Ad Valvas 1998-1999 - pagina 405

PERSONEELSKATERN

AD VALVAS 18 FEBRUARI 1999

PAGINA 9

Medezeggenschap in bestuur: belangrijk maar tijdrovend

Voor dit werk krijg je geen schouderklopje Deze week vinden in de VU verkiezingen plaats. Niet alleen de grote ondernemirigsraad wordt verkozen, maar ook de eerste onderdeelcommissies, de 'kleine' oitdernemingsraden op faculteiten en diensten. Enkele kandidaten vertellen over hun beweegredenen. "In een commissie neem je soms echte besluiten."

9J^lBk

PAAIZ£>M.'

Hoewel ze nooit lid was van de faculteitsraad, verwacht IJskes dat het moeilijker werken wordt in de nieuwe medezeggenschapsstructuur dan in de oude. In de nieuwe situatie heeft het personeel minder rechten gekregen en het bestuur meer. "Het wordt even aftasten. Je gaat waarschijnlijk op een andere manier met elkaar om dan vroeger. Toch denk ik dat we als onderdeelcommissie door het bestuur

Hm M

Agi

Peter Boerman De faculteitsraden zijn in september vong jaar van alle faculteiten verdwenen. Sinds die tijd nemen onderdeelcommissies, afdelinkjes van de grote ondernemingsraad, de medezeggenschapstaken over. D e leden van die onderdeelcommissies zijn echter niet gekozen. Ze zijn gewoon gevraagd, hetzij als oud-lid van de faculteitsraad, hetzi) als oud-lid van de facultaire personeelscommissie - nog zo'n orgaan dat opgedoekt is door de nieuwe medezeggenschapsstructuur. Voor het eerst worden deze week verkiezingen gehouden voor leden van de onderdeelcommissies. "Best spannend", vindt Esther IJskes, medewerkster bi) de afdeling kosten en winst bij de economische faculteit. IJskes staat op de lijst voor de onderdeelcommissie (oc) van Economische wetenschappen en econometrie. Zorgen over de uitslag maakt ze zich niet. IJskes komt er sowieso in. D e economen hoeven geen stembiljetten terug te sturen voor h u n o c . Er werden negen kandidaten voorgedragen, net zoveel als er zetels zijn. "Verkiezingen houden kost toch weer een hoop geld", aldus IJskes. "Daar hadden we geen zin in. We zijn toch economen, hè?"

KIEST MAURICE

KBUZB

/

Illustratie: Berend Vonk

LONKT

serieus genomen zullen worden. Waarom zou het faculteitsbestuur géén goede relatie met de o c willen? We kunnen heel nuttig zijn en heel goede ideeën hebben." Grote doelen om de komende drie jaar na te streven, zegt IJskes niet te hebben. "Medezeggenschap is volgens mij belangrijk. Ik vind dat er mensen moeten zijn die dit werk doen. Dat is mijn drijfveer." Ook W. van Dijk vindt het werk-van de onderdeelcommissies belangrijk. Van Dijk was drie jaar lang voorzitter van de facultaire personeelscommissie (FPC) van Geneeskunde, alvorens hij gevraagd werd voor de 'overgangsonderdeelcommissies', die de afgelopen maanden functioneerden. D e medisch chemicus benadrukt het belang van de o c . "Het werk van de facultaire personeelscommissies was toch iets vrij-

blijvender. In de FPC gaf je vaak alleen advies, in de onderdeelcommissie neem je soms echte besluiten." Van Dijk vond zich tot zijn verbazmg terug bovenaan de lijst bij Geneeskunde. Hij weet dat het bij zijn faculteit moeilijk was om aan voldoende kandidaten te komen. Dat komt volgens hem niet doordat de nieuwe onderdeelcommissies minder invloed zouden hebben dan de oude faculteitsraden. "Ook voor de faculteitsraad stelden zich maar moeilijk mensen kandidaat. Het komt altijd naast je gewone werk. Je moet er tijd voor maken. D e werkdruk is hier echter zodanig dat mensen niet graag iets erbij nemen." Van Dijk stelt zich vooral kandidaat vanuit een verantwoordelijkheidsgevoel. "De invoering van de nieuwe wetgeving over medezeggenschap

begon bij ons. Daardoor weet ik er aardig wat van af. Ik wil de toekomst daarvan met openlaten. Het is voor mij belangrijk om er niet iemand mee te belasten die er nog helemaal niets van weet." Dankbaar vindt hij zijn werk voor de o c in eerste mstantie niet. "Dankbaar is werk waarvoor mensen in de gangen je schouderklopjes geven. Dat is niet het geval. Het is werk in het donker. Mensen realiseren zich niet wat je allemaal doet en hoeveel werk het is. T o c h vind ik het zinvol werk. Het is goed dat het gebeurt. Je doet het volgens mij niet voor niets." Mineke Laman benadrukt eveneens het belang van "een goed georganiseerde medezeggenschap". Daarom vmdt ze het zo wrang dat er "zo'n slechte compensatieregeling is voor mensen die eraan mee willen doen".

l

Laman wilde eigenlijk op een onverkiesbare plek staan voor de AbvaKabo bij de verkiezmgen voor de centrale ondernemingsraad. Ze kwam tot haar eigen verrassing op een derde plaats terecht. Onverdeeld gelukkig is ze daarmee vooralsnog niet. "Van alle uren dat ik straks weg ben, knjgt mijn dienst maar een paar uren vergoed, tegen een laag tarief. Daarom vroeg ik om een onverkiesbare plaats. Ik ontken niet dat ik veel twijfels heb over het combineren van de ondernemingsraad met mijn werk. Mijn dienst zit in een reorganisatie, dat vraagt een grote inspanning van alle medewerkers. Ik moet de komende jaren maar met dubbele energie aan het werk. Raadswerk is nuttig, maar ik weet dat het veel tijd kost. Dat moet beter onderkend worden."

loogbegaafden wisselen snel van onderwerp' Voor veel medewerkers van de VU speelt zich buitenshuis nog een heel leven af, al dan niet professioneel. Ad Valvas bi er^gt hen in beeld. Deze maand: Bethany Jones (31), assistent-in-opleiding bij de vakgroep anatomie over haar weekends met hoogbegaafde jongeren. er Boerman "Ik ken een aantal jongeren die toen ze voor het eerst op kamp gingen op het punt stonden zelfmoord te plegen. Hoogbegaafden zijn vaak ontzettend eenzaam en depressief, omdat ze zich onbegrepen voelen en met zichzelf geen raad weten. Op de weekends die ik mee-organiseer zie je de jongeren vaak opbloeien. Dat is het leukste aan dit werk."

'[Bmi'(t(Bmm(Bwlk Er zijn twee groepen waarvoor we de kampen organiseren: kinderen tot twaalf jaar en jongeren tot achttien. Tijdens onze weekenden zijn er kinderen die op hun negende al naar het gymnasium gingen. T o c h zijn er ook met wie het helemaal met zo goed gaat, omdat ze zichzelf wegstopten." 'Sinds een half jaar help ik bij een nieuw kamp voor jongeren boven de achttien. Dat is een groep die al langer bij elkaar is. Op die weekenden is nooit een programma. Er gebeurt alles en niets. Er wordt veel gekletst, maar ook veel geknuffeld, veel gestoeid. Het

is heel ongedwongen. D e enige regel is: houd rekening met de ander. Mensen denken dat we de hele dag rekenspelletjes doen, om te kijken wie de slimste is. D a t is niet waar. Integendeel. Een hoogbegaafde jongere van veertien kan echt kinderachtig doen, juist omdat hij dat als kind niet kon." "We gaan zo'n vier a vijf keer per jaar een weekend weg. De kinderen die meegaan, doen dat via Pharos, de verenigmg van ouders van hoogbegaafde kinderen. Ouders gaan met mee, alleen begeleiders, zoals ik. De sfeer op zo'n kamp is heel humoristisch, heel tolerant. We hebben het echt niet de hele tijd over wetenschappelijke dingen Hoogbegaafden wisselen snel van onderwerp. D a n gaat het over astronomie, dan over hoe je soep moet koken." "Hoogbegaafdheid wordt niet voldoende onderkend. Dat zie je ook aan onze weekends. Wij krijgen geen subsidie, omdat hoogbegaafdheid niet als probleem wordt gezien, hooguit als luxeprobleem. Maar het is wel een probleem. Zeker in Nederland, waar het niet gewenst wordt gevonden dat je boven het maaiveld uitsteekt. "Vaak worden hoogbegaafden alleen beoordeeld op h u n kwaliteiten. Doen ze genoeg met wat ze allemaal kunnen. BIJ ons worden ze ook gewaar-

Bethany Jones (rechts): 'Mensen denken dat tijdens weekends voor hoogbegaafde jongeren de hele dag rekenspelletjes worden gedaan, om te kijken wie de slimste is.' deerd als mens. We hebben met onze weekends geen enkel educatief doel. Het enige doel is gelijkgestemden kennis met elkaar te laten maken. Hoogbegaafden kunnen tijdens zo'n kamp met elkaar op eenzelfde niveau communiceren." "Ik ben ook hoogbegaafd. T o e n ik

negentien was, vulde ik een thuistest in van Mensa, de stichting voor mensen met een hoog IQ. Daar kwam een hoge score uit. Het verbaasde me, want ik had dezelfde vooroordelen over hoogbegaafden als anderen. Ik kon goed sporten, ik was blijven zitten, dus dacht ik: hoe kan ik nou

hoogbegaafd zijn? Terwijl ik me altijd anders voelde. N u ben ik erachter wat het IS. Ik denk dat ik heel veel heb aan de kampen waaraan ik meedoe. Het geeft mij iets extra's, iets wat ik hiervoor miste, wat ik nooit kon benoemen."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen