Ad Valvas 1998-1999 - pagina 597

VALVAS 20 MEI 1999

Geneeskundestudentes organiseren training op Appeal for Peace-conferentie

Praten voor wereldvrede Medische studenten in de liele wereld moeten meer les krijgen over onder meer schendingen van mensenrechten. Om dat te bereiken gaven twee geneeskundestudentes aan de VU een training op de pas gehouden Haagse vredesconferentie Appeal for Peace. "Overal ter wereld krijgen artsen te maken met oorlogsvluchtelingen."

E ke van Riel "We zijn alle indrukken nog aan het verwerken. Het was ontzettend imponerend om tussen de Nobelprijswinnaars te zitten", geniet vierdejaars geneeskunde Marieke Blokzijl zichtbaar na. Van 11 tot en met 15 mei was zij samen met jaargenote Saskia van der Weijden op T h e Hague Appeal for Peace. Op dit vredescongres van niet-gouvemementele organisaties praatten ruim achtduizend internationale activisten vier dagen over vrede. De beide studentes verzorgden er een training over conflictpreventie, mensenrechten en gezondheid. "Overal ter wereld hebben artsen te maken met de gevolgen van oorlogen en schendingen van mensenrechten, terwijl daar in de medische curricula nauwelijks aandacht voor IS. Ook in Nederland zijn veel opleidingen erg medischtechnisch gericht", stelt Marieke. "In Nederland komen artsen bijvoorbeeld in aanraking met asielzoekers en illegalen", voegt Saskia toe. "In de opleidingen is daar weinig aandacht voor. Daardoor is niet iedereen zich voldoende bewust van de achtergronden van deze mensen."

ning. "Twintig hotshots zoals de Zuid-Afrikaanse aartsbisschop T u t u ondertekenden onze declaratie", zegt Marieke trots. Ook trokken zestig medische studenten in groepjes van drie de Haagse binnenstad in om flyers uit te delen en discussies te voeren over vrede met mensen op straat. Iedereen had daarbij z'n witte jas aan. Saskia en Marieke raakten bij de vredesconferentie betrokken via de negentien leden tellende vu-afdeling van International Federation Medical Students Association (IFMSA), een wereldwijd netwerk van geneeskundestudenten die bezig zijn met vrede en gezondheid. O m artsen bewust te maken van hun maatschappelijke rol organiseert IFMSA bijvoorbeeld internationale stages in vluchtelingenkampen en gevangenissen, informatiedagen in asielzoekerscentra en lezingen. De organisatie werkt samen met studenten van de International Physicians for the Prevention of Nuclear War. "Het gevaar van een nucleaire oorlog lijkt iets uit de tijd van je ouders. Ik weet nog dat mijn moeder een poster had van een poppetje dat een kruisraket wegschopte. Maar ik ben er inmiddels van overtuigd

dat er een reële dreiging bestaat van een nucleaire oorlog. Vooral door de oorlog in Kosovo en de situatie in Rusland", meent Maneke. D e studentes waren anderhalf jaar bezig met de voorbereiding van de training. De laatste weken besteedden ze er zestig uur per week aan, zodat h u n studie op een laag pit)e stond. Marieke: "We hadden eerst geen flauw benul hoe groot het congres zou worden. Voor de training die moesten geven, bleken we een budget te moeten werven van 80 duizend Amerikaanse dollars. In januari hadden we nog geen cent binnen, dus toen werd het heel spannend." Tevreden meldt ze dat T h e Hague Appeal ervoor gezorgd heeft dat vertegenwoordigers van verschillende medische faculteiten in Nederland al overleg voerden over meer aandacht in het curriculum voor mensenrechten en de gevolgen van oorlogen. Volgens de beide studentes springt de vu in vergelijking met andere Nederlandse medische faculteiten er positief uit, omdat hier veel aandacht is voor ethiek. Zo is er een vak cultuur en gezondheid met aandacht voor patiënten uit andere culturen. Ook is er een keuzevak gezondheids-

zorg en vredesvraagstukken van zeven studiepunten. Dit is een lezingencyclus met sprekers van bijvoorbeeld Amnesty International en Artsen zonder Grenzen, afgesloten met een scriptie. Vorig jaar volgden 35 studenten dit vak. "We denken dat veel onderwerpen waar wij mee bezig zijn, gekoppeld kunnen worden aan het ethiekonderwijs dat er al is. De decaan kan ons binnenkort verwachten om hierover te praten", kondigt Marieke aan. Ook willen de studentes een schokkende Japanse fototentoonstelling over de slachtoffers van de atoombom op Hiroshima naar Nederland halen. Ze willen eerst de draad van hun studie weer oppakken. "Deze week verdiep ik me in hoe het binnenoor in elkaar zit", zegt Saskia. "Ik vind studeren nu zo simpel en ontspannend in vergelijking met het werk dat we deden voor de vredesconferentie."

Voor inlichtingen over de VU-groep van IFMSA: Telefoon: (020) 444 82 6 1 E-mail: ifmsa@med.vu.nl Website. http;//www.med.vu.nl/org/stud_org/ifmsa/

Discussies Aan de vierdaagse training in D e n Haag deden zeventig studenten uit 22 landen mee. 's Ochtends waren er lezingen, onder meer over teambuilding, lobbyen en fondsenwerven en 's middags waren er discussies in kleine groepjes. De training mag niet verzanden in alleen praten, vindt ze. "Daarom schrijft iedere deelnemer een actieplan voor het komende jaar. We hopen dat een sneeuwbaleffect ontstaat." In 2000 vinden vervolgtrainingen plaats op de Filipijnen en in Roemenie. Tijdens de Haagse conferentie stelden de medische studenten een declaratie op waarin ze vragen om meer aandacht in het medisch onderwijs voor mensenrechten, oorlogssituaties en nucleaire ontwape-

Marieke Blokzijl (links) en Saskia van der Weijden tijdens het vredescongres in Den Haag.

Carmo da Rosa

Studenten spelen Verenigde Naties na Aan de Universiteit van Amsterdam doen studenten deze week net alsof ze in de Verenigde Naties zitten. Heel serieus buigen ze zich over het thema duurzame ontwikkeling. Er staat veel op het spel; er zijn zeven studiepunten te verdienen. Dirk de Hoog Zo'n driehonderd studenten zijn deze week bijeen op de Universiteit van Amsterdam om de jaarvergadering van de Verenigde Naties na te spelen. Deze United Nations International Student Conference of Amsterdam (Unisca) vindt dit jaar voor de derde keer plaats en duurt nog tot 23 mei. Eén van de deelneemsters is vustudente Jiske Bromet. Zij zit de commissie voor economische en sociale zaken voor. "In de commissie komen allerlei problemen aan de orde, zoals drinkwater, vrouwendiscriminatie en voedseltekorten", vertelt de studente rechten en politicologie.

Jiske legt uit dat Unisca voortkomt uit de nagespeelde VN-conferentie voor middelbare scholieren. "Al zo'n vijftien jaar wordt die elk jaar in Den Haag gehouden. Een aantal mensen die daar aan meedeed, wilde dat ook voor studenten orga-

Sommige studiegenoten verklaren me voor gek dat ik dit voor nop doe' niseren. Dat is Unisca geworden." De delegatieleden zijn vooral Nederlandse studenten of internationale studenten die toevallig in het land verblijven. Volgens Jiske is het een serieuze bijeenkomst. Niet alleen vanwege de onderwerpen die aan de orde komen; ook omdat er

zeven studiepunten zijn te verdienen. De deelnemers moeten vooraf een hele stapel readers doorwerken, gevolgd door een take hometentamen. Iedereen bereidt een voor de conferentie een statement voor, compleet met een conceptresolutie. N a afloop is het schrijven van een paper verplicht. Jiske doet het dit jaar voor de lol. "Ik deed op de middelbare school al een paar keer mee als delegatielid, dus dat werk ken ik wel. Een commissie voorzitten is een nieuwe ervaring voor mij. Ik krijg er geen studiepunten voor omdat ik pas tweedejaars ben. Sommige studiegenoten verklaren me voor gek dat ik dit voor nop doe." Het ideaal van de Verenigde Naties leeft niet sterk onder studenten, weet ze. "Ik ben er heel realistisch over. D e VN moet roeien met de riemen die ze heeft. Ze heeft nuttige dingen gedaan, maar een hele hoop ook niet van de grond gekregen." Het aantal te verdienen studiepunten varieert per universiteit. De UvA geeft er zeven. Informatie over Unisca: www.stuc.uva.nl/unisca

Deeltijdingen 's Avonds is de VU vooral het domein van deeltijdstudenten. Franl< Schröer,

student Beleid, Communicatie en

Organisatie, doet eens in de twee weken verslag van liet leven van een deeltijder.

Nieuw leven Ik lieb het gered, t e n m i n s t e : zo voelt het. H e t laatste reguliere t e n t a m e n h e b ik net afgerond. N o g wat sleutelen aan een opdracht, é é n o f twee kleine h e r t e n t a m e n s en d a n doorstom e n naar de b»d. H e t is m e t g e e n toetsenbord t e beschrijven wat voor een gelid«sgevoel d o o r m i j n aderen vloeide t o e n ik na m i j n laatste tentamien de p e n had n e e r g e legd op h e t schoolbankje. E e n m e g a - o r g a s m e v a n driehoog is er niets bij. Je leven wordt i n e e n s geheel anders, 's M o r g e n s stap ik z i n g e n d de trein i n m e t d e krant o n d e r m i j n a r m . Mijn m e d e passagiers kijken v r e e m d o p . Niet o m d a t ik vals zing. N e e , zij zijn mij niet g e w e n d m e t krant. D r i e jaar lang heb ik - v a n a f het m o m e n t dat ik in d e trein in sprong tot het eindpunt D e n H a a g Centraal - gejongleerd m e t diverse studieboeken. Mijn m e d e p a s s a g i e r s konden zo de ene keer genieten van het bureaucratiemodel van Weber e n d a n w e e r van de geniale marketinginvallen van Kotier of e e n andere studeerkamergeleerde. N u ik ongegeneerd de krant m a g lezen t u s s e n Leiden e n D e n H a a g gaat dat gepaard m e t het m e e z i n g e n m e t mijn bijna verroeste walkman die ik na drie jaar onder het stof v a n daan heb getrokken. Ook m i j n levensritme door de week heeft e e n e n o r m e w e n d i n g g e n o m e n . Zo vraagt mijn d o c h ter van anderhalf niet m e e r "wie d i e m a n is die zondags h e t vlees snijdt", m a a r heeft zij deze woorden ingewisseld voor "kan die o u w e blije vent niet eindelijk e e n s e e n avondje opsodemieteren?; ik w o r d krankjorum van die m a n " . Ook collega's en vrienden kijken m e tegenwoordig a a n m e t z o ' n blik van: h e b je niets beters te doen? "We z i e n je z o vaak op etentjes, borreltjes en trainingen, dat d e e d je anders nooit", zie je ze denken. Maar mijn geluk kan niet o p : "Hello academie world hier ai cum." Gelukkig spreek ik de laatste tijd wel eens m e t vol- en deeltijders die i i m ü d d e l s (bijna) zijn afgestudeerd. In veel gevallen k o m t h u n relaas h i e r op neer: " D e eerste drie jaar gingen g o e d , supersnel, als e e n trein, m a a r e e h , vervolgens h e b ik n o g vier jaar over nüjn scriptie gedaan! E v e n s t o o m afblazen na die t e n t a m e n s e n dat gestress e n t o e n w a s h e t moeilijk w e e r o p gang te k o m e n voor de scriptie. Inmiddels b e n ik in totaal zeven jaar b e z i g . " Slik, deze gifbeker m o e t aan lïiij voorbijgaan. M a a r hoe? Je wordt niet m e e r wekelijks bij de les gehouden door regelmatige colleges. Je studiemaatjes zie je te weinig o m je wakker te h o u den. H e t contact m e t je s c r i p tiebegeleider is doorgaans op eigen initiatief, dus daar kun je ook niet veel stimulans van verwachten. Kortom: HELP! Help wereld, help m e d e s t u d e n t e n , help docenten, help p a p a , help m a m a . H o u d m e wakker: academie world next year I must come! FRANK SCHRÖER

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen