Ad Valvas 1998-1999 - pagina 104

AD VALVAS 1 OKTOBER 1998

PAGINA 6

'Het blijft een uitdaging alles met je stem te doen' No Place for Jennifer bezingt de zeven doodzonden De zeven doodzonden zijn lust, luiheid, hebzucht, afgunst, vraatzucht, woede en hoogmoed. Ze blijken een bron van inspiratie voor kunstenaars uit allerlei disciplines. Op vrijdag 2 oktober komt de a capellagroep No Place for Jennifer naar De Griffioen op Uilenstede met een try-out van haar nieuwe theater-programma 'Peccato IVIortale', waarin de zeven doodzonden centraal staan. Zangeres Caroline van Bavel is ook docente op het Cultuurcentrum VU.

jazz-standards. Onze eigen nummers variëren van pop met Keltische invloeden - Lizzie komt oorspronkelijk uit Schotland - tot lekker swingende jazz." D e zeven doodzonden komen in Peccato Mortale niet allemaal specifiek aan bod en soms worden een paar zonden op een hoop gegooid. "Naar aanleiding van afgunst hebben we een ruzie op muziek gezet. Nee, dat is niet improviserend tot stand gekomen, maar helemaal uitgeschreven. Het liedje Ik wil alles is van toepassing op hebzucht, maar ook op lust." Vraatzucht wordt wel apart behandeld, vertelt Van Bavel lachend:

Cultuur

Dick Roodenburg De Zonde doet het goed in de kunst. Keuze genoeg en minder saai dan De Deugd. In 1995 verscheen een bundel verhalen, waarin zeven jonge Nederlandse schrijvers elk een van de doodzonden tot onderwerp namen. Onlangs startte eenzelfde aantal fotografen een project om de doodzonden in beeld te brengen. N u worden ze ook bezongen, door N o Place for Jennifer. N a een tiental try-outs, waaronder de voorstelling op Uilenstede, gaat het programma Peccato Mortale op vrijdag 9 oktober officieel in première in de Hoofddorpse schouwburg De Meerse. Begin januari zingt N o Place for Jennifer in de Amsterdamse Kleine Komedie. "Daar stonden we vorig jaar voor het eerst", vertelt Caroline van Bavel. "Dat was wel een mijlpaal. De Kleine Komedie is voor ons genre dé zaal. Daarna heb je eigenlijk alleen nog Carré." Van Bavel deed sociale pedagogiek aan de vu. N a haar afstuderen in 1985 besloot ze naar het conservatorium in Hilversum te gaan, met als hoofdrichting lichte muziek. Zingen deed ze altijd al. "Ik was zo'n kleuter waarvan ze zeiden: dat belooft wat. Mijn hele schooltijd zat ik in allerlei koren. Op het conservatorium word je opgeleid voor docerend musicus, maar je gedraagt je als uitvoerend musicus. Je noemt je gewoon zangeres". Via haar activiteiten bij het Open Zangpodium in het toenmalige P H ' 3 1 kwam Van Bavel in 1991 als docente bij het Cultuurcentrum vu terecht. Op dit moment dirigeert ze het popkoor en geeft ze lessen stemvorming.

No Place for Jennifer, met links Caroline van Bavel. Brenda Spuij

Vanaf januari verzorgt ze een viertal zangworkshops, waarvan de eerste gewijd is aan liedjes van Annie M . G . Schmidt. Peccato Mortale is het derde theaterprogramma van N o Place for Jennifer. "We begonnen met concerten. Daaruit ontstond langzaamaan onze eerste theatershow Welcome to the Game. Het tweede programma Vocomonon Pictures is net als Peccato Mortale van het begin af als theatervoorstelling opgestart." De andere leden van de uit vijf vrouwen bestaande a capellagroep hebben een vergelijkbare zangoplei-

ding als Van Bavel, behalve oprichtster Lizzie Kean. "Zij is een selfmade musica, of hoe noem je dat. Lizzie schrijft onze eigen nummers en maakt alle arrangementen. Dat doet ze zo goed dat ik niet de drang heb me daar mee te bemoeien. Ze bedacht ook de opzet voor dit laatste programma." In een popgroep spelen alle bandleden hun eigen instrument. Hoe zit dat met een zanggroep, waarin de leden allemaal hetzelfde instrument, hun stem, hebben? Van concurrentie is volgens Van Bavel geen sprake. "Het is verdeeld naar de hoogte van de stem.

Lizzie zingt bijna altijd de bas en Ellen de sopraan, hoewel we soms wisselen. Bij sololiedjes heeft iemand de hele lead en zingt de rest dekking. Iedereen wil dat natuurlijk graag, het is leuk om je eigen liedje te hebben. Maar dat gaat meestal vanzelf, zo als het uitkomt." Het repertoire van N o place for Jennifer bestaat voor een deel uit eigen nummers en voor een deel uit arrangementen van bestaand werk. "Ongeveer half om half. We zingen covers van Alanys Morissette en de Eurythmics, maar ook van Astor Piazzola en

"Dat met name vrouwen bij elke gemoedstoestand wel een reden vinden om te gaan eten." Ook serieuze zaken komen aan de orde: "Over hoogmoed hebben we een heel mooi eigen nummer, over het oprichten van standbeelden voor allerlei kwalijke zaken." Het programma Peccato Mortale bevat naast liedjes ook op zichzelf staande sketches, waarmee N o Place for Jennifer zich steeds meer in de theaterrichting begeeft. "Tijdens onze conservatoriumopleiding werd al aandacht besteed aan spel en presentatie. En tijdens de repetities leren we ontzettend veel van de regisseur." Is de verleiding niet groot om instrumenten aan de voorstelling toe te voegen? "Nee, het blijft een uitdaging alles met de stem te doen. Wel hebben dit programma speciaal aandacht besteed aan de vormgeving. De kostuums en decors zijn ontworpen en gemaakt door iemand van de kunstacademie. Het ziet er prachtig uit, ik draag tijdens de voorstelling vijf verschillende kostuums. Dat is inderdaad wel even puzzelen. Soms duurt een intro wat langer omdat iemand zich moet omkleden." No Place for Jennifer zingt Peccato Mortale {try out), vrijdag 2 oktober 20 30 uur in het Cuituurcentrum VU Griffioen, op Llilenstede Toegang ƒ 12,50 / studenten ƒ 10,- Reserveren 020 4445033 Vanaf woensdag 2 december geeft Caroline van Bavel nieuv^e series van tien lessen stemvorming

.«^^ais?^ ïC^J^^^^^f

I k kwam naar Nederland omdat het onderwijs hier is' Na een studie hts-scheepsbouwkunde in Haarlem was de Belg Pieter Vanagt (22) nog niet uitgestudeerd. Daarom koos hij dit jaar voor een studie economie aan de vu. Een eerstejaars uit Brugge. F eur Besters

Economiestudent Pieter Vanagt: 'Belgen zijn materialistischer.' Bram de Hollander

"Iedereen ging na de middelbare school economie studeren en dat was voor mij een reden om eerst iets anders te gaan doen. Ik ben vanuit Brugge naar Nederland gekomen omdat het onderwijs hier mij aantrok. In België is het feitjes uit het hoofd leren, hier wordt de nadruk meer gelegd op het kritisch denken. Nadat ik de hts in Haarlem had afgesloten was het voor mij daarom een logische stap nog verder door te studeren in Nederland. Ik heb hier ook een grote vriendenkring opgebouwd.. Ik ben bij open dagen van andere universiteiten gaan kijken, maar daar sprak de sfeer me niet aan. Er was bij de economische faculteiten veelal een competitiestrijd, waarbij de studenten elkaar al zagen als concurrenten. Hier leek het mij wel plezierig. En het gaat er tenslotte om dat je een goede en gezellige studententijd hebt. De verwachtingen die ik over de studie had, zijn uitgekomen. Het valt me niet tegen, integendeel. Ik krijg

nu bijvoorbeeld meer inzicht in de achtergrond van wat in de krant staat geschreven. Dat kun je later gaan toepassen. Mijn studie is belangrijk, ik wil die net als iedereen halen, maar hobby's zijn ook belangrijk om je verder te ontwikkelen. Zo speel ik orgel en ben ik een fervent zeiler. Dat laatste is als scheepsbouwer natuurlijk logisch! Verder hou ik veel van cultuur. Ik ken Amsterdam al een beetje via mijn vrienden. We bezoeken regelmatig het Concertgebouw en gaan naar het theater. Het lijkt me leuk om in het vu-koor te gaan zingen. In grote lijnen zijn er geen echte cultuurverschillen, maar er zijn wel nuanceverschillen. Mijn Nederlandse vrienden genieten bijvoorbeeld meer van het leven. Ze vinden dat geld er is om uit te geven. Dat is eigenlijk een anti-cliché hè? Belgen zijn materialistischer. Als de buurman daar iets heeft, dan willen zij het ook. Opvallend is ook dat de studenten in België ieder weekeinde naar huis gaan als ze op kamers wonen. Hier gaan de studenten uit huis, en zijn

dan meteen echt zelfstandig. Ze bezoeken hun ouders met meer elk weekeinde. Voor mij was dat wel een voordeel, anders had ik veel alleen gezeten. Ik woon zelfstandig in Haarlem. Het is maar vijfentwintig minuten met de bus, en daarom wil ik ook niet naar Amsterdam verhuizen. Als je dan aan de rand van de stad woont, is het net zo lang reizen. Ik vind het erg fijn in Haarlem, je hebt de rust van een kleine stad, maar de gemakken van Amsterdam dicht in de buurt. Ik zou geen problemen hebben met een baan in het buitenland, maar wil wel het liefst in Europa zijn. En Nederland is een fijn land om te wonen. Hier zullen ook de meeste kansen voor mij liggen. T o c h zou ik na mijn studie wel een paar jaar naar Londen willen. Die stad heeft me als kind al aangetrokken en is echt een wereldplaats. De hele maritieme-financiële zakenwereld is daar gevestigd. Maar dat is nog allemaal zo ver weg. Ik ga het eerst maar eens rustig aandoen. Als het allemaal goed lukt, dan wil ik misschien nog wel plaats nemen in een of andere commissie. Op de hts heb ik dat ook gedaan. Daar heb ik veel van geleerd en het is erg leuk. Ook wil ik wel een half jaartje stage lopen in Engeland of Frankrijk. Maar zover is het nog niet. Eerst maar eens dit jaar doorkomen."

f

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen