Ad Valvas 1998-1999 - pagina 545

PERSONEELSKATERN

ADVALVAS 22 APRIL 1999

PAGINA 1 1

Aandeel allochtonen VU 'zomaar' verdubbeld Zonder noemenswaardig beleid is liet percentage allochtone werknemers aan de VU in twee jaar verdubbeld. Naar de oorzaken is het gissen.

Het aantal werkende allochtonen groeide de laatste jaren bijna twee maal sneller dan de rest van de werkende Nederlandse beroepsbevolking. Toch is de werkloosheid onder allochtonen nog steeds hoog. T e hoog, aldus de regering. In 1997 was slechts 5 procent van de autochtone beroepsbevolking werkloos. Onder allochtonen was dit bijna 20 procent: één op de vijf Het kabinet wil daarom het verschil in werkloosheid tussen de twee groepen halveren. Dat betekent dat de werkloosheid onder allochtonen naar zo'n 12 procent zou moeten, wat neerkomt op eén op de acht. "Op de vu lijkt het al met al prima te gaan", meent Monic Hodes, beleidsmedewerker bij Personeelszaken. Het college van bestuur van de vu besloot ruim drie jaar geleden de mstroom van allochtonen geen prioriteit te geven. Positieve actie voor vrouwen werd belangrijker gevonden, gezien de sterke achterstand op dat terrein bij alle universiteiten. Ondanks dat gebrek aan noemenswaardig beleid n a m het percentage allochtonen aan de vu de afgelopen ]aren toch fiks toe. Was in 1996 nog maar 2,6 procent van de vu-werknemers van niet-Nederlandse afkomst, m 1997 steeg dit tot 3,8 procent. Een laar later maakten allochtonen zelfs 5,2 procent van het personeelsbestand mt: een verdubbeling in net twee jaar. De vu scoort daarmee zelfs beter dan het 'evenredigheidscijfer', dat het ministene van Sociale Zaken heeft opgesteld voor deze regio.

1996 Allochtonen onder voltijd- i^s medewerkers Allochtonen onder deeltijd- 3,6 medewerkers Totaal (in procenten)

2,6

1997 1998 3,1

4,4

4,6

6,2

3,8

5,2

Oorzaken van het 'succes' durft Hodes echter niet aan te geven. "We hebben de afgelopen twee jaar wel geprobeerd de deskundigheid van personeelsfijncti'onarissen te vergroten. Ze kregen bijvoorbeeld een training om tijdens sollicitatiegesprekken beter op allochtonen te kunnen reageren. Maar of dat er nou voor zorgde dat meer allochtonen in dienst zijn gekomen? Dat betwijfel ik. Misschien heeft het er gewoon mee te maken dat je steeds meer allochtonen in de samenleving ziet. Dat zie je dan ook terug aan de universiteit." Volgens de aan de v u gehanteerde definitie is iemand allochtoon als hij of zij geboren is in Turkije, Marokko, Suriname, de Neder-landse Antillen en Aruba, voormalig Joegoslavië of in een land in Zuid-Amerika, MiddenAmerika, Afrika of Azië. Ook h u n kinderen tellen mee. Uitgezon-derd zijn mensen uit Japan of voormalig Nederlands-Indië.

Geen bezwaar Die definitie sluit aan bij de wet Samen, de opvolger van de omstreden wet WBEAA die alle Nederlandse bedrijven voor het eerst verplichte het aantal allochtonen te registreren. Alleen die mensen worden geteld die aangeven geen bezwaar tegen registratie te hebben. Dat is ongeveer tweederde van het personeelsbestand. "Ik weet daarom niet of de cijfers representatief zijn voor de hele vu", vertelt Hodes. "Misschien zitten onder de weigeraars wel helemaal geen allochtonen. Erg waarschijnlijk lijkt dat me echter niet. Bovendien zijn de schoonmakers en het keukenpersoneel niet meegeteld. Die zijn immers niet in dienst van de vu. Zou je die meetellen, dan scoren we denk ik nog veel beter." Echt beleid om het aantal allochtonen in de v u nog verder op te krikken, is volgens Hodes voorlopig niet te verwachten. Personeelszaken wil wel aansluiten bij het project 'Ondernemers doen meer', een initiatief van werkgeversvereniging VNO-NCW en de Anne Frank Stichting. Deze stichting adviseert al sinds 1986

J^

^

m

IllustratieBerend Vonk

•%

\

\ I

^\w\

allerlei bedrijven over het binnenhalen en -houden van allochtonen. D e Anne Frank Stichting biedt de vu een zogenaamd one hour consult aan. Aan de hand van een enquête onder een selecte groep medewerkers probeert de stichting aan te geven wat te verbeteren valt aan het beleid. "Het is best ingewikkeld om nog iets nieuws te verzinnen", geeft Hodes toe. "Maar het initiatief van de Anne Frank Stichting is wel aansprekend. Bovendien gaat het om een betrouwbare instelling van naam. Ik durf echter niet te beweren dat daarmee allochtonen plots prioriteit hebben gekregen. Zo is het niet." Dat lijkt een korte rondgang door de universiteit te bevestigen. Niemand

-nY

zegt ooit iets van een voorkeursbeleid voor allochtonen gemerkt te hebben. "Voor zover ik weet is er helemaal geen voorkeursbeleid", aldus een medewerker van Sociaal-culturele wetenschappen die liever anoniem wenst te blijven. Ze vertelt dat haar 'allochtoon-zijn' alleen informeel onderwerp van gesprek is. "Het gaat dan om grapjes, vooral met de andere allochtone medewerker hier." Registratie is voor haar een "heel gevoelig" onderwerp. "Registratie heeft alleen zin als het onderdeel is van een vergaand voorkeursbeleid. Dus: 'bij voldoende geschiktheid gaat de voorkeur uit naar een allochtoon' in plaats van 'bij gelijke geschiktheid'. Anders heeft registratie geen nut."

Marijke Titawano, medewerkster bij de exacte faculteit en van Molukse afkomst, denkt daar net zo over. "Ik heb geen bezwaar tegen registratie, maar ik betwijfel of het de juiste manier is om het aantal allochtonen te vergroten." De vu wil voorlopig geen zinnetje onder haar vacatures zetten om allochtonen op te roepen te solliciteren. Hodes: "Anders moeten mensen al in hun brief aangeven of ze allochtoon zijn of niet. Dat willen we niet. Aan 'nationaliteit' hebben we in dat verband niet veel. Zelfs als je nationaliteit Nederlands is, kun je volgens de wettelijke definitie best allochtoon zijn."

Therapie door hypnose kan heel voedend zijn' Voor veel medewerkers van de VU speelt zich buitens-huis nog een heel leven af. Ad Valvas brengt hen in beeld. Deze maand: IVIaaike Mulder, docent Nederlands en hypnotherapeute.

minderen. "Zelf regisseur zijn van je eigen ziekte, dat is belangrijk. Psychisch vindt ze haar werk niet moeilijk. "Het is voedend; je krijgt er energie van als je ziet hoe sommigen opknappen. Het is alleen soms moeilijk om om te schakelen van de ene cliënt naar de andere cliënt als je er vijf op een dag hebt." D e sessies bouwt ze op als een college. "Ik ben wel een juf Er moet in een sessie iets gebeuren. Het is niet vrijblijvend praten over je problemen.

Peter Boerman Maaike Mulder komt niet graag in het vu-gebouw. Liever werkt ze thuis. Wie haar woning in het rustieke Bergen ziet, begrijpt waarom. Aan een voormalige kloostertuLn houdt ze praktijk. Een ruime kamer met achter het bureau de onvermijdelijke sofa. Veel wit, veel goedgevulde boekenkasten. Vanuit twee schelpvormige luidsprekers klinkt een zacht new-agemuziekje. "Als universitair docent ben |e ook mentor. Studenten komen bij je als er problemen zijn. Ik merkte dat ik hen te vaak moest doorverwijzen. D a t vond ik jammer. Daarom heb ik me een jaar of tien geleden verdiept in ahematieve vormen van therapie. Bovendien vond ik het boeiend om naast de boeken eens met mensen hezigtezijn." Ze volgde verschillende opleidingen: Gestalttherapie, gesprekstherapie en hypnotiierapie: therapie onder hypnose. "Vooral in dat laatste ben ik me gaan specialiseren. Gestalttherapie is me te confronterend. Met hypnotherapie kun je op een onbewust niveau een knop omdraaien. Het is vaak enorm verrassend hoe snel je daarmee resultaten kunt boeken. In mijn optiek IS het de meest spannende manier van therapie." Op het naambordje van Mulder prijken tegenwoordig vier vormen van therapie. Naast gespreks- en hypnotherapie zijn dat Simontontherapie

Maaike Mulder overwoog nooit zich voltijds met haar praktijk bezig te houden. 'Er zit echt geen brood in.' Bram de Hollander ^MggyiiraptfcSgtefr»

voor mensen met levensbedreigende ziekten en orthomoleculaire voedingstherapie. Daarbij gaat het erom "het lichaam de benodigde voedingsstoffen in de juiste hoeveelheden" te geven. "Ik merk dat de verschillende therapieën vaak goed te combineren zijn. Zo kreeg ik eens een vrouw als cliënt die erg gespannen was. Door hypnose heb ik haar geleerd zich te ontspannen. Boven-dien raadde ik extra magnesium aan om de stress te verminderen. Ze is, denk ik, maar twee keer bij me geweest, en vertrok als een compleet ander mens." Op de vu doceert Mulder vier dagen per week Middelnederlands en filologie, het vakgebied waarin ze promo-

veerde. Daarnaast geeft ze trainingen in mondelinge taalvaardigheid. Mulder vindt haar docentschap uitstekend te combineren met haar werk als therapeute. "Ik heb op maandag en zaterdag therapiedag, de andere dagen zijn voor de vu, al kan ik natuurlijk wat onderling verschuiven. Er zijn raakvlakken tussen mijn beide bezigheden. D e bindende factor is taal. Bij hypnotherapie is het bijvoorbeeld heel belangrijk de juiste woorden te gebruiken. Bij iemand die erg auditief is, die erg gericht is op geluiden in plaats van beelden, moet je in hypnose niet zeggen: 'Je zult iets zien', maar kun je beter zeggen: 'je zult iets ervaren'. Dat raakt aan mijn deskundigheid als

neerlandicus." Nooit overwoog ze zich voltijds met haar praktijk bezig te houden. "Je moet realistisch zijn. Er zit echt geen brood in. De kosten die je maakt zijn zo hoog dat je er niets aan overhoudt. Het is de spanning van de combinatie die het voor mij aantrekkelijk maakt. Als docente spreek ik met mensen die h u n hele leven voor zich hebben, mensen die nog alles te verwachten hebben. Als therapeute praat ik met mensen met grote problemen, mensen die vaak vlak bij de dood staan." Ruim de helft van Mulders cliëntenbestand bestaat uit kankerpatiënten. Met hypnotherapie probeert ze de bijwerkingen van chemotherapie te ver-

Je werkt aan een traject, waarbij het de bedoeling is dat je aan het eind anders denkt, of je anders voelt." "Eén van de mooiste dingen van dit vak is om met iemand een traumatische gebeurtenis te verwerken, bijvoorbeeld met mcestslachtoffers. Ik leer ze de gebeurtenis niet uit te vlakken - het IS nu eenmaal gebeurd. Ze moeten het verwerken. Het vraagt van jezelf een grote openheid. Je gaat mee met iemand in een traject. Dan moeten zij jou kunnen vertrouwen." Mulder noemt het werk ontzettend bevredigend. "Het echte eerlijke contact, waardoor mensen zich kwetsbaar durven opstellen, dat is heel mooi. Twee jaar terug had ik een vrouw die opgegeven was door de ziekenhuizen. Ze was bijna 23 jaar getrouwd en wilde een groot feest geven. 'Ik haal toch de 25 niet meer', zei ze. Deze week heb ik een uitnodiging gehad voor haar 25-jarig huwelijksfeest." Meer informatie, www.xs4all.nl/~maaikem/ of e-mail: maaikem@xs4all.nl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen