Ad Valvas 1998-1999 - pagina 434

A D VALVAS 4 MAART 1999

PAGINA 6

Theater zonder boodschap Grensverleggend cabaret proberen ze te maken, de vijf leden van N'mbusi. Geen gewone liedjes en sketches, maar rock-'n-roll en absurditeiten.

len we er ook niet bij inschieten. Met name de huur van apparatuur kost veel. Dat willen we proberen vergoed te krijgen." De ambities van Van Eldijk liggen buiten het theater.- "Mijn droom is een eigen comedy op televisie." Die wens wordt steeds minder irreëel. Een van de leden van N'mbusi, Ronald Snijders, werkte al bij het programma Waskracht van de VPRO. Samen met Van Eldijk was hij onlangs op bezoek bij de Vara en de Arno om over een comedy te praten. "Ik vind het niet zo belangrijk wat het podium is voor mijn idee van comedy", aldus Van Eldijk, "maar televisie is een interes-

Peter Boerman "Wij streven niet zozeer naar cabaret", vertelt Fedor van Eldijk. "Het gaat ons om toneel, om totaaltheater. Alleen houden we ons niet zo aan toneelregels. Het liefst hebben we helemaal geen regels. Nou ja, alleen wat praktische regels dan, zoals geen open vuur stoken middenin je publiek." Van Eldijk is met z'n 28 jaar de oudste van het vijf koppen tellende gezelschap N'mbusi, een groep die 4 en 5 maart in cultuurcentrum Griffioen haar eerste theatertournee afsluit. Zo'n zeven jaar geleden begon N'mbusi als rockband. "We kennen elkaar van verschillende middelbare scholen in Amersfoort", vertelt Van Eldijk. "Eerst wilden we vooral samen muziek maken. Omdat we merkten dat we veel theaterideeën hadden, gingen we die combineren met de muziek. Inmiddels noemen we ons een 'vrij collectief." N'mbusi won in 1996 de tweede prijs tijdens het Amsterdams Kleinkunstfestival. De jury had het destijds over "een eigentijds en absurdistisch programma, waarin lef wordt getoond. Ze zijn in staat om de oppervlakkigheid en ledigheid van hun generatie op een krankzinnige manier weer te geven." Een waardevol compliment, aldus Van Eldijk. "We hebben met ons programma geen boodschap. We spreken graag van reëel absurdisme. Volgens ons heeft de realiteit de absurditeit allang ingehaald. De realiteit is zelf absurd geworden. Het enige dat wij willen, is dingen uit die realiteit isoleren om de absurditeit ervan aan te tonen."

Fedor van Eldijk (midden): 'We vinden het prima als mensen zich ergeren aan onze show.' Van Eldijk is actief in de stichting Absurd Nederland, waar N'mbusi het voornaamste project van is. "Het doel van de stichting is: mensen verbazen. We willen dingen doen die ongerijmd zijn. Zo hebben we bijvoorbeeld het idee om met een miljoen mensen op het Binnenhof te demonstreren. Alleen om de reiskosten vergoed te krijgen. Een volstrekt onhaalbaar idee, dat weten we. Maar het gaat er om dat meer mensen zulke ideeën bedenken." N'mbusi wil geen 'makkelijk' cabaret

maken. "De mensen die naar Acda De Munnik gaan, weten van tevoren wat ze krijgen. Wij willen verrassen. Dat betekent soms dat mensen zich ergeren. Vinden we prima. Het idee achter onze show is dat de ene helft van het publiek zich rot lacht omdat hij weet dat de andere helft zich groen en geel ergert. Dat maakt het extra leuk." De voorstelling Ktjken of de vloer het houdt, die de groep anderhalf jaar lang speelde, gaat over het zoeken van grenzen. Vijf mannen komen min of

meer toevallig in één ruimte terecht. Daar moeten ze het met elkaar zien te rooien. Dat gaat, bijna vanzelfsprekend, mis. "Een vrij plat gegeven", erkent Van Eldijk. "Maar het gaat ons om de momenten die we eruit kunnen halen." Op dit moment werken de vijf leden van N'mbusi aan een nieuwe voorstelling, die het volgende theaterseizoen in première moet gaan. Of dat lukt, hangt af van de subsidies die de groep weet los te peuteren. "We hoeven er geen van allen van te leven. Toch val-

sant medium. Bovendien is alles er goed geregeld. In het theater moet je altijd met je spullen sjouwen, in de televisiestudio's kom je binnen en staat de koffie klaar. Met een koekje, wel te verstaan." In het theater is het erg moeilijk om 'ertussen' te komen, is de ervaring van Van Eldijk. "We woimen nog nooit een festival, zoals De Vliegende Panters. Tot nu toe werden we alleen tweede. Dat maakt het lastig. In Amsterdam wordt te veel afgerekend op de uitvoering. Dat is net ons zwakke punt. We moeten het meer hebben van onze ideeën. Met name bij de oudere garde krijg je geen voet aan de grond als je niet met Jacques Brei aankomt. Maar Brei is hartstikke dood. Wij komen met rock-'n'-roll. Ik speel liever in de kleine dorpjes dan in Amsterdam. In de provincie zijn de mensen minder blasé." 'Kijken of de vloer het houdt', donderdag 4 en vrijdag 5 maart, aanvang half negen 's avonds, cultuurcentrum VU Gnffioen, Uilenstede 106 Meer informatie over N'mbusi www.absurd nl

'Soms lijken we de laatste hoop' Ze zijn niet alleen wegwijzer, waakhond en vraagbaak, maar vervullen ook een sociale functie: de medewerkers achter de verschillende balies op de VU. In de achtste aflevering het nieuwe steunpunt van studentenvakbond SRVU. Elsbeth Vernout De behuizing van het SRVU-steunpunt annex Kamerbureau heeft iets van een studentenkamer. Er zit schimmel in de koffiepot en op de kasten staan uitgeteerde cactussen en vetplanten die zo te zien alleen koffie te drinken krijgen. In de hoek van de vierkante ruimte liggen schaatsen en onder het bureau staat een vergeten rood T-shirt in een sopje. "Als de telefoon gaat mag je opnemen!", roept SRVU-voorzitter Machteld Kruidenier (21) als ze water voor thee gaat halen. Het is vijf voor half elf op woensdagochtend als voor het eerst de telefoon rinkelt bij het steunpunt van de studentenvakbond. "Studentensteunpimt met Machteld goedemorgen." Het is collega Berber Brouwer, die zich ziek meldt. "Dan moet je in bed blijven liggen", stelt Kruidenier nuchter vast. Ze staat er deze ochtend alleen voor bij het steunpunt dat sinds ruim anderhalve maand geopend is op woensdag- en donderdagochtend van kwart over tien tot kwart over twaalf. Het steunpunt is geboren nadat studenten allerlei vragen gingen stellen aan medewerkers van het Kamerbureau. Vaak ging het om een stage die niet lekker liep, of om problemen met studiefinanciering. Nu kuimen studenten met alle vragen bij één loket terecht, zowel over studie en studiefinanciering als over zaken als uitgaan, sporten en seksualiteit. Het SRVU-steimpunt ligt centraal op de 'VU-campus, in het Wis- en natuurkundegebouw met uitzicht op het binnenplein. Een hoge balie scheidt het kantoorgedeelte van de bezoekersruimte. Tegen de wand staan rekken met folders van organisaties als het Riagg, het COC en van de Informatie Beheer Groep. Kruidenier is tevreden

met de behuizing, maar mist af en toe de tijd van de houten SRVU-barak. "Daar kon je echt nachten doorgaan en feesten houden. Hier is het wat zakelijker, er heerst meer een vannegen-tot-vijf-sfeer. We merken wel dat de drempel laag is om langs te komen. Het is een leuk zooitje, het gaat niet zo officieel. Meestal zijn wij net zo oud als de mensen aan wie we advies geven." Het lijkt even druk te worden als voor de tweede keer de telefoon rinkelt. Prompt wordt in de belendende SRVUkamer ook gebeld. "Heb je een ogenblikje, ik krijg even een andere lijn

binnen." Kruidenier spurt naar de andere kamer en keert terug nadat ze heeft gevraagd of de jongen over vijf minuten kan terugbellen. "Je hebt dus een vier", pakt ze het eerste gesprek weer op, "en je denkt dat het komt omdat de docent je niet mag. Heb je al met de docent gepraat? Nee? Ik zou eerst langsgaan bij de studiebegeleider van je faculteit om het aan te kaarten. Als dat niets oplevert, kun je een klacht indienen. Maar dan moet je overtuigd zijn van je gelijk." Als Kruidenier het telefoontje heeft beëindigd, evalueert ze. "We steunen niet zomaar iedereen, want het is riskant als iemand de schuld op de docent afschuift. Daarom vragen we de studenten altijd eerst langs te komen." Kwart voor elf gaat voor de derde maal de telefoon. Het is een jongen die een wijzigingsformulier van de

Machteld Kruidenier: 'Studenten nemen geen initiatief, ze leggen het probleem bij ons neer.' Yvonne Compier - AVC/VU

Informatie Beheer Groep opvraagt. Vijf minuten later belt weer iemand, maar er wordt opgelegd. "Zeker een stalker", grapt Kruidenier. De beller, het blijkt de vader van een meisje met dyslexie te zijn, hangt meteen weer aan de lijn. Kruidenier spreekt hem toe. "Ze kan een extra jaar studiefinanciering krijgen. Daarvoor heeft ze de handtekening van een orthopedagoog nodig die zegt dat ze woordblind is, plus een handtekening van de decaan. Daar doen ze nooit moeilijk over." Ze verwijst de vader door naar de Stichting Studie en Handicap die meer van het onderwerp afweet.

In de ruim anderhalve maand dat het steunpunt open is, kwamen naar schatting honderdvijftig telefoontjes van hulpbehoevende studenten binnen. Ongeveer vijfendertig mensen kwamen langs met vragen. De oogst van vandaag: negen telefoontjes en één SRVU'er die informeert naar de aanvangstijd van een vakbondsbijeenkomst. Dat is nog niet veel, geeft Kruidenier toe. "We willen liever in de middag open zijn, want het blijkt dat studenten 's ochtends liever bellen dan langskomen. Omdat deze balie vanaf half een wordt gebruikt voor het Kamerbureau, kan dat niet."

Kruidenier merkt dat er behoefte is aan het steunpunt. "Soms bellen studenten met een ondertoon in hun stem van: jullie zijn mijn laatste hoop. We kunnen echter alleen maar doorverwijzen. Als je mensen echt gaat begeleiden, heb je er een dagtaak aan." Het valt haar op dat veel studenten niet op het idee komen initiatieven te nemen. "Ze leggen het liefst hun probleem bij ons neer. Ik ben vri) assertief als ik iets wil weten. Maar goed, ik snap dat de bellers wat persoonlijke aandacht willen. Wij kunnen hen net dat duwtje in de rug geven."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen