanraking blijltt de bol van rubber te zijn. En liet kaartenhuis is van piepschuim.

doet denken aan een Drentse plaggenhut. D e mal van dit beeld maakte Claassen door op een plein in Breda een aantal stenen weg te halen en een kuil te graven, waarin hij rubberlatex goot. Een beetje smoezelig is de deken die ergens op de vloer ligt. Op het eerste gezicht te vies om aan te raken. Maar juist door de beelden aan te raken, krijgt het werk van Claassen een extra dimensie. D a n blijkt alles net iets anders dan je zou verwachten. Voel maar, er staat niet wat er staat. D e granieten bol is gemaakt van zacht latexrubber en omgekeerd blijkt de

Dick Roodenburg Sommige kunstenaars hebben de neiging hun werk in allerlei fraaie theorieën te verpakken, terwijl anderen liever het werk zelf laten spreken. T o m Claassen behoort duidelijk tot de laatste categorie. Maandag 15 september was de opening van een tentoonstelling van zijn ruimtelijk werk op de vu. In een openbaar interview probeerde Exposoriummedewerkster Hendriekje Bosma de beeldend kunstenaar te bewegen wat over zijn werk te vertellen. De beginvraag had betrekking op de plaatsing van de bol en het kaartenhuis, die oorspronkelijk m de hal buiten het Exposorium zouden worden geplaatst. Als reden voor die verandering gaf Claassen dat in de hal een posterverkoop aan de gang was toen hij de locatie kwam bekijken: "Dat leek me niet handig." D e logische vervolgvraag over de gevolgen voor het zogeheten ruimtelijk concept - alles staat nu veel dichter op elkaar werd na lang peinzen slechts beantwoord met een enthousiast drie keer herhaald "ja, ja". Je zag hem denken: ik moet wat zinnigs zeggen want er zitten mensen in de zaal. T o m Claassen werd in 1964 in Heerlen geboren en studeerde van 1984 tot 1989 aan de Academie St. Joost in Breda. Zijn werk is niet onopgemerkt

Cultuur

Kunstenaar Tom Claassen: 'Ja, ja.' gebleven: in 1992 zat hij in de selectie voor de prestigieuze Pnx de Rome, in 1993 ontving hij de aanmoedigingsprijs van de stad Amsterdam en in 1994 kreeg hij de Charlotte Kóhlerprijs. Sindsdien heeft hij exposities in binnen- en buitenland. Claassen hoeft weinig uit te leggen, dat doen anderen wel voor hem. Naar aanleiding van een expositie vorige maand in de Bergkerk te Deventer verscheen een publicatie met mooie foto's en een nogal op hol geslagen mterpretatie van zijn werk, waarin de schnjfster een relatie legt met de

Peter Wolters - AVC/VU

quantumfysica. Aanbevolen lectuur voor wie zich interesseert in wormholes en time-loops, maar niet aan te raden voor mensen die gewoon willen weten hoe de kunstwerken tot stand zijn gekomen. In het onnavolgbare kunstenaarsjargon heet het dat " T o m Claassen een extreem persoonlijke en zinnelijke aanwezigheid en engagement verwerkt in zijn artistieke expressie". Claassen hoeft weinig uit te leggen, want zijn kunstwerken spreken voor zichzelf. Wat uiteraard niet uitsluit dat ze de fantasie pnkkelen. Wie het Exposorium binnenwandelt, waant

Zich in eerste instantie Gulliver bij de reuzen. Na de gigantische bol en het in twee delen gesplitste buitenproportionele kaartenhuis, blijken de gekantelde auto's ineens gewone afmetingen te hebben. Tenzij je ze als speelgoed beschouwt, dan zijn ze weer te groot. "Het is maar waar je het mee vergelijkt", zei Claassen tijdens het interview. Fascinerend is het beeld van een reuzenbaby, dat er uitziet als een half leeggelopen ballon. Alsof een opgeblazen E.T. vanuit de ruimte op aarde gekwakt is. In de hoek van het Exposo n u m staat een tentje dat het meest

ballon-achtige baby van hard brons. De auto's zijn van piepschuim met een gipslaag. Alledaagse voorwerpen krijgen zo een andere lading en zonder daar al te veel over te theoretiseren valt daar op z'n minst even over na te denken. Zoals je ook vragen kunt stellen bij de houdbaarheid van de kunstwerken. De bol van latex moet door de technische dienst van de vu regelmatig bijgeblazen worden, anders verliest hij zijn vorm. Een kaartenhuis van piepschuim lijkt ook niet voor de eeuwigheid gemaakt, maar kan desnoods door anderen dan de kunstenaar opnieuw in elkaar gezet worden. "Waarom niet", antwoordde Claassen desgevraagd. "Maar dan wel volgens mijn aanwijzingen." Ruimtelijk werk van Tom Claassen, tot en met vrijdag 3 1 oktober in het Exposorium van de Vrije Universiteit Openingstijden ma t/m vr 10 00 20 00 uur, za 10 00-16 00 uur Dinsdag 30 september van 12 15-12 45 uur verzorgt Hendnekje Bosma, als kunsthistoricus vertjonden aan het Exposonum, een rondleiding.

r,..--^><r.

'Nooit tijd om tentamens te leren' In 1991 begonnen ze met hun studie en ondervroeg Ad Valvas ze over hun verwachtingen en toekomstplannen. Sindsdien vertellen ze steeds aan het begin van het studiejaar hoe het hen in het voorgaande jaar is vergaan. Inmiddels zijn ze bijna allemaal afgestudeerd en laten ze voor het laatst van zich horen. Tot slot: IVIarco van Basten. Martine Zuidweg "Mijn propedeuse is bmnen." Marco van Basten (28) haalde het afgelopen jaar het eerstejaarstentamen 'beginselen bestuursrecht' en is daarmee in het bezit geraakt van zijn propedeusediploma rechten. De zevendejaars glundert. "Daar was ik ook wel blij mee, dat ik eindelijk m ' n propedeuse had afgerond." Marco van Basten verloor tijd toen hij zijn eerste jaar econometne verruilde voor een rechtenstudie. Maar dat verklaart zijn achterstand niet, geeft hij toe. "Eigenlijk kun je rechten best in vijf jaar doen. H e t is niet zo verschrikkelijk moeilijk. In principe kan het nog korter, maar dan moet je er met al te veel naast doen." Marco deed de afgelopen jaren wél veel naast zijn studie. Zo was hij bestuurslid van het pleitgezelschap Cicero en voorzitter van faculteitsvereniging QBD. Dat leidde af. In zijn geval te veel. Elk jaar nam hij zich voor fanatieker dan ooit te studeren. En elk jaar kwam er iets op zijn weg dat zijn ogen van de boeken hield. Het afgelopen jaar is hij wel veel met zijn studie bezig geweest. "Het was een vnj rustig jaar. Ik heb geen tijd verspild met dingen naast mijn studie." HIJ haalde dan ook een hoop studiepunten, maar bij lange na niet het aantal dat hij zich een jaar eerder ten doel had gesteld. "Mijn bedoeling

was er dit jaar zeventig te halen. Die wilde ik ook echt gaan halen, maar toen kwamen er allemaal vakken tussendoor die veel zwaarder bleken dan ik had verwacht. Ik was van plan m ' n achterstand in te lopen, maar dat is dus niet gelukt." Het afgelopen jaar was het zijn stage bij Rechtshulp vu die zijn goede voornemens in de weg stond. "Ik heb het daar enorm naar m ' n zin gehad. Het was het meest leerzame dat ik in jaren heb gedaan. Je past het recht toe in de praktijk: je werkt met echte mensen, je wordt begeleid door een advocaat, je leert brieven te schrijven naar cliënten en naar de wederpartij. Alle regeltjes van het recht begonnen voor me te leven. Uit alle hoekjes van m ' n verstand kwamen ze tevoorschijn," Zijn stage kostte hem veel tijd. "Als ik ergens instap en ik vind het leuk, dan ga ik er gewoon voor." Daarom verlengde Marco zijn stageperiode van vier maanden met nog eens twee maanden. Achterafweet hij: "Dat had ik met moeten doen." Hij voegt eraan toe: "Had ik het met gedaan, dan had ik mijn doelstellmg nog met gehaald, maar dan was ik er in elk geval dichter bij geweest." Sinds een jaar krijgt Marco geen studiefinanciering meer en leent hij alles. T o t welke hoogte zijn schuld inmiddels is opgelopen, heeft hij met uitgerekend, "Ik wou dat ook niet doen eigenlijk. Ik durf er niet goed aan te

Marco in 1 9 9 1 , in 1992 en in 1996 denken. Het zal tigduizend zijn, denk ik." Veel keus heeft hij niet, vindt hij zelf. "Ik schiet er ook niks mee op als ik stop. Ik heb het gezien bij een studiegenoot van me die op een gegeven moment is gaan werken, omdat hij ook geen studiefinanciering meer kreeg. Hij wou naast zijn werk gaan studeren, maar dat lukte helemaal niet. Het werken nam veel meer tijd in beslag dan hij had verwacht." HIJ gaat er komende tijd hard aan trekken. Zeker weten. Heeft zichzelf ten doel gesteld het komend half jaar zo'n veertig studiepunten aan hertentamens binnen te halen. "Voor de rest schrijf ik dan nog m ' n scriptie." Rond februari hoeft hij als het goed is nooit meer

studiepunten te tellen, want dan is hij klaar. "Goed, het is een krap schema", geeft hij toe, "maar het is wel te halen. Het zijn allemaal vakken die ik destijds goed heb gevolgd, alleen heb ik nooit de tijd gevonden de tenta-

Marco van Basten in 1997

mens te leren." Hij pemst. "Ik probeer het gewoon. Het moet kunnen. Het enige is dat er nog een lustrum tussen zit van de faculteitsvereniging in oktober."

rif"'-

i

rf^-

Bram de Hollander

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen