Ad Valvas 1998-1999 - pagina 256

AD VALVAS 3 DECEMBER 1998

PAGINA 6

'Het feest na een wedstrijd is liet leukst' Er zijn heel wat studenten die In het Sportfondsenbad overwinteren. De Amsterdamse studentenzwemvereniging Spons helpt daarbij. Op 12 december verzorgt de vereniging een wedstrijd voor de Nederlandse studentenzweml<ampioenschappen. Bestuurslid IVIIchiel Hobbelt blijft op het droge. Dick Roodenburg D e Nederlandse studenten-zwemkampioenschappen worden verspreid over het seizoen in vier wedstrijden gehouden. Het zijn clubkampioenschappen, waarbij de individuele resultaten bij elkaar opgeteld de uitslag bepalen. De eerste wedstrijd eindigde de Amsterdamse studentenzwemvereniging Spons als zesde, maar voor de komende keer, op 12 december, hoopt de club op een hogere klassering. "Als je de wedstrijd zelf organiseert, probeer je wel eerste te worden", vertelt activiteitencommissaris Michiel Hobbelt. Spons beschikt volgens hem over enkele troeven. "Een daarvan is één van de oprichters van de vereniging, Gedule van der Meer. Hij doet ook mee aan nationale wedstrijden. En sinds kort hebben we Johan Dulot. Die komt oorspronkelijk uit Frankrijk en zwemt uitstekende tijden." Het gaat er volgens Hobbelt niet alleen om of je goede, maar ook of je genoeg zwemmers hebt. "Er zijn 22 afstanden, waarvan per afstand per club steeds de twee beste tijden genomen worden. Als je op een afstand maar één deelnemer hebt, krijg je voor de tweede een vervangende tijd." De langste afstanden op het kampioenschap zijn de tweehonderd meter schoolslag en de tweehonderd meter wisselslag. Ook staan onder meer de vijftig meter rugslag en vijftig meter vrije slag op het programma. Dames

en heren zwemmen dezelfde afstanden, maar wel in verschillende series. Hobbelt blijft vanwege zijn organisatorische verplichtingen aan de kant. Hij wil overigens niet te veel nadruk leggen op de wedstrijd. "Die wedstrijd is leuk, maar het leukst is om daarna met z'n allen te eten en te feesten en studenten uit andere steden te ontmoeten." Dat vindt vanaf 's avonds een uur of zeven plaats in, jawel, cultureel centrum D e Badcuyp in De Pijp. Net als bij de meeste studentensportverenigingen geldt bij Spons dat gezelligheid een minstens even grote rol speelt als de sport. D e vereniging werd twee jaar geleden opgericht en telt nu tegen de vijftig leden, waaronder ruim tien vu-studenten. D e Asvu, het sportcentrum van de Vrije Universiteit, heeft geen eigen zwemvereniging maar beschikt over uren in het Sportfondsenbad West en geeft reductie op twee andere zwembaden. Spons heeft een vaste woensdagavond in het Sportfondsenbad Oost. "Van negen tot kwart voor tien zwemmen, dan tot halfelf spel en daarna wat drinken in café De Ponteneur." D e ambities van de Sponsleden lopen volgens Hobbelt nogal uiteen. "Ze kunnen het zelf invullen. Voor mij is het meer de gezelligheid dan het zwemmen. Anderen komen puur voor het zwemmen en krijgen de gezelligheid erbij. In het bestuur zitten vaak de minder fanatieke zwemmers. Onze

voorzitter had bijvoorbeeld nog nooit gezwommen." Nog nooit gezwommen? "Nou ja, wel eens een paar baantjes natuurlijk. Inmiddels leerde hij wat slagen." Voor de vraag of er eigenlijk studenten zijn die helemaal niet kunnen zwemmen, komen we terecht bij Evert Rijks, de directeur van de Asvu en zelf zweminstructeur. "Die zijn er. Per jaar krijg ik gemiddeld vijftien mensen die het nog helemaal moeten leren. Op dit moment heb ik een aantal Iraanse jongens en meisjes en Marokkaanse meisjes. Of Marokkaanse, zeg maar Amsterdamse met allochtone

ouders. Die ouders weten soms niet dat ze zwemmen." De absolute beginners krijgen les in een apart instructiebad achter gesloten deuren. Michiel Hobbelt noemt zichzelf een gemiddeld wedstrijdzwemmer. "Ik train twee of drie keer per week. Dat is niet zo vaak. In de zomer organiseert Spons langebaanwedstrijden, twee kilometer op een Bosbaan of ergens anders buiten. Echt iets voor de fanatiekelingen met een goede conditie. Ik deed vorig jaar ook een keer mee, maar het is mij eigenlijk iets te ver. En te koud." Hobbelt ontkent dat zwemmers per definitie ijshaters zijn. "Ik ben toevallig sinds kort met schaatslessen begonnen." Of de combinatie schaatsen en zwemmen wel goed is voor de spieren, vindt hij niet zo belangrijk. "Schaatsen schijnt niet goed voor je schoolslag te zijn. Maar ik ben niet zo fanatiek dat ik me daar mee bezighoud. Ik vind het gewoon leuk om te sporten - zwemmen vooral voor de

VU-studente IVIargje van Eijk staat klaar voor de start. conditie en schaatsen om eens wat anders te doen." D e inschrijving voor de studentenzwemwedstrijden staat open tot en met woensdag 9 december. "Mensen kunnen zich individueel aanmelden, maar zwemmen dan onder de naam van Spons. We beschouwen het als reclame voor de vereniging. Je kunt kijken of je het leuk vindt en dan lid

Aniêlle Webster

worden." D e kosten bedragen 25 gulden per persoon. "Voor alles bij elkaar", benadrukt Hobbelt. "De wedstrijd, het eten en het feest. Eventueel kunnen mensen nog blijven slapen, met ontbijt." Studentenzwemwedstnjd, zaterdag 12 december vanaf half twee 's middags in tiet Sportfondsenbad Oost, Fronemanstraat 3, Amsterdam Inschrijving {t/m 9 december) en informatie 020-6202019 (Michiel Hobbelt). Zwemmen bij de Asvu- 020-4445090.

I k roep soms trots naar beneden: ik woon hier, hoor!' Rond een studentenhuis hangt vaak een wolk van romantiek. Maar is het wel zo leuk om de haren van je huisgenoot uit het doucheputje te moeten halen? En wil een student ook niet af en toe rust? Ad Valvas ging op bezoek bij verschillende VU-huishoudens en vroeg naar de voor- en nadelen van hun manier van wonen. Deze week: een dispuutshuis.

.^>. '^^i

Fleur Besters Een grote berg fietsen voor de deur, posters van Nikè en een rij bellen met onduidelijke namen. N u m m e r 25 wijkt af van het algemene straatbeeld van de elitaire P.C. Hooftstraat. Het is het huis van L,anx-dispuut Nikè (genoemd naar de godin van de overwinning). Marmer op de vloer en zeil op de trap. "Dat maakt makkelijk schoon en kan niet kapot met feesten." De meisjes van Nikè zitten goed in dit pand, dat zij huren van woningbouwvereniging De Key. Ondanks de locatie zijn de huren niet hoog. Afhankelijk van de grootte van de kamer betalen de studentes tussen de 360 en 420 gulden huur. In de gezellige kamer van voormalig huispreses Neeltje Waagmeester (25) zitten vier van de in totaal twaalf bewoonsters aan een kop thee. Met de regelmatigheid van de klok loopt een nieuwsgierige huisgenoot binnen, vertelt haar beslommermgen van de dag en vertrekt daarna naar de eigen kamer. Neeltje, vierdejaars algemene letteren, neemt als eerste het woord. "Iedereen vraagt of we geen ruzie krijgen met twaalf meiden in een dispuutshuis. Ik was er ook wel een beetje angstig voor, maar het valt me erg mee." Dispuuts- en huisgenootje Pauline Verhaar (22), vierdejaars economie, vult haar aan: "We wonen natuurlijk met een grote groep. Dat voorkomt echte problemen, want je zit elkaar daardoor niet op de lip. Ik heb alles op mijn verdieping. Soms kom ik een

week alleen beneden om te wassen." Eline Faber (21) is derdejaars geneeskunde. Ze woont in de kelder. Dat is de grootste kamer van het huis, met openslaande deuren naar de tuin. "Enig nadeel is dat dispuutsvergaderingen en feestjes in mijn kamer gehouden worden. Daarvoor wordt alles ontruimd. Voordeel is dat het dispuut tweehonderd gulden meebetaalt aan de kamer, die zeshonderd gulden per maand moet opbrengen. Dit is de startkamer in huis. Als je nieuw komt wonen, begin je in de minst fijne kamer. Maar ik ben er heel blij mee, ondanks het ongemak van het leeghalen." N a nog een rondje thee ingeschonken te hebben, vertelt Marjolein van den Berg (19), die aan de UVA communicatiewetenschappen studeert, hoe nieuwe huisgenoten gekozen worden. "Het is natuurlijk altijd iemand uit ons dispuut. De geïnteresseerden moeten een brief schrijven, waarin ze aangeven waarom ze in het huis willen wonen. Dit systeem voorkomt problemen. De vraag staat zwart op wit, met de datum erbij." Neeltje vindt het wonen in dit dispuutshuis een onmisbare ervaring. "Toen ik uit huis ging, ging ik eerst samenwonen. Ik ben blij dat ik dit ook meemaak. We zitten natuurlijk op een toplocatie. Af en toe sta ik op het balkon en zie beneden de dure auto's langsrijden. Dan roep ik gewoon: 'Maar ik woon hier hoor!' Zo trots ben ik op dit huis." Waren er vroeger hele boekwerken met huisregels, tegenwoordig wordt

Wie in het huis aan de P.C. Hooftstraat de huisbeurt niet doet, krijgt een boete: "Anders wordt het één grote bende. We wonen met z'n twaalven en dan vervuilt het erg snel." Bram de Hollander aan voorschriften niet zo zwaar meer getild. Er zijn twee keukens, vijf douches en vier toiletten. O m alles schoon te houden is er een rooster. Daarin staat dat de studenten met z'n tweeën het trappenhuis moeten doen (vijf etages). Dit is de zogenaamde huisbeurt. Op het nalaten van deze beurt staat een boete van 25 gulden. Dat is ook wel nodig beamen de vier. "Anders wordt het één grote bende. We wonen met z'n twaalven en dan vervuilt het erg snel." Dinsdag is de vaste dispuutsavond, waarop twee eerstejaars in de P . C . Hooftstraat komen koken voor het hele dispuut. De enige dag dat de twaalf huisgenoten gezamenlijk eten. Pauline: "Het is heel moeilijk om altijd samen te eten. D a n moet die

werken, dan weer die. Maar meestal spreek je met je buurvrouw af, of degene die je in de gang tegenkomt. Je eet zelden helemaal alleen." Als weer een huisgenootje om de hoek van de deur kijkt, roepen de vier m koor: "Dat is Willemijn van de aanloopkamer!" Willemijn: "Als ik 's ochtends mijn tanden poets en iemand hoor weggaan, ren ik naar de deur om te kijken wie het is, en waar diegene naartoe gaat. Niets wil ik missen. Ik hou wel van gezelligheid. Daarom stimuleer ik mensen bij mij langs te komen. Alle meisjes komen hier de nieuwtjes vertellen. Zo kreeg mijn kamer de titel aanloopkamer." Naarmate de studentes langer praten, komen de wilde verhalen boven. Neeltje: "Eén keer zaten we met zijn allen

op het terras tegenover het huis. Toen ging het raam open aan de overkant en riep een huisgenoot heel hard: 'Neeltje! Telefoon!' Dus ik op mijn slippers naar de overkant. Dat is echt leuk, dan zie je iedereen kijken terwi)i jij je mooie huis binnenloopt." Ook hebben de dames van het Nikè-huis een keer een inval gedaan bij het mannenhuis Panda. Pauline: "Dat was echt gaaf. We hadden in de turn gegeten en dachten ineens: laten we bij Panda langsgaan." Neeltje gaat verder: "Stormen we met z'n allen naar binnen, staat er gewoon een kerel te strijken! Wij schreeuwen vervolgens om bier, is er geen bier!" Pauline lacht: "Dat geloof je toch niet, mooi weer en geen bier in huis!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen