Ad Valvas 1998-1999 - pagina 692

AD VALVAS 1 JULI 1999

PAGINA 4

Zomerprogramma Filmmuseum: het oeuvre van Catherine Deneuve

Een sexy vrouw die goed kon acteren In hoeverre het haar verdienste is, valt te betwisten, maar Catherine Deneuve speelde in tientallen uitstekende films. Het Filmmuseum, voorlopig nog in Amsterdam, wijdt deze zomer een retrospectief aan de Franse actrice die door het Amerikaanse tijdschrift Look ooit tot mooiste vrouw van de wereld werd uitgeroepen.

Dick Roodenburg Staatssecretaris Rick van der Ploeg (Cultuur) verklaarde vorige week wel wat te zien in het plan om het Instituut voor de Beeldcultuur aan Rotterdam toe te wijzen. Als het Instituut uit Amsterdam vertrekt, moet ook het Nederlands Filmmuseum van zijn huidige locatie in het Vondelpark naar de Maasstad verhuizen. Daarmee verliest Amsterdam zijn enige zaal waar regelmatig de beste films van de afgelopen honderd jaar te zien zijn.

Na Marcello Mastroianni vorig jaar staat het komend 'zomerprogramma van het Filmmuseum in het teken van

Het Filmmuseum in het Vondelpark.

Franse actrice Catherine Deneuve. Zij acteerde in films van onder anderen Luis Bunuel, Francois Truffaut, Marco Ferreri en Roman Polanski en speelde samen met acteurs als Yves Montand, Jean Paul Belmondo, Michel Piccoli, Marcello Mastroianni en Philip Noiret. Met andere woorden: het oeuvre van Deneuve geeft: een goed beeld van de geschiedenis van de Franse film en omstreken vanaf de jaren zestig. Daarnaast kan zij model staan voor de moderne zelfstandige vrouw. Met de vaders van haar twee kinderen, Roger Vadim en Marcello Mastroianni, was zij nooit getrouwd en haar huwelijk met de Engelse fotograaf David Baily duurde kort. "Als mijn leven een autobaan is, was dat huwelijk een verkeersongeval", vatte ze ooit kort samen. Als uit het aanbod van ruim dertig films één aanrader gekozen moet worden, dan is het toch Belle de Jour. Niet zozeer vanwege Deneuve, maar vanwege regisseur Bunuel. Qua gegeven doet Belle de Jour oppervlakkig denken aan Wat zien ikl, de Nederlandse verfilming van Albert Achter Catherine Deneuves blonde koelheid vermoedden veel mannen een opwindende femme fatale. Filmmuseum Mols gelijknamige succesboek. De vergelijking zal elke filmliefIn hun voyeurisme hebben beide films lijkbaar verhaal en met dezelfde Ferachter die blonde koelheid een opwinhebber doen gruwen, want Paul Verechter raakvlakken: elke hoer heeft nando Rey in de mannelijke hoofdrol. dende femme fatale. Opgemerkt moet hoeven is geen Bunuel, Henk Molenvreemde klanten. Waar Wat zien ik! in Een beter beeld van Deneuves kwaliworden dat vooral Roman Polanski en berg geen Piccoli en Sylvia de Leur dat voyeurisme blijft steken, is Belle de teiten geven de films van acteur-regisLuis Bunuel veel aan dat beeld bijgeen Deneuve. Jour een subtiele, intrigerende film seurs als Francois Truffaut en André droegen. over de grens tussen realiteit en fictie, Téchiné. In Le demièr metro (1980) en Of Deneuve een goede actrice is, valt over verborgen verlangens en over de in Hotel des Amériques (1981) blijkt ze moeilijk te beoordelen. Juist in de schijnheiligheid van de bourgeoisie. wel degelijk te kunnen acteren. In spraakmakende films van Polanski en Deneuve speelt een schuchtere, gelukbeide films weet ze, met respectieveBunuel wordt het zicht op haar preskig getrouwde Parijse vrouw die zich lijk Gérard Depardieu en Patrick taties verdoezeld door de rol die de 's middags in een chique bordeel Dewaere als tegenspeler, volledig te regisseurs haar gaven. Polanski had in prostitueert. Haar klanten bevredigen overtuigen. Téchiné is waarschijnlijk Repulsion (1965) louter iemand nodig haar sadomasochistische verlangens de regisseur die Deneuve als actrice als verpersoonlijking van zijn eigen die eerder alleen in haar dromen tot het meest tot haar recht laat komen. angsten en fantasieën en Bunuel uiting kwamen. Later maakte hij met haar Le lieu du werkte in Belle de Jour (1967) en Tricrime. Ma saison préférée en in 1996 stana (1970) zijn vaak surrealistische Uiterlijk Les Voleurs. Catherine Deneuve speelt ideeën uit in zijn personages. in de recente Franse film nog steeds Net als voor Hitchcock waren de Het image van Deneuve is met name haar rol. Tijdens het zomerprogramacteurs en actrices voor Bujfiuel matein het begin van haar carrière meer ma gaat in het Filmmuseum Place riaal waarmee je een film maakt. Kenbepaald door haar uiterlijk dan door Vendome van de jonge Franse regismerkend is in dit opzicht de mening haar acteerprestaties. Het tijdschrift seuse Nicole Garcia in première. van Deneuve over zijn werkwijze. "Hij Look noemde haar de mooiste vrouw is een genie, maar zijn methode is dat van de wereld en in de Verenigde Stahij nooit iets uitlegt. Ik heb hem nooit De citaten in dit artikel zijn overgenomen ten was zij meer bekend door haar uit de interviewbundel 'Actrices als vrouw, durven vragen wat hij met Belle de reclame voor Chanel dan door haar vrouwen als actrice' van Ab van leperen Jour bedoelde." Daardoor is Deneuve films. T o c h had Deneuve nooit het (Landshoff, 1978) in de films van Bunuel inwisselbaar. sex-appeal van bijvoorbeeld Brigitte Logisch dat het moeilijk is om te herBardot; haar uitstraling was eerder Het oeuvre van Deneuve, 8 juli t/m 1 sepinneren of ze nu speelde m Tnstana of gedistingeerd en afstandelijk. T o c h tember in het Filmmuseum, Vondelpark 3 Filmmuseum Informatie: 020 - 5891400 in Vindiana, een film met een vergevermoedden vooral mannelijke kijkers

Een sfeer van onbegrip Suzanne Vergouwe, vierdejaars studente culturele antropologie, doet tot eind augustus veldonderzoek in Roemenië. In het dorpje Blaj (spreek uit Blazj) in Transsylvanië onderzoekt ze hoe de Grieks-katholieke beweging zich ontwikkelde sinds de val van het communisme. Elke twee weken schrijft ze over haar ervaringen.

BERICHT UIT ROEMENIE

Suzanne Vergouwe Suzanne Vergouwe Sidney Vervuurt - AVC/VU

Transsylvanië, het noordwestelijke deel van Roemenië waarin Blaj zich bevindt, is een regio met een rijk scala aan vreemde invloeden. Al sinds eeuwen wonen hier Saksen, afkomstig uit Duitsland. Zij bouwden de zeven steden waaraan het gebied r o n d o m Blaj zijn naam dankt: Zevenburgen. Het zijn prachtige his-

torische m o n u m e n t e n die het bezoeken waard zijn, alleen hebben nog niet veel toeristen dit ontdekt. M a a r goed ook, denk ik soms een beetje egoïstisch. Behalve deze Saksen vestigden zich hier Hongaren en Roemenen. Deze twee naties hebben nog steeds een

precaire relatie met elkaar. Dat was te zien tijdens de internationale voetbalwedstrijd tussen Hongarije en Roemenië. Ik had het gevoel dat de supporters eikaars bloed wel konden drinken. Begrijpen doe ik weinig van deze verhouding, en ik kan dan ook alleen

maar luisteren naar de verhalen van beide partijen. De geschiedenis heeft een sfeer van onbegrip gekweekt. H e t doet me pijn omdat ik zowel Roemeense als Hongaarse vrienden heb. Ik kan met geen mogelijkheid 'het kwaad' in hen ontdekken dat zij in elkaar zien. Van beide groepen krijg ik vragen over hoe het m e bevalt als ik bij 'de anderen' ben. M e t altijd een ondertoon van "wat moet je daar eigenlijk, daar kan toch weinig goeds van komen?" Het lijkt er af en toe op dat ik een brug ben tussen twee werelden. Soms probeer ik ook mijn visie onder woorden te brengen, als een soort van verzoeningspoging. M a a r ik heb niet de illusie dat ik in mijn eentje voor elkaar kan krijgen wat overheden en diplomaten al zoveel jaren proberen. H e t gekke is dat buren van verschillende nationaliteiten meestal de beste vrienden zijn. D e drie naties hebben in h u n taal veel van elkaar overgenomen. Vooral Duitse woorden, bijvoorbeeld het woord Schmecker. Dit betekent zoiets als iemand die minder zegt dan hij weet. Een ander voorbeeld is de combinatie mussai, van muss sein, dat in alledrie de talen terug te vinden is. Ook Nederland is hier vertegenwoor-

digd. H e t Hongaarse woord voor molen is malom en de molenaar heet hier molnar. directer kan bijna niet. N o g even over die Schmecker. Dit woord hoorde ik voor het eerst uit de m o n d van een pater - hoe kan het hier ook anders. Deze pater is een reus van een vent, voor Roemeense begrippen, met een Italiaanse inslag die hij opdeed tijdens zijn jarenlange verblijf in Rome. O p een avond zaten we met wat studenten in zijn kamer, de enige plek in het hele land waar volgens hem het ware geloof en de lekkerste koffie, gezet met een espressoapparaat van Italiaanse makelij, te vinden is. Hij begon uit te leggen wat een Schmecker is, en denkend aan zijn eerdere uitspraak, over het ware geloof, bulderden we van het lachen - hij nog het hardst. Deze twee zo verschillende zaken staan in mijn geheugen gegrift als niet meer te scheiden, met als bindende factor zijn brede glimlach. Over het 'ware geloof volgden heel wat opmerkingen en discussies. M e t mijn calvinistische insteek heb ik daar toch een andere mening over dan de pater en zijn studenten. Maar tot een vete zal het niet komen, denk ik. Daar zijn we veel te schmecker voor.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen