Ad Valvas 1998-1999 - pagina 466

AD VALVAS 18 MAART 1999

PAGINA 6

Niet atletisch gebouwd, toch kampioen schept een band die het plezier in het trainen verhoogt. Mijn zusje doet ook aan atletiek, maar oefent alleen. Ze vindt het een stuk minder leuk dan ik." " D e studente gaat over een paar weken op trainingskamp naar G r a n Canana. "Ik ben al aan het voorbruinen want het is daar inderdaad erg mooi weer. We gaan met een groep van de atle­ tiekvereniging. Ik ga achttien dagen. D e warmte op Gran Canaria verge­ makkelijkt het trainen. Jammer genoeg moeten we alles zelf betalen. Ik heb nog geen sponsor. Maar het is voor een gedeelte ook een vakantie.

Het lijkt de raarste sport ter wereld: hink­stapspringen. Aan de VU studeert de Nederlands indoor kampioene. Fleur Besters "Je neemt een aanloop, zet af, hinkt, neemt een stap en springt dan pas. Het lijkt een beetje op verspringen. Het gaat ook om de afstand." Scheikundestudente Janneke Hulshof won emd februari het Nederlands kampioenschap indoor hink­stapsprin­ gen in Den Haag. De vierdejaars had niet verwacht de gouden medaille bin­ nen te slepen. "Ik was dolblij. Het was met het M a n a n n e Timmergevoel, dat IS pas bij een wereldkampioen­ schap, maar het was toch ook met zomaar iets. Je hebt toch even een NK gewonnen. Mijn doel voor de wed­ strijd was om twaalf meter te sprin­ gen. Daar hik ik al dne jaar tegenaan. Dat lukte en leverde me ook nog de eerste plaats op!" De 21­jarige begon op zesjarige leef­ tijd met atletiek. "Toen deed ik de meerkamp. Ik raakte daarbij m een jaar tijd twee keer geblesseerd. Vervol­ gens ben ik gaan hink­stappen." D e studente traint vijf keer per week. Een hele klus naast haar studie. Zeker nu Jarmeke veertig uur per week stage loopt is het aanpoten. "Het is te com­ bineren. Vorig jaar zette ik het trainen toch even op een laag pitje. Ik ging op mezelf wonen en moest wennen aan de toegenomen studiedruk." Janneke zag haar kansen stijgen toen een belangrijke concurrente dit jaar geblesseerd raakte. "Dat gaf de door­ slag om extra te tramen. Dat meisje kan veel verder springen dan ik. N u ze niet meedeed, lag de weg open. Ik dacht: als ik nu even keihard train,

Na drie jaar oefenen lu kte het Janneke Hu lshof twaalf meter te overbru ggen: goed voor gou d. Bram de Hollander

maak ik kans op een plaats bij de eer­ ste d n e . " Janneke vindt zich eigenlijk niet goed gebouwd voor de atletiektak die ze beoefent. "Ik ben vrij klein. Gelukkig heb ik veel kracht in me. Dat heb je nodig." Janneke sport bij de atletiek­

vereniging in Amstelveen. Ze is daar niet de enige scheikundestudente. "We hebben laatst uitgerekend dat van de twintig mensen in de groep er tien scheikunde aan de vu studeren of hebben gestudeerd." Het is volgens haar belangrijk om een

gezellige trainingsgroep te hebben. "Dat vind ik het leukste aan de sport: de gezelligheid. O mdat het merendeel van de groep student is, of net afge­ studeerd, is het een vrij jonge groep. We gaan soms samen stappen en komen op eikaars verjaardagen. Dat

Lekker zonnen en zwemmen." O m de reis te betalen, werkt Janneke als tele­ marketeer bij het Nipo. "Ja, ik mag mensen opbellen. Ik doe het twee avonden in de week. D a t red ik nog net met stage, trainen en studie." Al ziet de studente geen toekomst als topsporter voor zich w e ^ e l e g d , ze is in ieder geval blij met de steun van de v u . "Eigenlijk kan ik geen vrij krijgen, omdat ik stage loop. Maar de vu is erg flexibel. Per stageweek krijg je een studiepunt. Ik loop n u gewoon wat langer stage. O ok maak ik al langere dagen, want mijn studie gaat echt voor. In Nederland kun je je brood niet verdienen met topsport. O f je moet gaan voetballen. H e t niveau van de hink­stapspringers in ons land is veel te laag voor de wereldtop. Dan moet ik nog drie meter verder sprin­ gen. D a t ga ik niet redden."

Behoeders van knipsels en stilte Ze zijn niet alleen wegwijzer, waakhond en vraagbaak, maar vervullen ook een sociale functie: de medewerkers achter de verschillende b alies op de VU. In deel tien de balie van persdocumentatie op de eerste verdieping in het Hoofd­ gebouw. "Je ziet ons niet snel over de afdeling springen."

E sbeth Vernou t Persdocumentatie is een serieuze zaak. Praten op gedempte toon wordt gedoogd in de leeszaal op de eerste verdiepmg in het Hoofdgebouw, maar bij voorkeur heerst er stilte. "Als stu­ denten te luid praten, dan doen we zo", demonstreert baliemedewerker Fred Bosshardt (62), terwijl hij zijn vinger voor zijn lippen houdt. Vanaf de gang klinken zwembadachtige geluiden door tot in het documenta­ tiecentrum, tot ongenoegen van de documentalist. "Jammer genoeg is voor de deur een rookzone gekomen, waar studenten zich verzamelen in de pauzes. N o g afgezien van de rook­ overlast geeft dat een hoop kabaal." Samen met Jeanine Haverman (57) en T h e o Bouwman (50) heeft Bosshardt afwisselend zaaldienst en knipseldienst ("Samen zijn wij de balienezen'" grapt hij). De gemiddelde leeftijd van de in totaal zeven medewerkers van de persbieb is hoog: de jongste werkne­ mer is bijna veertig jaar. Haverman: "Je zult ons niet snel over de afdeling zien spnngen. Hier zit de wat oudere hap." Bosshardt: "Maar niemand op de vu is beter op de hoogte van de actualiteiten dan wij." Aan de balie komt een bezoeker die vraagt naar een informatiebulletin over Afrika, dat een geliefd blad blijkt op de vu. Bosshardt haalt het tijd­ schrift uit een la achter zijn bureau. "Lezers weten al dat je het alleen bij mij aan de balie kunt krijgen, evenals de Consumentengids. Daarvan verdwij­ nen er nogal veel", verzucht hij. Niet zelden belandt een krant of tijdschrift 'per ongeluk' in de tas van een bezoe­ ker. Een onderdeel van de zaaldienst is dan ook politieagentje spelen. "Toch verheffen we nooit echt onze stem", aldus de baliemedewerker.

Studenten komen voornamelijk in het centrum om de knipselmappen te raadplegen die twee van de wanden in beslag nemen. Anderen zoeken kran­ tenberichten op microfiche op of nemen kranten en opiniebladen door m de leeshoek. Knipseldienst vindt plaats in het kan­ toor achter de balie en is een kunst op zich. Belangnjke artikelen uit de nooit aflatende stroom van kranten, week­ en maandbladen worden door de documentalisten bekeken, aange­ streept, uitgeknipt, gerubriceerd, opgeplakt en in mappen gestopt. D e dikste map van de afgelopen tijd: de Bijlmerramp.

Voor een buitenstaander lijkt het een­ tonig, het werk van de documentalis­ ten. Helemaal als je het, zoals Haver­ man, al 25 jaar lang doet. T o c h zegt ze zich geen moment te vervelen. "Als documentalist moet je precies zijn, het belangrijkste uit een verhaal kunnen halen en snel kunnen lezen. Het werk is afwisselend. De ene keer zit je ach­ ter de balie en beantwoord je vragen van studenten, de andere keer neem je alle bladen door." Bovendien is er nog zoiets als be­ roepseer, blijkt uit het verhaal van Haverman. "Alle drie kunnen we het met uitstaan als we een artikel met kunnen opsporen. Het blijft je bezig­ houden. Van de week vroeg iemand een stuk uit het NRC Handelsblad op. Ik heb me rot gezocht, maar tever­

We ku nnen het niet u itstaan als we een artikel niet ku nnen opsporen. geefs. Vanochtend op de fiets dacht ik: misschien moet ik toch nog eens in de map pensioenfondsen kijken. Het is mijn eer te na een artikel niet te kunnen vinden." Bij de persdocumentatieafdeling zijn twee medewerkers lichamelijk gehan­ dicapt. Ze bewegen zich voort in een elektnsche rolstoel. Daarom zijn zowel de deurposten als de gangpaden tussen de tafels extra breed. Eén van hen is documentalist T h e o Bouwman. "Op mijn dertiende kreeg ik kinder­ verlammmg waardoor ik in een rol­ stoel belandde. Dit werk kan ik met enkele aanpassingen p n m a doen, al is dat met de reden dat ik documentalist ben geworden. Ik heb gewoon gesolli­

citeerd. Hiervoor werkte ik als vertaai­ kundige in Frans en Duits. Dat komt nu van pas, want we knjgen hier ook buitenlandse kranten. Gelukkig is de vu redelijk toegankelijk voor minder validen, dat is een pluspimt. O p het vertaalinstituut waar ik werkte, waren niet eens liften." Dat de digitale revolutie langzamer­ hand ook het documentatievak over­ neemt, is de drie baliemedewerkers niet ontgaan. Vooralsnog gebeurt aües bij persdocumentatie nog op ambach­ telijke wijze, op de microfiches met krantenjaargangen na. "O ns systeem met documentatiemappen stamt uit 1975", vertelt Bosshardt. "Het is hier eigenlijk heerlijk ouderwets in deze

Yvonne Compier ­ AVC/VU

tijd van computers. Bijna alle docu­ mentatiecentra zijn al geautomati­ seerd, met computerschermen langs de mixren waar je alles via het scherm kimt aanvragen. Wij moeten daar natuurlijk ook aan gaan geloven. Maar dat kost een hoop geld. Bovendien hou ik van de traditionele gang van zaken. O ok onze bezoekers vinden het fijn dat ze nog zelf in de mappen mogen snuffelen. Bij een bibliotheek zie ik toch het liefst het Engelse model voor me: houten boekenkasten, luie stoelen en een knapperend haardvuur. Dat is de relaxplek bij uitstek. Ik zie mezelf nog geen glas port drinken bij een computerscherm."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen