Ad Valvas 1998-1999 - pagina 412

PAGINA 1 6

AD VALVAS 1 8 FEBRUARI 1999

in rokerige cafés, op sociëteiten, in zalen op de VU en kamertjes drie iioog aciiter in de stad komen studenten bijeen. Om feest te vieren, te bomen over een serieus thema, siap te ouwehoeren of een hobby te delen. Deze week: een lunchvoorstelling voor het VU-Vrouwennetwerk.

Het publiek, vrouwen die werken aan de VU, mag het toneelstuk beïnvloeden: Ans klimt op van model in Parijs tot minister. Dirk wordt huisman. Cynthia van Elk

'Mag ik een emotie voor Dirk?' Michelle Klunder Gewapend met broodzakjes en een bekertjes (kame)melk staan ze voor de deur van de collegezaal. D e vrouwen van de vu. N o u ja, niet allemaal, maar uiteindelijk zijn het er toch zeker zestig, en één heer. Het is dinsdagmiddag 16 februari en ze komen voor Hel leven van Ans en Dirk, een lunchvoorstelling door Troje Training en Theater, georganiseerd door het v u Vrouwennetwerk. Alle vrouwelijke personeelsleden van de v u kregen een uimodiging voor deze lunchvoorstelImg. Bijeenkomsten van het Vrouwennetwerk vinden zo'n zes keer per jaar plaats. Als de deur opengaat wordt iedereen uitbundig welkom geheten door 'mevrouw De Boer' (Marihuela Belt), met keurig lang blond haar, een afschuwelijke streepjesblouse en een heuse PR-glimlach. Zij ontpopt zich even later als vertelster van het stuk. Voor het bord (het blijft een collegezaal) staat een tafeltje. Met een kleedje, een vaasje bloemetjes en een koffiekan. Onder het bord liggen op de

Wil het niet lukken met je studie? Vindt Iedereen je kleren stom? Sta je het hele jaar rood? Gaan al je vriendinnen er vandoor met een ander? Drink of slik je te veel? Snap je soms niet hoe de wereld in elkaar zit? Leg je vragen en problemen maar voor aan Katja, want zij weet raad. Lieve Katja, Ik word gek van die politieke-correctheiddiscussie. Het lijkt wel of iedereen er trots op is om Marokkanen misdadigers te noemen en zo. Ik voel mij als Turkse bedreigd. Drie jaar geleden, toen ik nog op de middelbare school zat, hoorde ik nooit een discriminerende opmerking van leeftijdgenoten. Het blijkt nu in de studentenwereld bijzonder grappig te zijn om allochtonen te discrimineren onder het mom van 'het moet kunnen'. Y. N. (Ik wil niet datje mijn hele naam in Ad Valvas zet) Lieve Y, Dat onze medestudenten niet erg genuanceerd zijn, merk ik ook. Maar vertel eens, hoe vaak word er naar je gefloten, hoe vaak zeggen mannen niet tegen je dat je er lekker uitziet en dat ze wel iets met je willen, hoe vaak kijken ze niet alleen naar je tieten, hoe vaak krijg je niet een min of meer smerige opmerking te horen - zelfs van mensen van wie je het niet verwacht? Is dat minder erg of erger dan

plaats van een bordenwisser een plumeau, een strijkijzer en wat kopjes. Een huiskamer die voldoet aan alle clichés. Links op een bankje zit een oud stel, van wie al vermoed kan worden dat het gaat om Ans en Dirk. Voor hen een tafel met groen erop, en houten eenden. Een vijver. Omdat het even duurt voordat iedereen er is en een plekje vindt, hebben de al aanwezigen alle tijd dit tafereel goed te bestuderen. En te becommentariëren. Als Dirk flink rochelt, wordt hem toegeroepen dat "dat wel wat minder kan". Het verhaal begint rond het jaar 2050. Ans en Dirk zijn oud, en mijmeren wat over vroeger. Met liefde voert Ans de eendjes, terwijl Dirk het heeft over dikke schijteenden. Ze zijn al vijfenveertig jaar getrouwd en kregen vier kinderen. Ans is huisvrouw. Dirk is gepensioneerd na een leven in een fabriek. Ze blikken terug en spelen hoe het ging, vroeger. De vertelster vertelt: "Toen de kinderen het huis uitgingen, werd het er zo stil. Het lege-nestsyndroom dames.

wie kent het met?" H e t publiek grinnikt instemmend. Even later, wanneer Ans en Dirk in de periode vlak na zijn pensionering zitten en Dirk commentaar heeft op alles wat Ans doet en om koffie brult, zegt iemand in het publiek lachend dat "het nu heel erg herkenbaar wordt". Reactie van haar buurvrouw: "Nou, over twintig jaar is het nog erger." Het leven van Ans en Dirk gaat verder terug, tot aan het moment dat hij haar ten huwelijk vraagt. Hier grijpt de vertelster in. H e t is tijd voor actie. Wat zou er gebeurd zijn als ze nee had gezegd? Het publiek mag kiezen. Alles is mogelijk. Wat doet Ans? Er komt een reactie: Ans trouwt met Harold, een vriend van Dirk. Hilarisch! Met H a rold! En dus niet met Dirk. En zo gebeurt het. Het verhaal moet verder en het p u bliek bepaalt de inhoud. Iemand wil dat Dirk jaloers wordt en Ans weer gaat veroveren. "Nee, da's saai", vindt de rest. Wat dan? "Een slecht huwelijk", is het voorstel. D a t wordt besloten en Harold ontpopt zich als een

zuipende vrouwenmishandelaar. Dat is natuurlijk niet leuk voor Ans, en er wordt besloten dat Ans gaat scheiden. En een baan krijgt. In Parijs. Als model. En ja, wat gebeurt er dan natuurlijk in Parijs? Wat bedenken zo'n zestig v u vrouwen en één heer voor Ans? N a tuurlijk, ze wordt verliefd. Hij is een knappe en ontzettend romantische Fransman. Het publiek mag weer kiezen. Wat gebeurt er met Ans? "Ze gaat studeren", wordt geroepen. "Het klooster in." "Zwanger!" Er moeten vingers omhoog en de meerderheid beslist. Ans wordt zwanger en gaat met een enorm dikke buik eventjes terug naar Nederland. En wie komt ze daar tegen? Tuurlijk, Dirk. De vertelster vraagt of ze een emotie voor Dirk mag. "Liefde" is het antwoord. E n ja, Ans blijft bij Dirk in een lat-relatie, gaat studeren, wordt minister en Dirk wordt huisman. D e droom van elke vu-vrouw. Maar dan vindt de vertelster dat Dirk te lang stilstaat. De dames besluiten dat hij een bekend kunstschilder wordt, om

het creatieve bij Ans aan te vullen. Uiteindelijk zijn ze beiden weer vijfenzestig, zitten ze weer op h u n bankje aan het water waar Ans weer met liefde de eendjes voert. Wat is van Ans geworden? Ze heeft nog een aantal commissariaten en wat minnaars en trouwt toch nog met Dirk. Tevreden verlaten de dames en één heer de zaal. Actrice Alieke van der Wijk (Ans) had toch wat meer van ze verwacht. "Ik had gedacht dat het publiek serieuzer zou zijn. Ze gingen echt voor de grap, voor de lol. H e t werd een beetje soapachtig. En een vrouw alleen mocht absoluut niet. Ans moest echt aan de man." Monic Hodes, die de bijeenkomst namens Vrouwennetwerk organiseerde, vond het toch geslaagd. "Kinderen en carrière was het onderwerp waar we het over wilden hebben. Een lezing wordt al snel saai en dus kozen we hiervoor. Maar de invulling door de vrouwen was tamelijk traditioneel, en het moest in ieder geval goed eindigen vonden ze. Terwijl ze alles zelf mochten bepalen. K u n je nagaan."

Katja voeet raad gediscrimineerd worden op je Turkse afkomst? Mijn vader vertelde dat hij in de jaren vijftig en zestig - en we spreken nu van de tijd na de Tweede Wereldoorlog - zelfs op de v u de vreemdste dingen hoorde over 'joden'. In de jaren zestig zongen vu-studenten, die n u allemaal hoge posities hebben, nog de meest weerzinwekkende nazi-liederen in de beslotenheid van hun sociëteit of studentenkamer. Tegen rassendiscriminatie moet je strijden. Niet door het stiekem aan te geven bij een bureau, maar door meteen zo'n iemand een klap in zijn gezicht te geven. Door bonje te maken. Ruzie te schoppen. Zodat niet jij je bedreigd voelt, maar anderen zich beschaamd voelen. Rassendiscriminatie is altijd een probleem van een ander. Het mag nooit jouw probleem zijn. Gewoon slaan! Meppen! Iemand een dreun verkopen die discrimineert, is een vorm van zeer zinvol geweld. Wie niet horen wil of nadenken, moet voelen! Lieve Katja, Ik heb een informatieprobleem. Ik maak een scnptte en heb te veel materiaal. Het is misschien geen levensbeschouwelijk probleem, maar een vriendin zei me dat jij heel intelligent bent en dat ik aan jou moet vragen hoe ik dit moet oplossen.

Hoe moet ik nou een scriptie schrijven? Els Bongers

een scriptie op illegale wijze aan te schaffen.

Lieve Els, Bofkont! H o e meer informatie je hebt, des te minder je hebt te doen. Ik leg het uit. Als over iets (te) veel informatie bestaat, betekent dit dat het al goed onderzocht is. Anders was er immers geen informatie over beschikbaar. Het enige wat je moet doen, is kijken naar de jongste informatie - de rest kan weg. Die moet je een beetje bewerken, en klaar is Els. N o g verstandiger is het om een scriptieonderwerp te zoeken waarover helemaal geen informatie bestaat. Dat weet namelijk niemand hoe die jouw informatie moet beoordelen en haal je vanzelf een hoog cijfer. Weer beter is een scriptie over hetzelfde onderwerp te kopen bij een andere universiteit. Niet moeilijk. K a n zelfs via Internet. Er is geen enkele hoogleraar, geen enkele rechercheur van politie die zich met deze corruptiepraktijken bezighoudt. Bij het maken van een scriptie hoef je je maar aan één wet te houden: vind ik dat ik een leuk onderwerp heb of niet. H e b je een leuk onderwerp, dan gaat het onderzoek vanzelf. H e b je geen leuk onderwerp, dan moet je niet verder meer nadenken en onmiddellijk alles in het werk stellen om

Lieve Katja, Ik heb een vriendin die altijd haar ogen dichtdoet tijdens het neuken. Dat wil ik niet. Ik zeg: "Als jij je ogen dichthoudt, kan je net zo goed met iedereen neuken. Jij moet weten datje met mij neukt en daarom moet je je ogen openhouden. " Zij kan dat niet, want dan kan ze niet genieten. Mijn redenering is toch niet zo stom? Ben van Benthum Lieve Ben, Je redenering is inderdaad niet zo slecht, alleen trek je er niet de juiste conclusie uit. Ja, wij houden de ogen dicht en kunnen daardoor in principe met iedereen neuken. Dat moet ook van Darwin. Als jij, man, straks het leger ingaat en gedood gaat worden, of jij krijgt in jouw jacht naar carrière op jonge leeftijd een hartaanval, dan moet ik voor nieuwe aanwas zorgen. Ik moet mij niet te veel binden aan iemand. D u s houden wij onze ogen dicht bij het neuken. M a n n e n doen dit trouwens ook, Ben. O m dezelfde reden. Als de evolutie het nuttig had gevonden om de ogen open te houden, hadden we die allang opengehouden tijdens de daad. Maar het kan niet.

Een andere optie is om tijdens het neuken heel dichtbij te komen. Alles wat te dichtbij komt, raakt out-offocus. T e dicht bij heeft een natuurlijke noodzaak tot onscherpte - zie je de ander scherp, dan kan je later niet meer met een ander neuken. T e dichtbij zijn we allen gelijk. Katja van

Groeningen

Vragen aan Katja kunnen worden gestuurd naar Redactie Ad Valvas t a v Katja van Groeningen, De Boelelaan 1107, kamer 15-B 15, 1081 HV Amsterdam of ge-emaild naar. redactie@advalvas vu nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen