Ad Valvas 1998-1999 - pagina 11

EERSTEJAARSKATERN

AD VALVAS 24 AUGUSTUS 1998

PAGINA 1 1

'Voorlopig zit iii liier goed' Studentenwijk Uilenstede raakt negatieve imago langzaam maar zeker kwijt

Een flink det: van de eerstejaars üie op kamers gaan wonen, komt terecht op Uilenstede. !n de zomer werd er heel wat afgeboend, geschilderd en verhuisd. De reacties op het 'idyllische' studentenoord vlakbij de vu zijn verschillend: ' i k beschouw dit als een tussenfase. Zo gauw ik wat anders vind, ben ïk weg." En: "Ik voel me prettig hier."

Wonen op Uilenstede: behoorlijk wat studenten blijven er na hun afstuderen vaak nog een tijdje hangen.

Shei a Kamerman Er hangt een zweterige, muffe lucht in het kantoor van Intermezzo op Uilenstede. De smalle houten banken zitten bomvol aankomende studenten en ouders. Het wachten duurt eindeloos, terwijl iedereen angstvallig zijn of haar beurt in de gaten houdt - een n u m mertjesautomaat zou geen overbodige luxe zijn. Af en toe verlaat iemand de spreekkamertjes waar de medewerkers van Intermezzo vertoeven met een huurcontract en de sleutels in de hand. Een moeder zegt opgetogen tegen haar slungelige puberzoon: "Zo Christiaan, nu kunnen we een feestje bouwen." Een medewerkster van Intermezzo kijkt om de hoek van de deur en schrikt. "Als er iemand aanbelt, graag niet opendoen", zegt ze. "Anders krijgen we nooit pauze." Even later rammelt een jongen met een baseballpet op aan de deur. Hij tuurt naar binnen. Gegeneerd staren de wachtenden terug, opendoen mag met meer. De baseballpet druipt af. "Hopen dat hij niet helemaal uit Groningen komt", zegt een meisje in een felblauw truitje. Twee vu-studentes gaan m t e m verhuizen. "Ik ga naar de zonkant", zegt de een. De ander ontvlucht een asociale medebewoner die de hele dag keiharde housemuziek draait en vertrekt naar een andere afdeling. D e wachtende nieuwelingen kijken stug voor zich uit, maar de ouders worden onrustiger. "Hebben jullie veel last van elkaar?" informeert een gesoigneerde dame bij een van de studentes. "Ach, wat is last", antwoordt die. Het valt best mee. Meestal zijn het maar een of twee personen die het verpesten voor de rest." "Het is jammer dat het vaak zo smerig is", voegt haar vriendin daaraan toe. "Op een gegeven moment liepen de kakkerlakken over de keukenvloer. We hebben een takenlijstje opgesteld en in de keuken gehangen, maar om nou te zeggen dat iedereen zich daaraan houdt, mwaahh." Inderdaad, het tekenen van het contract en het overhandigen van de sleutel zou wel wat soepeler geregeld kunnen worden, vindt Jan Roodenburg, hoofd bewonerszaken. In de toekomst zullen hij en zijn team zich buigen over de vraag hoe ze beter tegemoet kunnen komen aan de wensen van de

huurders. D e afgelopen acht jaar is de meeste aandacht opgeslokt door het grootscheepse renovatieproject, zegt hij verontschuldigend. Verreweg de meeste woningen werden gerenoveerd en opgeknapt. Dat is nu goddank allemaal achter de rug. D e ongeveer drieduizend bewoners van Uilenstede, van wie zo'n tachtig procent studeert aan de vu (de anderen studeren elders of zijn werkende jongeren) hoeven zich niet meer te storen aan geklop en gebeitel. Volgens Roodenburg is het geweldig verbeterd. "Tien jaar geleden was Uilenstede lang niet zo gezellig als nu." Nieuwe bewoners komen nu in een pico bello kamer, vindt Roodenburg. Gelukkig gaan de bewoners in het algemeen goed met hun woning om. D e helft van de kamers wordt m keurige staat door de vorige bewoner opgeleverd, in 45 procent van de gevallen moet hier en daar wat hersteld worden. "Niet dat ze uitgewoond zijn", haast Roodenburg zich te zeggen. Dat valt eigenlijk reuze mee. Slechts vijf procent van de kamers is 'uitgewoond' te noemen. Die worden weer opgeknapt voordat de nieuwe bewoner de kamer knjgt. Mevrouw Kalverda staat op een keukentrapje het loshangende behang zo goed en kwaad als het gaat te fatsoeneren. Haar zoon Arjen - gekleed in een opbeurend T-shirt met een 'no problem' opdruk - probeert de gordijnrails op te hangen. De kamer is voor zijn zus Bemike Kalverda, die aan de vu medische biologie gaat studeren. Alleen is Bemike er niet. Ze is op vakantie in Canada. Dat is inderdaad wel onhandig gepland, maar volgens haar moeder te wijten aan de manier waarop Intermezzo de zaken afhandelt. Daarover kan ze kort en bondig zijn: 'Ontzettend slecht.' Bernike stond al meer dan een jaar ingeschreven, maar in mei kon Intermezzo nog niet zeggen of ze in aanmerking zou komen voor een kamer. "Wat moet je dan? Als ze duidelijk 'nee' zeggen, ga je als een speer op zoek naar iets anders. Zeggen ze 'ja', dan haal je opgelucht adem. Maar ze bleven haar maar aan het lijntje houden." Een maand geleden kon ze plotseling komen. Er was plaats, maar dan moest ze wel snel zijn. Bemike was

weg, dus toog haar moeder vanuit Bleiswijk naar Amstelveen. T o t haar grote schrik kreeg ze een lijst met negen kamers in haar hand geduwd die ze kon bekijken. Binnen een uur moest ze haar beslissing meedelen. "Ik ben van hot naar her gerend", zegt mevrouw Kalverda. "Vaak waren de bewoners niet thuis, dus heb je geen flauw benul hoe de kamer eruitziet. Ik heb gekeken of de afdelingskeuken er een beetje redelijk uitzag en of de mensen die er wel waren aardig leken." Enfin, haar dochter heeft een kamer en hoeft in ieder geval niet met het openbaar vervoer uit Bleiswijk te

'Ik hen niet van plan lang te blijven. Ik ga op zoek naar een kamer in het centrum. Maar deze plek is een mooie start' komen. Als ze terug is van vakantie hoeft ze haar nieuwe huisje alleen nog maar in te richten. "Dat moet ze zelf doen", zegt haar moeder met een lach. "Maar dat is ook het leukste." Buiten manoeuvreert meneer Schut met een steekwagentje een gebloemde fauteuil over straat. Bij de lift aangekomen wist hij het zweet van zijn voorhoofd. Zijn vrouw draagt voorzichtig een doos met serviesgoed. Op de achtste verdiepmg sjouwt h u n dochter Hanneke Schut, die psychologie gaat studeren aan de vu, een net geverfd kastje naar haar kamer. N a een tijdje staat de kamer zo vol dat zij en haar ouders er nauwelijks meer bij kunnen. Voor zowel vader als moeder Schut is de gang van h u n dochter van een klem dorp onder de rook van Zwolle naar Uilenstede jeugdsentiment. Begin jaren zeventig woonden ze er beiden en studeerden ze eveneens aan de vu. Tevreden kijkt Hanneke haar kamer rond die nog geurt naar verse verf "De muren waren roze", zegt ze

met een vies gezicht. Samen met haar moeder heeft ze ze lichtbeige geverfd. Behalve geschilderd heeft ze de ramen gelapt, de doucheruimte ontkalkt en vooral alles, maar dan ook alles, heel hard geboend. "Het halletje is lichtblauw, maar dat laat ik zo", zegt H a n neke. "Ik ben niet van plan lang te blijven. Ik ga op zoek naar een kamer in het centrum. Maar deze plek is een mooie start." Het verloop op Uilenstede is groot, elk jaar vertrekt een kwart van de bewoners. Het lijkt er op dat de meeste studenten Uilenstede liefst spoedig weer verlaten, maar Roodenburg gelooft dat niet. "Er zijn er ook behoorlijk wat die hun hele studententijd hier p n m a wonen. Zelfs na him afstuderen blijven die vaak nog een tijdje hangen." Natuurlijk zijn er best wel af en toe spanningen tussen de bewoners, geeft hij toe. Dat is bijna niet te voorkomen als je met veel mensen op een kluitje woont. Vaak gaat het ongenoegen over geluidsoverlast of het gebruik van de gezamenlijke keuken. Dat worden zoveel mogelijk uitgepraat met behulp van de vier sociaal beheerders die Intermezzo heeft rondlopen. Uilenstede had lange tijd een slechte naam bij buitenstaanders. Meisjes zouden er worden lastig gevallen, er zouden veel 'gekken' rondlopen en regelmatig zouden er desperate studenten van het dak van de flat springen. Dat beeld bleek wel wat overtrokken. Roodenburg heeft bovendien het idee dat het aantal problemen in de afgelopen jaren is afgenomen. Er is bijvoorbeeld veel minder geluidsoverlast door feestende studenten. "Ik kan alleen maar gissen naar de reden. Misschien gaan mensen nü meer naar de stad om uit te gaan en proppen ze zich niet meer met z'n vijftienen op een paar vierkante meter. Het kan ook zijn dat de prestatiebeurs veel minder ruimte geeft om veelvuldig flink uit je dak te gaan." Een belangrijk voordeel van Uilenstede IS, benadrukt Roodenburg, dat alles binnen handbereik is. Als je niet wil, hoef je de campus niet af. D e supermarkt is om de hoek, je kunt je conditie op peil houden in het sportcentrum en goedkoop eten in Café Uilenstede. Je kunt een bioscoopje pikken in het Filmhuis en het cultuurcentrum biedt op een steenworp

Bram de Hollander

afstand legio entertainment. "Toen ik in de laatste klas van het vwo zat, wist ik het al zeker: ik wil in Amsterdam op kamers wonen, maar niet op Uilenstede." Karin Leever, studente aardwetenschappen, draait op haar bureaustoel. Op school hadden ze namelijk een introductiefilmpje laten zien over Uilenstede, waardoor ze een 'onwijs negatief beeld had gekregen. Karin: "Daaruit kreeg ik het idee dat het hier een vreselijk ongezellige boel was en dat vereenzaamde studenten regelmatig van de hoogste flat sprongen." Maar een kamer vinden in de stad bleek nog niet zo eenvoudig en uitemdelijk besloot ze naar Amstelveen af te reizen om zich in te schrijven. M e t gemengde gevoelens liep ze rond. Eigenlijk best gezellig met al dat groen, die vijver en in vrolijke kleuren geverfde laagbouw. Een jongen die ze toevallig tegen het Ujf liep, liet haar zijn kamer zien. " D e ruimte viel me erg mee, (de kamers zijn veertien tot zestien vierkante meter, SK). Je hebt een balkon en een eigen douche en wc. Ik vond het een stuk minder erg dan ik had gedacht." T o e n ze een kamer aangeboden kreeg, hoefde ze niet lang na te denken. Ze was al een paar maanden eerder met haar studie begonnen, maar het op en neer reizen vanuit D o o m beviel slecht. "De kamer zag er redelijk uit, behalve verven hoefde ik er weinig aan te doen. Het blauwe zeil op de vloer lag er al." Haar nieuwe boekenkast en bureau, haar eenpersoonsbed en een bankje passen er precies in. Ook de afdeling bevalt goed. "We zitten niet op eikaars lip, maar als je thuis komt van college is er altijd wel iemand om thee mee te dnnken. En je eet vaak samen in de keuken." Die ziet er behoorlijk schoon uit. Inge, de afdelingsoudste, krijgt elke maand een bedrag van Intermezzo. Daarvoor koopt ze schoonmaakmiddelen en krijgen studenten die schoonmaken een vergoeding. Karin: "Het kan best zijn dat ik op termijn naar iets anders ga uitkijken, maar ik voel me prettig hier. In het begin ging ik elk weekend naar huis, maar tegenwoordig blijf ik regelmatig op mijn kamer, Nee, voorlopig zit ik hier goed."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen