Ad Valvas 1999-2000 - pagina 196

Hoofd Gebouwendienst Jan Meijer verlaat de VU

'Elk gevecht dat ik aanging, heb ik gewonnen' Hij houdt van vechten en heeft op de VU dan ook veel ruzie gemaakt. Tientallen medewerkers heeft hij de laan uitgestuurd. Niet iedereen betreurt het dan ook dat Jan IVIeijer (62) op 18 november afscheid neemt van de VU. Een gesprek op de valreep met deze 'boeman' die behalve hoofd Gebouwendienst ook nog een half jaar de afdeling Voorlichting en Externe Betrekkingen bestierde.

E en van Da en Hij kijkt je liever niet aan als hij over gevoelige issues praat. Zijn blik is nors en met zijn armen over elkaar lijkt hij ondoorgrondelijk. Maar dan opeens is er die bulderende lach als hij de reeks beledigende typeringen aanhoort van sommige collega's. "Ik heb op de vu beslist vijanden gemaakt. Ik ben lastig geweest." Overigens zijn de kwalificaties niet alleen negatief. Sommige collega's roemen zijn humor en directheid. 62 jaar vindt Jan Meijer een mooie leeftijd om te stoppen met zijn drukke baan. Negentien jaar geleden begon hij aan de De Boelelaan als hoofd Nieuw- en Verbouw, maar het zou nog zeker tot 1994 duren totdat hij er werkelijk zijn idee kon realiseren, namelijk dat het grijze, grauwe gebouw niet alleen een functie heeft als centrum voor onderwijs en onderzoek, maar ook leefbaar moest zijn. Sindsdien is het grijs in sommige delen van het pand omgetoverd tot roze, lichtblauwe of eigeel. Het gebouw moest 'openheid' uitstralen en de verbouwing van de entree die momenteel aan de gang is illustreert dat het best, vindt Meijer zelf. Minder zichtbaar is dat hij voor die metamorfose aan het gebouw ook een soort mentaliteitsverandering heeft moeten doorvoeren onder de mensen die er werken. Als eerste bij de hoogste baas, Harry Brinkman, in die tijd nog voorzitter van het College van Bestuur. Waarom moest de mentaliteit van Brinkman veranderen? "Begin jaren negentig, in de tijd van de bezuinigingen, dwong de regering ons duidelijk te maken wat ons bestaansrecht was. Wilden we als VU overleven, dan moesten we aantonen dat we anders waren dan de rest. Opeens moesten we veranderen van

armen de harmonie. Als het in vredesnaam maar geen conflict wordt. Ik ben anders. Ik kom uit een vrijzinnig hervormd gezin. Wat hoorde, deden wij juist niet. Op zondag ging ik dus niet, zoals de buren, twee keer naar de kerk. Ik ging na de kerkdienst fietsen of zwemmen." Heeft u tijdens de reorganisatie die u er de laatste vijfjaar in rap tempo door kreeg, ook fouten gemaakt? "Ik ben te recht door zee geweest, had tactischer kunnen zijn. Sommige collega's heb ik te weinig in hun eer gelaten. Ik heb terrein moeten veroveren om de Gebouwendienst meer ruimte te geven. Daardoor heb ik bevoegdheden van sommige afdelingen, zoals bijvoorbeeld Financieel Economische Zaken, uitgehold. Daarin ben ik echt te ver doorgeschoten."

een interne naar een klantgerichte organisatie. Voor Brinkman was dat vreemd. Hij vond het helemaal niet erg dat het gebouw verpauperd was. Hij zei altijd: 'Thuis leef je, op de vu kom je om te leren en te onderzoeken.' Hij vergat onze toegevoegde waarde, namelijk het leveren van service en kwaliteit. Ik vind dat je dat terug moet zien in een gebouw. Uit onderzoek onder onze klanten, waaronder studenten en onderzoekers, bleek dat zij die mening deelden. T o e n dat duidelijk werd, kreeg ik alle kans. Ik kon aan het werk."

Het laatste halfjaar werd u aangesteld als hoofd van de afdeling Voorlichting en Externe Betrekkingen. Bij sommigen viel dat niet zo goed. En laten wie eerlijk zijn: wat heeft een civiel ingenieur te zoeken op een afdeling communicatie? "Ik werd daar aangesteld omdat ik een goede manager ben. Ik heb geprobeerd hun werkhouding te veranderen van bureaucratisch naar democratisch. Ik heb daarvoor een goede filosofie, die overal opgaat. Namelijk: op de vu moeten we meer praten, leren naar elkaar te luisteren. Niet naar je baas, maar naar de mensen op de werkvloer. Hier moet de lokettiste de dienst uitmaken, niet de voorzitter van het College van Bestuur. D e hiërarchische verhoudingen op de vu moeten dus veranderen."

Behalve bij de bazen, heeft u ook binnen uw eigen Gebouwendienst terwille van die koersvoijziging een fikse reorganisatie doorgevoerd. Mensen die daar soms al twintig jaar ^werkten stuurde u naar huis. "Klopt. En terecht. De v u heeft de neiging om niet goed functionerende mensen te beschermen, omdat ze er al zo lang zitten. Maar als één persoon zijn werk niet goed doet, heeft dat zijn uitwerking op de hele omgeving. Die omgeving gaat zich bedreigd voelen. Ik heb ervoor gekozen om de mensen die wél goed werk doen, te beschermen. Sommigen noemen het harteloos, ik vind mezelf rechtvaardig." Heeft u in die tijd veel slapeloze nachten gehad? "Nee. N o u ja, ik lag natuurlijk wel wakker. Maar niet omdat ik medelijden had met die persoon, meer omdat ik zat te piekeren hoe ik het dit keer zo strategisch mogelijk kon brengen. " Hoe weet een civiel ingenieur hoe dat moet? "Ik heb veel geleerd van mijn organisatie-adviseur. Ik leerde dat wanneer je je druk maakt om zo'n persoon, je de strijd hebt verloren. Dan beheers je

Jan Meijer: 'Ik had tactischer kunnen zijn' het proces niet meer dat je zelf aanstuurt. Veel mensen begrepen die gedachtegang niet. Ik stond er daardoor dikwijls alleen voor. Ik heb echt moeten vechten om toch mijn doel te bereiken."

Cynthia van Elk

Voelde u zich soms als een Don Quichotte die vecht tegen tvindmolens? "Nee, want elk gevecht dat ik aanging heb ik gewonnen. Ik voelde me eerder een vreemde eend in de bijt. Kijk, de vu is van oudsher gereformeerd. De mensen schuwen confrontaties en om-

Straks zit u thuis in een luie stoel. Hoe denkt u dan terug aan negentien dienstjaren bij de vu? "Dan zal ik bedenken dat het we! enorm veel tijd heeft gekost voordat mensen eindelijk begrepen wat ik wilde. Pas sinds vijfjaar heb ik een proces in gang kunnen zetten. Toen kon ook meer mijn menselijke kant naar voren komen." Wel rijkelijk laat, of niet? "Ja. Maar hier kost alles veel tijd. Je krijgt het niet zomaar voor elkaar, de besluitvorming verloopt traag. Maar ik durf gerust te zeggen dat ik voor de VU verrekte belangrijk ben geweest."

Journalist/politicus Bruins Slot drukte 25 jaar stempel op Trouw

'Starre' hoofdredacteur gooide luiken tenslotte open In 1945 was Trouw de grootste verzetskrant van Nederland. Eind jaren vijftig verloor ze als spreekbuis van de Anti Revolutionaire Partij steeds meer lezers. Al die tijd werd de koers bepaald door één man: hoofdredacteur J. Bruins Slot. Dezelfde Bruins Slot zette in de jaren zestig de toon voor een vernieuwd dagblad. Historicus Peter Bak schreef de geschiedenis van 'een meneer van een krant'. Yvette Ne en Trouw worstelt al jarenlang met haar verzuilde verleden. Sinds de krant vanaf de jaren zestig een oecumenisch-christelijke koers ging varen, is ze niet christelijk genoeg meer voor een belangrijk gereformeerd volksdeel van Nederland. Dat zoekt haar heil liever bij het Reformatorisch of bij het Nederlands Dagblad. Anderzijds heeft het dagblad zijn levensbeschouwelijke inslag nooit prijsgegeven om een breder publiek aan te kunnen spreken, zoals de Volkskrant dat gedaan heeft. Volgens historicus Peter Bak is in de

Trouw van nu nog steeds de inbreng herkenbaar van de man die de krant in 1943 oprichtte en haar vervolgens meer dan 25 jaar met straffe hand leidde. J. Bruins Slot, voormalig burgemeester van het Groningse Adorp, was de 'meneer' van de krant. Behalve hoofdredacteur was Bruins Slot na de oorlog lid van de Tweede Kamer voor de Anti Revolutionaire Partij. De verzetskrant verwerd tot spreekbuis van de ARP, totdat de hoofdredacteur begin jaren zestig plotseling besloot het roer om te gooien. De geschiedenis van Trouw vanaf haar oprichting tot haar zilveren jubileum valt grotendeels samen met de geschiedenis van Bruins Slots

gedachtegoed. Peter Bak legde deze vast in een proefschrift dat hij op 16 november verdedigt.

Verzetsblad Het dagblad begon zijn bestaan in de illegaliteit van de oorlog. In 1942 bestond er bij de ondergrondse ARP grote ontevredenheid over Vrij Nederland, de verzetskrant die al aan het begin van de oorlog was opgericht. D e krant van hoofdredacteur Henk van Randwijk was volgens ARP'ers Bruins Slot en Jan Schouten veel te links. Zo uitte het blad sterke kritiek op de vooroorlogse regering van Colijn. Samen met de voormalige Vrij Nederland-tnedewevker Wim Speelman - die ruzie gekregen had met Van Randwijk - richtten de ARP'ers een nieuwe krant op. In december 1942 rolde de eerste Trouw van de ondergrondse persen. In Nederland bestond grote behoefte aan een antirevolutionair verzetsblad. De Standaard, het blad van de antirevolutionairen van vóór de oorlog, bleef tijdens de bezetting legaal verschijnen en moest hiervoor een

redactielid van de NSB accepteren. Trouw streefde Vrij Nederland in oplage voorbij. In 1945 was ze met 145 duizend exemplaren de grootste illegale krant van Nederland. O m d a t De Standaard zich tijdens de bezetting onmogelijk had gemaakt, lag het voor de hand dat Trouw haar functie na de oorlog zou overnemen. Verschillende leden van de voormalige verspreidingsgroep hadden nog even de hoop dat de krant een belangrijke rol zou gaan spelen bij de oprichting van een brede progressieve christelijke volkspartij, maar deze hoop vervaagde snel. Hoofdredacteur Bruins Slot werd vertegenwoordiger van de ARP in de Tweede Kamer. Hij gebruikte de commentaren van de krant als medium om zijn politieke ideeën te ventileren. Zo nam Bruins Slot vlak na de oorlog een duidelijke positie in tijdens de onafhankelijkheidsstrijd van Indonesië. "Bruins Slot vond dat de Nederlandse regering in Indië haar staatsgezag verkwanselde", vertelt Bak. "Hij verweet het de PvdA dat ze met Soekarno ging onderhandelen. Dat was immers een rebel die thuis

hoorde in de gevangenis. Hij was ook vóór de politionele acties en vond dat Nederland al veel eerder had moeten ingrijpen. Veel later, m de jaren zestig, zou Bruins Slot hierop terugkomen. In zijn memoires van 1971 schrijft hij dat hij spijt heeft van zijn halsstarrige houding van toen."

Kentering In de jaren vijftig voerde Bruins Slot een kruistocht tegen het zogenaamde staatsabsolutisme. De staat moest wel zorgen voor orde en gezag, maar in het maatschappelijke leven zag de hoofdredacteur vooral een rol weggelegd voor organisaties met een levensbeschouwelijke grondslag: orthodox-protestanten, humanisten en katholieken. "Vooral de PvdA moest het in Trouw ontgelden", aldus Bak. "Niet alleen ^^ vanwege de kwestie-Indië." Dat leve de volgens de historicus een krant op die de toets der huidige journalistieKe kritiek niet zou doorstaan. "De kran was star en benepen en cultureel zee matig onderlegd. Sport was een stie -

H< d( m bl tï t«

"I pc vr ha ve va kil so St(

'E vc ge ge dê

av wi

D fy H bï er

vc zi H h( n: te d; st L dl d

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen