Ad Valvas 1998-1999 - pagina 353

waarom

9 zou je

^~ ü'^4fjj.­.';.­.r­'­j­i­^ iaAyvUw^'­s­..4i­>J>^­<­ijja­J^ii'j'i­>v ^ j ^ .

^^^^^^S^^^^^^!^^-

De eerste baan is uaak saaier en uermoeiender dan gedacht

'4'

Wi^ |v

Co de Kruijf/Hollandse Hoogte

legenheidskansen voor hoogopgelei­ den. Tot het jaar 2002 zullen er zo'n 366 duizend banen bijkomen. Daar­ naast zullen er ten gevolge van de ver­ grijzing de komende drie jaar nog eens 660 duizend banen ontstaan.

Dollartekens Wie zeker wil zijn van werk, moet zich verdiepen in de informatica, eco­ nom(etr)ie of de bedrijfskunde. Uit ciifers van het Researchcentrum voor

Wie meer politieke idealen heeft, kan ook bij overheid terecht. Vadertje Staat heeft dringend jonge werkne­ mers nodig. Het ambtenarenapparaat vergrijst snel, en de nieuwe aanwas blijft, vanwege het saaie imago van de overheid, beperkt. Minister Peper van Binnenlandse Zaken riep hoogopgelei­ den onlangs op om niet langer hun neus op te halen voor het 'publieke ambt'. Uit een recent onderzoek van

De t rein puilt uit met chagrijnige werknemers. Iedereen is moe

Onderzoek en Arbeidsmarkt (ROA) blijkt dat deze drie sectoren de komende jaren goed zijn voor ruim 43 duizend banen. Hbo'ers met dollarte­ kens in de ogen kunnen het beste een studie volgen in de sectoren landbouw en veeteelt (4800 nieuwe banen nodig), recht en bestuur (11.300 banen) of toerisme en recreatie (4600 banen).

de overheid blijkt dat er de komende vier jaar zo bijna 200.000 nieuwe werknemers nodig zijn in de Rijks­ dienst: 52.300 academici, 144.000 hbo'ers. Het schreeuwende personeel­ stekort zal de komende jaren vooral het onderwijs treffen. In het basis­ en voortgezet onderwijs zijn ongeveer 40.000 leraren nodig. Verder heeft de overheid snel handen aan het bed nodig in verpleeg­ en ziekenhuizen.

De zorgsector vraagt om ongeveer elf­ duizend nieuwe werknemers. Cijfers om heel blij van te worden. Helaas is dit maar één kant van het verhaal. De zonnige kant. Werken heeft ook nadelen. Veel starters kla­ gen over hoge werkdruk. Daarnaast blijkt vaak dat je baan helemaal niet aansluit bij je opleiding. Zeker je eer­ ste baan niet. Een vriendin wilde dolgraag bij Unile­ ver werken, want dat leek haar "wel een gaaf' bedrijf. Ze had economie gestudeerd en vond zichzelf een hele Piet. Na een paar loodzware asses­ sments, waarbij werd aangetoond dat ze inderdaad bovengemiddeld intelli­ gent was, werd ze verbarmen naar een kantoor in Bergen op Zoom. Aange­ steld als account­manager moest ze het product Chicken Tonight aan de man brengen.

Kipgerecht Doctoranda of niet, ze toerde de hele dag in de auto door het land om die troep te introduceren bij grote super­ markten. Niet alleen daar, helaas. Als wij uit eten gingen, vroeg ze om een kipgerecht ("om de concurrentie te testen"). En als ik bij haar langs kwam, stopte ze mijn hele tas vol met die smakeloze kippenprut. Ze gmg ook anders praten, zeker

nadat ze iets had gekregen met de "chef van de afdeling­ Research en Development". Ze vroeg wat mijn t ar­ gets waren en of ik die ook had gehaald. De afstomping was snel begonnen. Een half jaar geleden kocht ze een huis met een hypotheek van vier ton. Ze deed erg blij, maar ze klonk zeer verdrietig. Een week geleden belde ze op. Het was uit. "Ik kan niet meer tegen dit geplande leven." Werken is leuk, maar voor je het weet, word je er door opgeslokt. Mis­ schien zouden universiteiten en hoge­ scholen eens wat meer aandacht moe­ ten besteden aan de leegte die veel star­ ters voelen als ze net aan de slag gaan. Zo vond een ex­huisge­ noot het een eer om voor de aristocrati­ sche ABN Amro te werken. Nadat hij zich door drie moei­ lijke kruisverhoren had geworsteld en een intelligentietest met glans had door­ staan, kreeg hij te

ons al die stupide vernederingen wel­ gevallen? Waar zijn al die domme ver­ gaderingen ter eer en meerdere glorie van ons eigen ego goed voor? Het bedrijf gaat er niet beter door draaien.

horen dat hij naar een filiaal in Vught mocht om hypotheken te gaan verko­ pen. Elke dag stond hij om half zeven naast zijn bed in Amsterdam op om op negen uur in Noord­Brabant te arriveren. De eerste dag kwam hij te laat en kreeg hij meteen een waar­ schuwing. Hij is er na een half jaar mee opgehouden. De ex­huisgenoot zeilt nu met een paar vrienden naar Vancouver.

is een nieuwe religie geworden. De trein puilt uit met chagnjnige werkne­ mers. Het lachen is velen vergaan, want die te hoge hypotheek moet elke maand worden opgebracht. 'Iedereen is moe', kopte het weekblad Elsevier een paar maanden geleden. Zelf ver­ lang ik al tijden naar een siesta en wat meer Italiaanse toestanden. Soms hoop ik dat ze me ontslaan, dan ga ik lekker niksdoen. Net als die geliefde die ik een tijdje had. Als ik uit mijn werk kwam, lag zij in bed op me te wachten. Ze was de deur niet uit geweest. Om haar heen lagen romans, tijdschriften en leeggegeten chipszak­ ken. Ze had alle nieuwsprogramma's gezien en de hele dag naar Radio 1 geluisterd. Hoewel ik de hele dag op een hectische nieuwsredactie had ver­ keerd, wist zij me aan het emde van de dag meer over de toestand in de wereld te vertellen dan GBJ Hilter­ mann. Ik was jaloers. Vorige maand is ze in dienst getreden bij de televisiefabriek van John de Mol. Ze doet nu de productie voor een heel suf familieprogramma. De liefde is inmiddels bekoeld. Toen we gisteren afscheid namen, had ze een petje opgezet en zei ze met hippe stem: "Nou, see ya hè."

Chipszakken De Duitse socioloog Max Weber merkte aan het begin van deze eeuw op dat onze werkdrift was te verklaren uit een soort onverklaarbare daden­ drang, voortkomend uit onze calvinis­ tische mentaliteit van 'niet klagen, maar aanpakken'. Het is een constatering die op het randje van het millennium meer dan ooit geldigheid lijkt te krijgen. Werken

Zelf verlang ik al t ijden naar een siëst a en wat meer tI aliaanse toestanden

Magnetron Veel starters ondervinden het aan den lijve: hun werk is weinig inspirerend en afstompend. Onderzoek wijst uit dat je slechts veertig procent van je kennis en vaardigheden nodig hebt in je eerste baan. Nogal wat starters morren. "Ik had verwacht dat ik meer met mijn hoofd moest werken", ver­ telt een 27­jarige medewerker van Bols Wessanen, de drankgigant die in crisis verkeert. "Op de universiteit had je nog tijd om jezelf vragen stellen. Nu ben ik alleen maar bezig om nieu­ we producten aan de man te brengen Daar word ik niet veel slimmer van." Ze zucht: "Als ik 's avonds thuis kom, ben ik zo kapot dat ik alleen naar RTL 4 of SBS 6 kan kijken." Toch gaat ze elke dag weer terug naar haar kantoor in Zoetermeer. Waarom? Waarom werken we eigenlijk? Om geld te verdienen en op vakantie te kunnen? Om een magnetron te kopen? Natuurlijk, maar dat heb je zo bij elkaar verdiend. Er moet meer zijn. Waarom laten we

Mark Koster is hoofdredacteur van het blad Intermediair Starters.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen