Ad Valvas 1998-1999 - pagina 503

AD VALVAS 1 APRIL 1999

PAGINA 7

Ruzie en rotzooi in liet Hospitium Be beheerders van het Hospitium, het onderkomen voor buitenlandse studenten van de VU, hebben er genoeg van. Volgens hen slopen en jatten de studenten in het opvanghuis siles wat los en vast zit. De st'jdenten zelf vinden dat ze üuk wel wat te klagen hebben.

Peter Boerman Vorige week beklaagden d n e buitenlandse studenten zich m een brief in Ad Valvas over hun tijdelijke onderkomen, het Hospitium. H e t is er vies, onveilig, de kamers zijn te klein en te duur, er is te weinig keukengerei, er is maar eén telefoon en ze zouden niet naar de enige televisie mogen kijken. Bovendien is de sfeer er onvnendehjk, vinden deze studenten. Ron Cohrs, manager van het huis voor buitenlandse studenten op Uilenstede, IS zeer ontstemd over de brief "We lopen ons het vuur uit de sloffen voor deze studenten. Als ze dan ook nog eens gaan klagen, heb je geen idee hoe demotiverend dat is. Hi) op zi)n beurt heeft de buik vol van een aantal smdenten. Cohrs: "Ieder jaar moet het Hospitium dertig nieuwe stofzuigers kopen. De oude zijn weggejat en verpatst door buitenlandse studenten. Pannensets? Verdwijnen bij de vleet. De beheerders hebben er honderd op voorraad. Die gaan er in een jaar doorheen. Maar ja, zolang ze hun huur betalen, kan ik er niemand uitzetten." Hl) heeft in totaal 570 kamers te verhuren. Honderd daarvan zijn voor de buitenlandse studenten, de rest is onder andere voor leerling-verpleegkundigen uit het ziekenhuis en buitenlandse gastdocenten. "Maar die honderd studenten kosten mij wel driekwart van mijn totale exploitatie." Een tijdje geleden was er een student die een aantal vrouwelijke huisgenoten had verkracht, vertelt Cohrs. De jongen werd subiet zijn kamer uitgezet. Omdat de meisjes te bang waren om aangifte te doen, had Cohrs geen poot om op te staan. Hij moest de jongen weer een kamer aanbieden. Zo zijn er meer verhalen. Een joodse hoogleraar die op de vu te gast was, vond 's ochtends een hakenkruis op zijn deur. Televisies worden over het balkon kapot gegooid, net als koelkasten en lege flessen. Brandslangen worden leeggespoten en wc's ondergekotst. De kussens worden uit de banken in de lobby gesloopt voor vtiendjes en vriendinnetjes die blijven slapen, "Ik

De stad Amsterdam heeft onmiskenbaar een aantrekkingskracht op sommige buitenlandse studenten. denk dat we, als we bij brandalarm gaan tellen, wel honderd mensen meer zullen tegenkomen dan we in onze eigen administratie hebben staan. We kunnen niet in de gaten houden wie hier allemaal in en uit loopt", aldus Liesbeth Ouazan, een van de zeven medewerkers van de studentenopvang. "Het is vechten tegen de bierkaai."

Wachtlijst D e sfeer in het Hospitium wordt agressiever, meent Cohrs. "Ik schat dat de helft van de studenten hier komt om serieus te studeren. D e rest komt alleen voor Amsterdam. Drank en drugs en dat zes maanden lang. We komen op de gang de spuiten tegen. En dat terwijl hier ook jonge gezinnen wonen." Het Hospitium zit altijd afgeladen vol. Er IS zelfs een fikse wachtlijst. Alleen in de zomer zijn er wat minder buitenlandse studenten. D a n vult Cohrs zijn 'hotel' met congresgangers. Die

zorgen ervoor dat de begroting rondgemaakt kan worden. "We zijn een stichting", aldus Cohrs. "Zonder een centje subsidie van de vu. Maar we hebben wel hoge kosten. Meer dan de 450 gulden huur die we van de studenten ontvangen." In het Hospitium is een bar die elke avond na achten open is. De bar draait jaarlijks dertig mille verlies. Niet dat er niet genoeg mensen zitten. Soms komen er wel een stuk of vijftig, zestig. Maar ook dan zijn er omzetten van slechts tachtig a negentig gulden. De buitenlandse studenten nemen hun eigen drank mee. En als er leerling-verpleegkundigen zijn die Goede Tijden willen kijken, wordt hen dat onmogelijk gemaakt. "Ik zou best voor de buitenlandse studenten een eigen ontmoetingsruimte willen hebben", verzucht Cohrs. "Maar waar moet ik die vandaan halen? Ik heb daar echt geen plek voor." Van de meeste uitwisselingsstudenten zegt Cohrs geen greintje last te heb-

ben. "Duitsers, Amerikanen, Scandinaviers, geen enkel probleem. Maar de groepen Spanjaarden en Italianen die er nu zitten zijn een ander verhaal."

Schuld Elvire Gazan, belast met intemationalisermg bij de VU, vindt dat de beheerders van het Hospitium eens moeten ophouden met de buitenlandse studenten overal de schuld van te geven. "De buitenlandse student is de zondebok van al het leed in het Hospitium. Ik vraag me af of dat terecht is. D e flexibiliteit van het Hospitium is prima. Als er studenten aan de deur staan, zijn de beheerders altijd bereid iets voor ze te regelen. Maar daarna gaat het vaak mis. De studenten in het Hospitium komen via de officiële partnerships van de faculteiten. Meestal krijgen ze goede, intensieve begeleiding van de faculteiten. Wat ze op het Hospitium uitspoken is een ander verhaal. Maar ik heb er zo mijn

Bram de Hollander

twijfels over als het Hospitium zegt: 'we kunnen niets doen'. Voer dan een hk-op-stukbeleid. H e t lijkt me sterk als je iemand met eruit kunt zetten als hij zich misdraagt." D e stad Amsterdam heeft onmiskenbaar een aantrekkingskracht op sommige buitenlandse studenten, erkent Gazan. Maar het heeft geen zin met de beschuldigende vinger naar de faculteiten te wijzen. "Als het Hospitiu m niet doorgeeft wat er mis is, kan de faculteit er namurlijk niets aan doen. We moeten eens ophouden met elkaar de huid vol te schelden, zonder dat iemand zijn verantwoordelijkheid neemt." Rector Taede Sminia van de v u brengt deze maand samen met een delegatie van het bestuur van het Hospitium een bezoek aan de Rotterdamse opvang van buitenlandse studenten. Daar schijnt het allemaal relatiefvlotjes te lopen.

'Ze slopen alles, dat vinden ze leuk' Fleur Besters Theo Blekendaal wijst met zijn vinger naar boven. "Kijk daar zit een gat, en daar. Overal waar ze maar kunnen, slopen ze iets. D a t vinden ze leuk." De man van de technische dienst maakt met de bezoekers een rondje door het Hospitium, de oude zusterflat. Theo, met peuk in de mondhoek en guitige lach, stapt de lift in. "Dit is de mooie lift. D e andere zag er eerst ook zo uit, maar is nu helemaal beklad. Ze trekken aan de vloerbedekking die tegen de wanden aanzit en draaien de liftknopjes om. En de teksten die ze op de muren schrijven, daar lusten de honden geen brood van." De lift leidt naar de tweede etage, waar één van de grotere kamers is. De gordijnen zitten dicht, volgens Theo omdat er anders wordt ingebroken. "Als we 's ochtends fietsen voor het gebouw zien staan, weten we al hoe laat het is. Studenten klimmen op de balkons, wippen het bovenraampje open en komen dan een nachtje 'gratis logeren'. Soms slapen

ze er niet alleen, maar nemen ze ook nog het één en ander mee." De kamers in het Hospitium hebben wel wat weg van een vakantiehuisje. Een simpel bed, lakens en dekens keurig opgevouwen met een zeepje erop, kleine keuken en een bankje. In de keukenkastjes zit met een beetje mazzel een compleet servies. T h e o wijst in een kastje: "We vullen het na iedere bewoner weer aan, maar na een dag verdwijnt er alweer wat. Ik denk dat ze de spullen doorverkopen." In het trappenhuis komt de onderhoudsman een gezin tegen. D e m a n en vrouw groeten met 'hallo' en de kinderen maken een buiging naar T h e o , die vrolijk terugbuigt. "Nee, dit waren geen Nederlanders. Maar ze zijn nu in ons land te gast en leren dus wat Nederlands. Zo gaat dat hier."

opgeplakt. Vooral de keuken is versierd met printjes. Please do your dishes, afwassen a.u.b, vermelden de meesten. T h e o hecht niet zoveel waarde aan de mededelingen. "Het helpt toch niets. Als je ziet hoe het eruit ziet. D e kookpitten zijn hele-

Kijk, daar ligt een tv. Ook vinden we wel eens een koelkast, maar over het algemeen is het 'gewoon' vuilnis. Waarom zou je het immers naar de container brengen?" D e twee onderhoudsmannen kunnen op h u n rondleidmg ook nog iets positiefs laten zien. D e oude flmctie van het Hospitium is nog intact bij de kamers 341-353. Daar huizen de verpleegsters in opleiding bij de vu. Ze zijn druk aan het koken in h u n kraakheldere keuken. Al gauw praten ze allemaal door elkaar heen. "Het is een schande hoe die studenten hier wonen. We hebben altijd overlast van ze en ze maken een enorme rotzooi. Ik kan mijn familie hier niet eens ontvangen met een feestje." De meiden zijn hevig verontwaardigd over het gedrag van h u n medebewoners, zeker omdat er al een aantal door hen zijn bedreigd. D e verpleegsters hebben bijna allemaal een koelkast op de

'De kamers hebben veel zveg van

D e briefjes voor de studenten zijn in het Engels. Overal in het gebouw zijn memo's van bewoners en beheerders

een

vakantiehuisje'

maal zwart. ledere dag wordt de vloer gedaan, de toiletten schoongemaakt en het vuilnis opgehaald. Het ziet er na een uur echter weer even vies uit." O p de tweede etage loopt de beheerder een balkon op. Inmiddels heeft ook Erik Bronkhorst zich aangesloten, de tweede man van de technische dienst. Hij is hevig verontwaardigd over wat er onder het balkon ligt. "Ze gooien alles naar beneden.

kamer. "Als je je pannetje met avondeten even op het gasfomuis laat staan, pakken ze het gewoon mee. D e gezamenlijke koelkast m de keuken wordt ook leeggeroofd." T h e o en E n k kijken er niet meer van op. De twee proberen het pand zoveel mogehjk te beveiligen. De telefoon zit door de muur heen geschoefd met ijzeren plaatjes. Anders wordt het apparaat van de m u u r getrokken. In de wasruimte zijn over de machineknopjes beugels geplaatst. T h e o laat met veel gebaren zien hoe de studenten de bovenkant van de machine eraf slopen om zo gratis te kunnen wassen. De rondleiding eindigt bij de bar. Er staan leren banken in roze tinten, waar tv gekeken kan worden. T w e e gulden per pilsje, vertelt de prijslijst. In de hoek hangen twee dartborden, zodat de Engelsen toch eens kunnen proberen te winnen van de Nederlanders. In een bierglas staat hoog in dei ruimte een oranje vaantje. H u p Holland.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen